tag:blogger.com,1999:blog-49768053940028504382011-12-30T15:31:29.339+08:00Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comBlogger741100tag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-37354054650990260462011-12-20T14:09:00.001+08:002011-12-20T14:10:17.553+08:00<div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ပူျပင္းတယ္၊ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေျခာက္ေသြ႕တယ္၊</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေလထန္တယ္၊ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">သစ္ရိပ္ဝါးရိပ္ရွားတယ္၊</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">သဲထူတယ္၊</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ရႊံ႕ေပါတယ္၊</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ခင္ဗ်ားရဲ႕ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကိုကၽြန္ေတာ္ဘယ္လုိဆက္ေဖာ္ရအုံးမွာ<wbr></wbr>လဲ</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">က်ဳပ္တုိ႕ႏုိင္ငံမွာ လူအမ်ားမသိခင္ကတည္းက ခင္ဗ်ားဆီမွာ ကုိယ္တုိင္မွာ ကိုယ္တုိင္ယူကိုယ္တုိင္ရွင္းရတဲ့ စနစ္တခုရွိတယ္</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ပ်ိဳးပင္ေတြနဲ႕ျပည့္ေနတဲ့ ဝါးစင္တခုေအာက္ က်ဳပ္တုိ႕ ထမင္းစားခဲ့ရတယ္</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဆီတရႊဲရႊဲနဲ႕အသားနည္းတဲ့ ခပ္ညံ့ညံ့ ဝက္အူေခ်ာင္း၊</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ခက္ခက္ခဲခဲ အားနဲ႕ မာန္နဲ႕မွ ဆြဲစားရတဲ့အမဲရြတ္ေက်ာ္၊</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">အခ်ိဳမႈန္႕ပေဒသာနဲ႕သုပ္ထားတဲ့ ထမင္းသုပ္၊</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဘာလာလာအရသာမေျပာင္းတဲ့ လက္ဖက္ရည္၊</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ခင္ဗ်ားမွာဂုဏ္ပုဒ္ေတြက ဒီထက္မက က်န္ေနေသးတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ခင္ဗ်ား ဆုံခဲ့တဲ့ သုံးႏွစ္ဆုိတာ ခုအခ်ိန္ျပန္ၾကည့္ေတာ့လည္း ဘာမွ မၾကာလုိက္သလုိလုိ။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">မၾကာမၾကာေဟာဒီရင္ဘတ္ႀကီးထဲ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ပတ္သက္လုိ႕ ဘာေတြက်န္ခဲ့သလဲ လွမ္းလွမ္းၾကည့္တုိင္းက်ဳပ္မွာေတာ့ ရင္ဘတ္ေဟာင္းေလာင္း အဲ ဗုိက္ကေတာ့ ခုထိ ခင္ဗ်ား ေက်းဇူးနဲ႕ေဖာင္းေနေလရဲ႕။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေတာင္စဥ္ေရမရေလွ်ာက္ေျပာၾကေၾကးဆုိ က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ဆုံခဲ့တဲ့သုံးႏွစ္တာအတြင္း </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဘီယာကိုစြဲစြဲမက္မက္ႀကိဳက္တတ္ခဲ<wbr></wbr>့တယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">စာအုပ္ေတြအေတာ္ဖတ္လုိ႕ၿပီးသြားခဲ့တယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ခင္ဗ်ားရွိရာေနရာနဲ႕မန္းၿမိဳ႕အၾကား ရြာငယ္ဇနပုဒ္ကအစ က်ဳပ္ပါးစပ္ဖ်ားမွာ မွတ္မိခဲ့တယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါေတြအတြက္က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားကို ေက်းဇူးတင္သင့္ပါသလား။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">က်ဳပ္ကမခန္႕ေလးစား အလြန္လုပ္တတ္တဲ့ ခပ္ဂ်စ္ကန္ကန္ လူ႕ကန္႕လန္႕ တေယာက္သာသာေပါ့။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ခင္ဗ်ားပုိင္ဆုိင္ရာၿခံမခတ္တဲ့ ဝင္းႀကီးထဲ က်ဳပ္ေျခလွမ္းေတြ အထပ္ထပ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">က်ဳပ္ကအျပင္ေလကို ရႈရိႈက္ရတာကိုပဲ ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္မ်ားခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကို မုန္းခဲ့ေလသလား။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ခင္ဗ်ားနဲ႕ခင္ခဲ့သမွ် ကာလပတ္လုံး က်ဳပ္ကို အက်ီၤအျဖဴလည္ကတုံးနဲ႕ ပုဆုိးေဂါက္ဂက္ဝတ္တဲ့ေယာက္်ားတသုိက္အျပင္ အက်ီၤရင္ဖုံး၊ခ်ိတ္ထမီ၊ ဆံထုံးနဲ႕ မမေတြကလည္းမ်က္မုန္းက်ိဳးၾကသတဲ့။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ရတာမလုိ၊လုိတာမရလား </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဘာမွကို မရခဲ့တာလား၊ ဘာမွကို မလုိခဲ့တာလား၊ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">က်ဳပ္နဲ႕ခင္ဗ်ားက ဒီတေနရာမွာေတာ့ ဆန္႕က်င္ဘက္လုံးလုံးျဖစ္ခဲ့တာပဲ<wbr></wbr>။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ခင္ဗ်ားအတြက္အခ်စ္ဆုိတာ အေရးမပါေပမယ့္ က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ ဘဝတခုလုံး ပ်က္စီး ဒုကၡေတြကိုပဲ ေသျခင္းတပုဒ္လုိ ညည္းရေတာ့မယ့္ဟန္ ခံစားမိခဲ့ျပန္တာေတာ့ အမွန္ပဲဗ်။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါဆုိက်ဳပ္မွာ လုိ “အင္” ဆႏၵေတြမ်ား ရွိခဲ့ေလသလား။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ခဏခဏေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ ကမၻာမွာ မင္းမေျဖခ်င္ဆုံး အရာ ဘာလဲဆုိ အဲဒါပဲဗ်။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">က်ဳပ္မွာဝမ္းသာျခင္းလည္း ရွိခဲ့တယ္၊ ဝမ္းနည္းျခင္းလည္း ရွိခဲ့တယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ကုိယ့္အနာဂတ္ကုိကုိယ္မေရးႏုိင္တာလား ဘာလားေတာ့ မသိဘူး။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာ ဘာဘာညာညာ ေၾကညာဖုိ႕ က်ဳပ္ေတာ့ ခုထိ မရဲေသး။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေဟာဒီေသြးသားေတြနဲ႕အိမ္ေလးတလုံး တည္ေဆာက္ဖုိ႕ အေရးဟာ ခုထိေတာ့ က်ဳပ္နဲ႕ ေဝးေနဆဲပဲ။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">လာခ်င္သူေကာတကယ္စစ္မွန္လား </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေခၚခ်င္တဲ့သူကေကာတကယ္လာမွာလား</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေမးခြန္းေတြကလည္းက်ဳပ္ေခါင္းကို ရႈပ္ခက္</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ရင္ဘတ္နဲ႕ဦးေႏွာက္ေတာင္တသားတည္း မက်ခဲ့တာဗ်ာ။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေတြ႕ဆုံႀကံဳကြဲေတြေရာ၊ ေတြ႕ဆုံ ႀကံဳခြဲေတြေကာ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ဆုံတုန္း သုံးႏွစ္ကာလအတြင္းမွာက်ဳပ္ဆုံခဲ့ဖူးၿပီ။ ခု ကၽြန္ေတာ့္မွာေကာ ခင္ဗ်ားကို ျပန္ေပးစရာ ဘာမ်ားရွိသလဲ။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">က်ဳပ္မွာခပ္ခ်ာခ်ာ မသုံးရေသးတဲ့ ဦးေႏွာက္တလုံး၊ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မေတာက္ပေတာ့တဲ့ ရင္ဘတ္တစုံ၊ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ခပ္ပါးပါးအိပ္ကပ္က်ဳပ္ကေတာ့ ဘာမွ ျပန္ေထာက္ပံ့ႏုိင္မွာ မဟုတ္သလုိပဲ။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">က်ဳပ္မွာဇနီးလည္း တြဲစရာမပါ၊ သားသမီးလည္း ရင္ထဲပါမလာေသးေပမယ့္ က်ဳပ္ဒုကၡက မေသးလွေသး။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ဘာေတြပဲေျပာေျပာ အေတြးေတြရစ္ဝုိင္း </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">က်ဳပ္အတြက္လြတ္လပ္သေယာင္ေယာက္ ခံစားခ်က္ေတြကို ျပန္လုိခ်င္တုိင္း</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ခင္ဗ်ားနဲ႕ဆုံခဲ့တဲ့ ေန႕ရက္ေတြကို ျပန္ေတြးမိတုန္းပဲ။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">က်ဳပ္မရွိေတာ့တဲ့ေန႕ရက္ေတြမွာ ဘယ္လုိရွိပါေလစ။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ခင္ဗ်ားကေတာ့က်ဳပ္ထက္ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳျမစ္တဲ့ ကေလးေတြနဲ႕ ခင္ဗ်ားဘဝကို ဆက္သြားေနအုံးမွာပါပဲ။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေနာက္ဆုံးနဲ႕က်ဳပ္ခြဲခြာၿပီးကတည္းက က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားဆီကို တခါေတာင္ ေျခဦးမလွည့္ခဲ့။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">က်ဳပ္စိမ္းကားတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">မာနႀကီးတာလည္းမဟုတ္ဘူး။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">စြန္႕ပစ္တာလည္းမဟုတ္ဘူး။ </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">လူ႕ေလာကထဲမွာက်ဳပ္ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ေပၚေပၚရဲရဲ<wbr></wbr>ရပ္လုိ႕ ရရုံသာရတဲ့ ဘဝ၊ က်ဳပ္ ေျခေထာက္ထက္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေျပးလႊားေပ်ာ္ပါးႏုိင္ေတာ့မွ ခင္ဗ်ားဆီ အလည္တေခါက္ေရာက္လာခဲ့မယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဘာပဲေျပာေျပာခုထိ က်ဳပ္ကို ထမင္းေကၽြးထားတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဘြဲ႕လက္မွတ္ကို ေက်းဇူးတင္တယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ၿမိဳ႕ျပင္မွာရွိတယ္ဆုိေပမယ့္</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဖုန္ထူတယ္ဆုိေပမယ့္</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေနပူတယ္ဆုိေပမယ့္</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">က်ဳပ္ဘဝရဲ႕ပုံရိပ္ေတြၾကား ခင္ဗ်ားက ရွင္သန္ေနဆဲပါပဲလားဗ်ာ……… </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေနဦး</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">(၂၀၁၁ေအာက္တုိဘာ ၁၉၊ ညေန ၄း၃၉)<br /><br />(ေက်ာင္းအေၾကာင္း (All About School) e-book မွ)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-3735405465099026046?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-65556650700482686992011-09-17T12:47:00.000+08:002011-09-17T14:12:09.370+08:00ဒီလမ္းအခ်ိဳးမွာပဲ က်ဳပ္တုိ႕ ႏႈတ္ဆက္ခြဲခြာခဲ့ၾကဖူးတယ္။ လမ္းတဖက္ကိုအေရာက္ က်ဳပ္ကလွည့္ၾကည့္ေတာ့ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ပဲ ခင္ဗ်ားကလည္း လွည့္အၾကည့္ ခင္ဗ်ားက်ဳပ္ကို လက္မ်ားေတာင္ ေဝွ႕ရမ္းႏႈတ္ဆက္သြားခဲ့ေသးတယ္။<br /><br />သူလုိကုိယ္လုိ သာမာန္ ညေနခင္းတခုမွာ ျမစ္တခုလုိ အဆက္မျပတ္စီးေနတဲ့ ကားေတြ လူေတြက က်ဳပ္တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ၾကား ျခားသြားခဲ့ၿပီ။ က်ဳပ္တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ၾကားျခားသြားတဲ့ ဒီျမစ္ႀကီးက ဘဝမွာ ေက်ာ္လြန္ႏုိင္ဖုိ႕ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ႏႈတ္ဆက္ခြဲခြာမႈတခုျဖစ္လာလိမ့္မယ္လုိ႕ ဘယ္သိခဲ့မွာလဲ။<br /><br />က်ဳပ္တုိ႕ ထပ္ဆုံဖုိ႕ အခြင့္မရွိခဲ့ဘူး ေနာက္ၿပီး တစ္ႏွစ္ၾကာေတာ့ ေသျခင္းတရားကို ခင္ဗ်ား မ်က္ေမွာက္ျပဳသြားရွာၿပီ။<br /><br />အတိတ္ကို ျပန္တူးေဖာ္ရင္း ျပန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မွားေနသလုိလုိ က်ဳပ္ခံစားရတယ္။ အေသးအဖြဲ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တာေလးက ျပန္မေတြ႕ႏုိင္ေတာ့တဲ့ ခြဲခြာမႈႀကီးတခုကို ျဖစ္ေစခဲ့ၿပီ။ <br /><br />ဒီအေၾကာင္း နားလည္ႏုိင္ဖုိ႕ မေန႕ညက ညစာစားအၿပီး ပေလတုိႏႈတ္က အံခဲ့တဲ့ သူ႕ရဲ႕ ေနာက္ဆုံး ဆုိစကားကို ျပန္ဖတ္မိတယ္။ ခႏၶာႀကီး ေသဆုံးသြားတဲ့အခါ ဝိဥာဥ္က လြတ္လပ္သြားတယ္တဲ့။<br /><br />ႏႈတ္ဆက္ခြဲခြာျခင္းလား၊ မွားယြင္းေနတဲ့ နားလည္မႈလား အမွန္တရားက ဘယ္မွာလဲဆုိတာ က်ဳပ္မသိေတာ့ဘူး။<br /><br />အကယ္လုိ႕ ဝိဥာဥ္ကသာ ေသဆုံးမသြားခဲ့ဘူးဆုိရင္ က်ဳပ္တုိ႕ ႏႈတ္ဆက္စကားဆုိစရာ မလုိေတာ့ဘူးမလား။<br /><br />ႏႈတ္ဆက္တယ္ဆုိတာကိုယ္က ခြဲခြာမသြားဖုိ႕ ျငင္းဆန္ေနၾကတာေလ။ ႏႈတ္ဆက္တယ္ဆုိတာ ဒီေန႕ေတာ့ ငါတုိ႕ ခြဲခြာၾကမယ္ မနက္ျဖန္ က်ဳပ္တုိ႕ ျပန္ေတြ႕ၾကမယ္ဆုိတဲ့ သေဘာမဟုတ္လား။ ဘာမွမၾကာတဲ့ဒီဘဝမွာ ေသရအုံးမယ္ဆုိတာ သိတဲ့အတြက္ပဲ အၿပီးသတ္ႏႈတ္ဆက္ျခင္းဆုိတာကုိ ဖန္တီးခဲ့ၾကတာမလား။<br /><br />ေဒလီယာ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ က်ဳပ္တုိ႕ ျပန္ေတြ႕ၾကမယ္ေလ။ ဘယ္ျမစ္ကမ္းေဘးမွာ က်ဳပ္တုိ႕ ဆုံၾကမလဲ။ ဒါ မေရရာတဲ့ စကားေတြမွန္းသိပါရဲ႕။&nbsp; ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားနဲ႕ က်ဳပ္က ေဘာ္ဂတ္နဲ႕ ေဒလီယာျဖစ္ခဲ့ေလေတာ့ ေဟာဒီေျမမ်က္ႏွာျပင္ေပၚက ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ ၿမိဳ႕မွာဆုံေတြ႕ခြင့္ရဖုိ႕ အၿမဲေတာင္းဆုိေနၾကမယ္ေလ ေဒလီယာ။<br /><br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၁ စက္တင္ဘာ ၁၇)<br /><br />(Jorge Luis Borges ရဲ႕ Delia Elana San Marco ကို ဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ၿပီး မူရင္းရသကုိ ေပၚလြင္ေအာင္ မဖန္တီးႏုိင္ပါက ဘာသာျပန္သူ ကၽြႏု္ပ္၏ ညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါသည္။) <br /><br /><br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-6555665070048268699?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-91339847907791865872011-09-17T10:37:00.000+08:002011-09-17T14:12:29.429+08:00&nbsp;အတိတ္ပုံရိပ္ေတြထဲ ေလွ်ာက္သြားေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အဘာဆီယာၿမိဳ႕ေလးမွာ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ မ်က္ဝန္းအမ်ိဳးသမီး(Lady Eye)အေၾကာင္း ျပန္ေတြးရင္း။ ခ်က္ခ်င္းပဲ မ်က္ဝန္းကို ဖုန္းေခၚၿပီး ေရပန္းနားမွာ ေတြ႕ဖုိ႕ ခ်ိန္းလုိက္တယ္။ ခံစားခ်က္အျပည့္နဲ႕ ႏွလုံးသားကသူမကို ဆီးႀကိဳခဲ့။<br /><br /><br />အေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဆုံးေန႕ေတြတုန္းကလုိ ဖီရွာဝီ ကေဖးဆုိင္ထဲမွာ ဒီညေနကို အခ်ိန္ျဖဳန္းၾကဖုိ႕ အႀကံေပးခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕နဲ႕ ရင္းႏွီးေနတဲ့ေနရာကို ေရာက္ေတာ့ ေသဆုံးသြားၿပီးျဖစ္တဲ့ မ်က္မျမင္စာအုပ္ေရာင္းသူက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အနားကို လာၿပီး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ႏႈတ္ဆက္ေလရဲ႕။ ေနာက္ အၾကာႀကီးခြဲခြာသြားတဲ့ ခ်စ္လွစြာေသာ မ်က္ဝန္းကို သူအျပစ္တင္ပါေတာ့တယ္။<br /><br />သူမကဆုိတယ္ ဟုိးအေဝးတေနရာကို ေရာက္ေနေစခဲ့တာ ေသျခင္းတရားေၾကာင့္ပါတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းျပခ်က္ကို ခ်က္ျခင္းျငင္းပယ္လုိက္ပါေလေရာ။ သူကေျပာတယ္ ခ်စ္သူေတြၾကားမွာ ေသျခင္းတရားဆုိတာ ဘယ္ေတာ့မွ ဝင္လာႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ <br /><br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၁ စက္တင္ဘာ ၁၇)<br /><br />(အီဂ်စ္ စာေရးဆရာ နာဂြတ္မားဖုဇ္၏ အိပ္မက္မ်ားေပါင္းခ်ဳပ္မွ အိပ္မက္ ၁၀၄ ကို ျပန္လည္ႀကိဳးစားဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ၿပီး မူရင္းစာေရးသူ၏ တင္ျပလုိသည့္ တန္ဖုိးမ်ား ဆုံးရႈံးသြားခဲ့ပါက ကၽြန္ေတာ္၏ ညံ့ဖ်င္းမႈ သက္သက္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါသည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-9133984790779186587?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-61808259673200708502011-08-05T12:21:00.001+08:002011-08-31T14:15:07.400+08:00စကားေတြလည္း အဆန္းေတြျဖစ္လုိ႕<br />အမ်ားအျမင္မွာလည္း မခ်ိဳ<br />ငါ့ဘဝမွာ ခါးသက္သက္ခံစားခ်က္ေတြကို ၿမိဳခ်<br />ငါ နန္းက်တဲ့ဘုရင္ပါ......<br /><br />ျမန္းမၾကြရဲခ်င္ေတာ့ပါဘူးေလ<br />နန္းက်တဲ့ဘုရင္မို႕<br />စန္းမထေတာ့ထင္.....<br /><br />မင္းခစား ကမ္းနားသစ္ပင္ဆုိၾကေပမယ့္<br />ငါသခင္ ဆုိေတာ့လည္း<br />ၿငိဳျငင္ဆုတ္ေတြး ေဝးခဲ့ၾကေတာ့<br />အရင္ကငါ အခုလက္ရွိငါ<br />ဘယ္မုခ္ကပဲ ထုတ္ထုတ္<br />ငါ့သရုပ္ကေတာ့ ..............<br /><br />စစ္မႏုိင္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး <br />စစ္မၿပိဳင္ခဲ့တာပါ<br />ေသေပ်ာက္ပ်က္စီး ဒုကၡသံေတြ တညီးညီးၾကားေနရမယ့္ အစား<br />ငါပဲ ဒီပလႅင္က ဆင္း<br />ေရွ႕ေလွ်ာက္ရမယ့္ခရီးဆုိတာ <br />ဆူးခင္းထားတဲ့လမ္းဆုိလည္း <br />ငါ့ဖဝါးထက္ ေသြးစက္ေတြ<br />က်လုိက က်ေစ........<br /><br /><br /><br />ေနဦး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-6180825967320070850?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-804114531731989752011-07-28T14:31:00.002+08:002011-07-28T14:32:23.002+08:00ကမူးရႈးထုိးနဲ႕ ႏုိးသာႏုိးလာရ<br />ဒီေနမွာ ကၽြန္ေတာ္အသားမက်ေသး<br />အျပင္မွာ အာရုဏ္ထြန္းၿပီဆုိေပမယ့္<br />ကၽြန္ေတာ့္နာရီက ည ၁၂ကိုစြန္းရုံပဲ စြန္းေသးတယ္။<br /><br />အိပ္ရတာမ်ားလုိ႕လားေတာ့မသိ<br />ခုအထိ အိပ္ေရးက မဝ တဝ<br />မ်က္လုံးေထာင့္မွာက မ်က္ေခ်းစေတြနဲ႕........<br />&nbsp; <br />ထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ဆံပင္<br />ဖီးမသခ်င္ေသး<br />အဆီတဝင္းဝင္းမ်က္ႏွာျပင္<br />ေရေဆးမျပစ္ခ်င္ေသး<br />အျပင္မွာ ဘယ္ေလာက္လင္းလင္း<br />ညနာရီနဲ႕ ဆက္မွိန္းရတာ<br />ဘယ္ေလာက္အရသာေကာင္းသလဲ။<br /><br />အဆီတထပ္ အသားတထပ္<br />ငါ့ဗုိက္ႀကီးလည္း ေလးလံေဖာင္းအဲ့<br />အစာဝဖုိ႕ ေအာ္ခဲ့တာလည္း<br />ငါ အေတာ္ပင္ပန္းခဲ့ေပါ့။<br /><br />ခင္ဗ်ားတုိ႕လိုလူေတြက<br />ေန႕ဆုိဆုိ ေနထြန္းထြန္း<br />က်ဳပ္နာရီမေတာ့ ညသန္းေခါင္စြန္းစြန္းပဲရွိေသး<br />အိပ္ေရးပဲ ဝေအာင္ ဆက္အိပ္<br />ေအာ္သံေတြေတာ့<br />အတိတ္မခံႏုိင္ဘူး................... <br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၁ ဇူလုိင္ ၂၈၊ ေန႕လည္ ၂း၃၀)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-80411453173198975?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-46142356353295091082011-07-27T15:00:00.000+08:002011-07-27T15:00:22.148+08:00ဝဋ္ေၾကြးက<br />အခ်စ္စိတ္တခုလုိပဲ<br />ေႏွာင္ႀကိဳးေတြဖြဲ႕<br />ရစ္ပတ္ ထပ္ရင္း<br />အိမ္ေထာင္ရက္သားက်<br />အတုိးအပြားေတြပါရလုိ႕<br />ငါ့ပခုံးေတာင္ အမာရြတ္ေတြ<br />အသားက်လြန္းေနခဲ့ၿပီ။ <br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၁ ဇူလိုင္ ၂၇၊ ေန႕လည္ ၃နာရီ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-4614235635329509108?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-75885251725312331712011-06-29T12:10:00.000+08:002011-06-29T12:10:47.867+08:00ၾကယ္ေတြရဲ႕ ဖန္စားမႈမခံ<br />တိမ္ယံၾကားတုိးတုိက္<br />အေမေရ<br />သားတုိ႕ မမုိက္မဲၾကပါဘူးဗ်ာ...<br /><br />အသက္ဆက္ရွင္သန္<br />လူဖန္ခပ္ထြားထြား<br />အေမ့သားအတြက္<br />အစားအေသာက္၊<br /><br />မျမင့္ရင္ေနပါေစ<br />မနိမ့္က်ခဲ့တဲ့ႏွလုံးသားနဲ႕<br />ပညာမေတာက္တေခါက္၊<br /><br />မက်င့္ရင္ေနပါေစ<br />ရင္ထက္မွာကိန္းေအာင္း<br />ဗုဒၶရဲ႕တရားေကာင္းမ်ားကို<br />သင္ယူခဲ့ရတဲ့၊<br /><br />အေမ့သားတေယာက္အတြက္<br />မငတ္ေအာင္ <br />မညံ့ေအာင္ <br />မယုတ္မာေအာင္ ပံ့ပုိး<br />သားတုိ႕ အမ်ိဳးေတြရွိတဲ့<br />ဗမာျပည္ကို သားတုိ႕လြမ္းၾကတယ္အေမ.........<br /><br />အညံ့မခံခ်င္တဲ့စိတ္<br />အငတ္မခံခ်င္တဲ့စိတ္<br />ပညာသက္ဆက္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႕<br />ေျခစုံကန္ထြက္<br />သားနဲ႕အေမ<br />ခုေတာ့ မုိင္ေထာင္ေသာင္းခ်ီေဝးၾကသတဲ့ေလ.....<br /><br />အထင္ေသးေသးနဲ႕<br />မ်က္လုံးေမွးၾကည့္တတ္တဲ့<br />သူတုိ႕တုိင္းတပါးေတြဆီမွာ<br />သားေပ်ာ္ေနတယ္လုိ႕ထင္လား<br />အေမရယ္......<br /><br />တေန႕ေန႕<br />အေမ့ရင္ခြင္ခ်ိဳျမ<br />ေသနတ္သံေတြေဝးပသြားခဲ့ရင္<br />အေမ့ရင္ခြင္ခ်ိဳေအး<br />တရားေသာမင္းမ်ားအုပ္စုိးခဲ့ရင္<br />သားနဲ႕ အေမ<br />အေမနဲ႕ သား<br />ဘယ္သူက ကုိယ့္အမ်ိဳးကို ဖယ္ၾကဥ္ခ်င္ပါ့မလဲအေမရယ္......<br /><br />ေၾကာက္တယ္ပဲေျပာေျပာ<br />ေျပးတယ္ပဲဆုိဆုိ<br />သားတေယာက္<br />ဟုိးအေဝးကပဲ<br />အေမ့ရင္ခြင္ ေအးျမရင္ကိုလြမ္း<br />တေန႕တေန႕<br />အိမ္ျပန္ရက္ေတြပိုနီးလာဖုိ႕<br />တမ္းတဆဲပဲ အေမရယ္..............<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၁ ဇြန္ ၀၄၊ ေန႕လည္ ၄း၃၂)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-7588525172531233171?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-38139729547842779682011-05-20T11:22:00.000+08:002011-05-20T11:22:28.702+08:00<div class="t5" id=":vw"><span id=":w4">ပဲျပဳတ္ ထမင္းဆီဆမ္းရယ္န<wbr></wbr>ဲ႕&nbsp;</span></div><div class="t5" id=":vw"><span id=":w4">ကုလားေၾကာ္ပါတဲ့ ဘယာပူ&nbsp;</span></div><div class="t5" id=":vw"><span id=":w4">အရသာ ထူးပါေပသမုိ႕&nbsp;</span></div><div class="t5" id=":vw"><span id=":w4">ဟမ္ဘာဂါ ပီဇာ ရယ္ မေရြးေပဘူး&nbsp;</span></div><div class="t5" id=":vw"><span id=":w4">ဟန္မပါ ဘယာသာ လက္နဲ႕ေလြးရယ္လု<wbr></wbr>ိ႕&nbsp;</span></div><div class="t5" id=":vw"><span id=":w4">အမယ္ေလး&nbsp;</span></div><div class="t5" id=":vw"><span id=":w4">ရႈးရွဲစပ္ပုံနဲ႕&nbsp;</span></div><div class="t5" id=":vw"><span id=":w4">အၾကမ္းရည္ကူကာေမ<wbr></wbr>ွ်ာရတယ္</span></div><div class="t5" id=":vw"><span id=":w4"> ေကာင္းေပ့ ထမင္းၾကမ္း.....<wbr></wbr>....&nbsp;</span></div><div class="t5" id=":vw"><span id=":w4">&nbsp;</span></div><div class="t5" id=":vw"><span id=":w4">&nbsp;</span></div><div class="t5" id=":vw"><span id=":w4">ေနဦး</span></div><div class="t5" id=":vw"><span id=":w4">(၂၀၁၀ ေမ ၁၉) </span></div><div class="t5" id=":vw"><span id=":w4">&nbsp;</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-3813972954784277968?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-88176477910646924992011-05-03T20:55:00.000+08:002011-05-03T20:55:41.837+08:00မုိးေတြေလ ညိဳ႕ရင္းဆုိင္းရင္း တိမ္ေတြမဲရင္း မုိးေတြ ရြာၿပီ ရြာသည္။<br /><br />အခုိက္အတန္႕ေတြကို အမွတ္မရွိျခင္းက အေၾကာင္းအရာတခုလုံးကို ေမ့ပစ္ဖုိ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖိအားေပးေနသည္ပဲ။ မုိးၿခိမ္းသံမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္မခံစားႏုိင္ခဲ့။ နားစည္အထက္ အရာရာက ျပည့္လွ်ံသြားခဲ့သည္။ ဒီဘတ္စ္မွတ္တုိင္ေဘး မုိးရြာထဲမွာ ရပ္တန္႕ေနရင္း ဘယ္အခ်ိန္မွလာမည္မွန္းမသိတဲ့ ဘတ္စ္ကားကိုေစာင့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ ေျခာက္ေသြ႕စြာ မတ္တပ္ရပ္ေနသည္။ ထုိင္ခုံတခုထုိင္စရာမရခဲ့ရင္း မတ္တပ္ရပ္ေနခဲ့သည့္အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္လြန္ေျမာက္သြားသည္ကို ကၽြန္ေတာ္မေရတြက္မိခဲ့။ ထုိသုိ႕ အရာရာကို အမွတ္တရျဖစ္စြာ အမွတ္မဲ့ရွိခဲ့သည္ကုိပင္ ကၽြန္ေတာ့္အျပစ္ဟု ဆုိဝ့ံပါရေတာ့မည္။<br /><br />မုိးရြာရြာထဲမွာပင္ ေျခာက္ေသြ႕စြာရပ္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ္ အာေခါင္မ်ား ေျခာက္ေသြ႕လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္အရက္မေသာက္ပါ။ ဘီယာမေသာက္ပါ။ ယမကာကို ဆာေလာင္ျခင္းမဟုတ္ပါ။ သုိ႕ေသာ္ ခါးသီးစြာပင္ အာေခါင္က ေျခာက္ေသြ႕လာသည္။ ရင္ထဲမွာ မီးလုိပူသည္။ တစုံတခုကို ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ခ်င္သည္။ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့အၾကည့္ မုိးေရတခ်ိဳ႕ ကၽြန္ေတာ့္အာေခါင္ကုိ လာမွန္သည္။ ငရဲမီးအလား ရင္ထဲထုိးဝင္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လုိမွ မခံႏုိင္ေတာ့။<br /><br />ဘတ္စ္ကား ခုအခ်ိန္အထိ မလာေသးပါ။ မုိးေရထဲတြင္ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ ရပ္တန္႕ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က ထူးဆန္းသလုိ ေငးၾကည့္ေနၾကသည္။ အၿပံဳးမပ်က္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ပါးေစာင္မွ ေသြးတခ်ိဳ႕စီးဆင္းၾကလာသည္ကို မွန္ျပန္ၾကည့္စရာမလုိဘဲ ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ေသြးစက္တုိ႕သည္ မခ်ိဳသလုိ မခါးသက္။ ဒါေပမယ့္ ေသြးေတြကို ကၽြန္ေတာ္မႏွစ္သက္ ရြံရွာသည္ ဒီထက္ပုိတိတိက်က် ေျပာရလွ်င္ ထိတ္လန္႕သည္။ သုိ႕ေသာ္ စီးၿမဲစီးလ်က္ရွိေသာ ပါးေစာင္ထက္က ေသြးတခ်ိဳ႕ကို ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လွ်ာႏွင့္လ်က္လုိက္သည္။ ေအာ့..........................<br /><br />လူေတြ ေရွာင္သြားၾကသည္။ ေဘးနားက လူေတြ ရုတ္တရက္ ထခုန္သြားၾကတာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕သည္။ ဘတ္စ္ကားကလည္း ခုထိ မလာေသး။ မုိးေတြကလည္း ဝုန္းဒုိင္းႀကဲေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္တေယာက္သာ ေျခာက္ေသြ႕စြာ စုိရႊဲလ်က္ ေသြးေတြကို ေဝါကနဲ အန္ခ်လုိက္သည္။ ဘယ္သူမွ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေဖးမ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရတခြက္ေလာက္လုိခ်င္သည္။ ဒီေသြးေတြကို သုတ္ပစ္ဖုိ႕ လက္ကုိင္ပဝါေလး တထည္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ လုိခ်င္သည္။ ေသြးတုိ႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဖိနပ္တုိ႕လည္း ရဲရဲနီကုန္ၾကၿပီ။ ဒါေပမယ့္ မည္သည့္လက္မွ လွမ္းမလာ။<br /><br />ဘတ္စ္ကားရယ္ လာပါေတာ့။ လူအုပ္ကလည္း တျဖည္းျဖည္းႀကီးလာၿပီ။ ေရခဲေရေရာင္းသူ တေယာက္တေလပင္ အနားမွာ မေတြ႕ရ။ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္မ်ားသည္ နီရဲခ်ိတ္ေထြးလ်က္။ အက်ီၤတုိ႕သည္လည္း ေသြးတုိ႕ျဖင့္ စြန္းထင္းကုန္ၿပီ။ ေျခေထာက္ေတြ မခုိင္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ မုိးေကာင္ကင္ႀကီးကို ျဖတ္ကနဲ ေမာ့အၾကည့္မွာေတာ့ လင္းကနဲျဖစ္သြားၿပီး ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာဆုိဘာမွ မသိေတာ့။ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားသည္မသိ နာရီလည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရွိ။ ဘယ္သူကမွလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အေရးတယူလုပ္၍ နာရီေျဖေပးမည့္ပုံမေပၚ။ အခုထိေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေသြးတုိ႕ႏွင့္ နီရဲေနေသာ ပါးစပ္ကို သုတ္ပစ္ဖုိ႕ လက္ကုိင္ပဝါတထည္မရွိေသး။ ေရတခြက္ပင္မရႏုိင္ေသး။ လူတုိ႕ကေတာ့ မထူးဆန္းေတာ့သလုိ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေရးလုပ္မေနေတာ့ ေဘးကပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေရွာင္ကြင္းသြားၾကသည္။<br /><br />ေစာင့္ေနေသာ ဘတ္စ္ကားကေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ ေပၚမလာေသး.................<br /><br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၁ ေမ ၃၊ ည ၇း၄၇)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-8817647791064692499?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-7431137930577884672011-05-02T10:21:00.000+08:002011-05-02T10:21:48.226+08:00ေစ်းဆုိင္ထဲအဝင္<br />ေရႊေရာင္တလက္လက္<br />လွပတပ္မက္စရာ<br />ေဘာပင္ေလး တေခ်ာင္း။<br /><br />သေဘာက်တပ္မက္<br />လုိခ်င္စိတ္ဆႏၵနဲ႕<br />ပုိင္ဆုိင္ရွိရာ<br />စကၠဴၾကမ္းေပၚ<br />............<br />ျခစ္ပါေသာ္လည္း<br />အရာမထင္ခဲ့<br />............<br /><br /><br />ေနဦး<br />(ေမ ၂ ၂၀၁၁၊ မနက္ ၁၀း၀၅)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-743113793057788467?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-87209593304003872352011-03-05T09:53:00.001+08:002011-03-05T19:25:33.556+08:00အရိပ္က က်ဳပ္တုိ႕ ေျခလွမ္းေနာက္<br />တေကာက္ေကာက္လုိက္ေနတတ္တယ္လား...<br /><br />ဒီဇာတ္လမ္းမွာ က်ဳပ္တုိ႕က<br />အရိပ္ေတြေနာက္ တေကာက္ေကာက္လုိက္တယ္<br />အရိပ္ေတြ ပ်ံသြားတာမ်ား<br />ၾကယ္ေတြၾကားမွာ လွလွပပ<br />တမ္းတတတ္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားထက္မွာေတာ့<br />ေသြးစက္ေတြ ေသြးစက္ေတြ<br />ကမၻာကလည္း သူ႕အရွိန္နဲ႕သူ မလည္ပတ္ႏုိင္ေတာ့<br />အနမ္းေတြ တြန္းအားေပးမယ့္ အခ်ိန္ကို ေမွ်ာ္ေနရတယ္........<br /><br />လည္ပတ္ႏႈန္းေတြ ေႏွးလာတဲ့ ကမၻာမွာ<br />တေန႕ဟာ ၂၄နာရီမဟုတ္ေတာ့ဘူး<br />သူနဲ႕ ခ်စ္သူ ခ်စ္ရည္ပလူးၾက<br />မ်က္ရည္ေတြေျမခရင္<br />အဲဒါ ညပဲ...........<br /><br />ခရီးတေထာက္ေလွ်ာက္ဖုိ႕<br />လမ္းေတြလည္းမလုိ<br />ကမ္းေတြလည္း ၿပိဳေနၿပီ<br />ျမက္ခင္းျပင္ေတြက စိမ္း<br />ေတာအုပ္ေတြထဲမွာ ဘဝေတြယိမ္းထုိး က<br />ဒိုေရမီဖာ သင္စတုံးက<br />မင္းဆုိျပခဲ့ဖူးတဲ့ သီခ်င္း<br />မင္းဘာသာမင္း လမ္းခင္းေလွ်ာက္ပါ.........<br /><br />ခုေခတ္မွာ တကၠသိုလ္ဟာ စိန္ပန္းေတြနဲ႕ မလွဘူး<br />သစ္ပုတ္ပင္လဲ ပါမလာဘူး<br />ကဗ်ာဆန္မွ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္မယ္ဆုိရင္<br />မင္းနဲ႕&nbsp; ငါနဲ႕&nbsp; ဒီမွာပဲ ေသခန္းရွင္ခန္းျပတ္လုိက္ရေအာင္<br />အသြားေတြတထက္ထက္ျမေနမွေတာ့<br />ေဟာဒါက ဘဝရဲ႕လမ္းဆုိတာေသခ်ာျပေနၿပီေလ......<br /><br />အႏွစ္မရွိတဲ့ေတာမုိ႕&nbsp; ၾကက္ဆူပင္မင္းမူတာလား<br />ဟသၤာဆုိတာ ပုံရိန္ပန္းခ်ီထဲမွာသာ လွတာ<br />မင္းလည္းသိ ငါလည္းသိ<br />ဘာမွမထူးျခားတဲ့ ဘဲတေကာင္ကို<br />မလုိဘဲ တန္ဆာေတြ ဆင္ေပးမိတာကိုယ္က<br />ငါတုိ႕ေတြအျပစ္မွန္းသိဖုိ႕<br />အခ်ိန္က အေတာ္လင့္ေနၿပီ.........<br /><br />က်ားမုိ႕လည္း မရဲပါဘူး<br />ဖားမုိ႕လည္း မုိးမသဲပါဘူး<br />အသြားမလြတ္တဲ့ စကားေတြေၾကာင့္<br />အဖ်ားတက္ခဲ့ဘူးတဲ့ လူေတြအေၾကာင္း<br />မင္း စာရင္းျပဳစုထားတာ ပုိေကာင္းမယ္ထင္တယ္....<br /><br />ေျပးေျပး ေျပးေျပးေျပး<br />ေဝးႏုိင္သမွ် ေဝးေဝးေျပး<br />ေဝးေဝးေျပးႏုိင္သမွ် ဆုဖလားက<br />ငါတုိ႕လက္ထဲမွာပဲ<br />ေခြးေျပးဝက္ေျပးလား<br />အရွင္ေျပး အေသေျပးလား<br />အျပင္ကမၻာက ေအာ္ေအာ္ျပ<br />အဲသည့္ပါးစပ္ေတြကိုယ္က<br />အေျပးသမားေတြလုိ ရိႈ္က္သံဟပ္<br />ခင္ဗ်ားတုိ႕ အသည္းႏွလုံးက<br />ပုိက္ဆံသက္သက္ပဲ ရႈရႈိက္တတ္သလား.......<br /><br />ေနာက္တေန႕မွာ<br />ဒီဘဝကို ေကြ႕ဖုိ႕ အေရး<br />အေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းေခၚေမးအုံးမယ္<br />သံသရာ မေၾကာက္သူေတြအဖုိ႕<br />အံေလးနဲ႕ ႀကိတ္ဝါးလုိ႕ရတယ္<br />အသံေသးေလးနဲ႕ ႀကိတ္ဖားလုိ႕ရတယ္<br />ျပန္ေျပးဖုိ႕ေတာ့ မစဥ္းစားနဲ႕<br />ဒီဘဝထဲမွာ အရွင္ထြက္မရွိ<br />အေသထြက္ပဲ ရွိတယ္.........<br /><br />ခ်ိတ္မွာမိတဲ့ ငါး<br />သူ႕ကို အမွားဆုိမလား<br />အစာနဲ႕ မွ်ားတဲ့ လူေတြကို အျပစ္ဆုိမလား<br />ငတ္လာတဲ့အခုိက္မေတာ့<br />ပင့္သက္ကို ရိႈက္ထုတ္<br />အဲဒါ ေသမင္းရဲ႕ ျပယုဂ္မွန္းသိလည္း<br />သူတုိ႕ ဖမ္းဆြဲၾကရေတာ့တာပဲ..........<br /><br />မေသမရွင္ပဲ<br />အနမ္းေတြ ေၾကြေၾကြက်<br />အလြမ္းေတြ ေျမဝယ္ခေတာ့<br />အရင္ဘဝက သူရဲေကာင္းေတြေတာင္မွ<br />ခုေတာ့ ေၾကာက္ခ်င္ေရာင္ေဆာင္ေနေရာ့ထင္တယ္<br />ႏွလုံးသား ဗလာ<br />ဦးေႏွာက္ ဗလာနဲ႕<br />စိန္ေတြ ေရႊေတြ ေနာက္ကလုိက္<br />ေငြအတြက္မုိက္တဲ့သူေတြက<br />ဒီကမၻာမွာ အထြဋ္အထိပ္ေတြျဖစ္လုိ႕<br />ဘယ္သူ တရားပ်က္ပ်က္ <br />ကၽြန္ေတာ္ တရားမပ်က္ဘူးဆုိတဲ့ လက္အစုံ<br />ဘဝအခါးအသီးေတြနဲ႕ ဆုံတဲ့အခါ<br />သိုးမည္းေတြျဖစ္သြား<br />သူတုိ႕လည္း အံသြားေလးနဲ႕ ႀကိတ္ဝါးတတ္သြားတယ္.....<br /><br />အစာငတ္တဲ့ ငါးအျပစ္လား<br />အစာတပ္ၿပီးမွ်ားတဲ့ လူေတြအျပစ္လား......<br /><br />ခင္ဗ်ား စကားကို ဆင္ျခင္ပါ<br />ႏွလုံးသားသန္႕သန္႕နဲ႕ <br />ရိုးသားမႈေတြဖြဲ႕<br />ပညာရွိေတြျပည့္ေနတဲ့ ေခတ္ဆုိတာ ကုန္ၿပီ<br />ပညာတတ္ေတြ ေပါခ်င္ေပါမယ္<br />ပညာမက္ေတြ ေပါခ်င္ေပါမယ္<br />ဘြဲ႕ဒီဂရီေတြ ရွည္ခ်င္ရွည္မယ္<br />ကမၻာက အေမွာင္ထုထဲ က်ေနဆဲ<br />လည္ပတ္ႏႈန္းေတြ ေႏွးလြန္းေတာ့<br />တေန႕ဟာ ၂၄နာရီ မဟုတ္ေတာ့<br />လူေတြရဲ႕ ေသြးေတြ ေျမခ<br />မ်က္ရည္ေတြ ေျမက်<br />ဒါဟာ ည ဆုိမွ ည စစ္စစ္ပဲ............. <br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ မတ္ ၅၊ မနက္ ၉း၅၃)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-8720959330400387235?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-58739493786727736802011-03-04T11:24:00.000+08:002011-03-04T11:24:41.034+08:00ေသြးခ်င္းနီးဖုိ႕ထင့္<br />ဒီအရက္တခြက္ကို<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တူတူေသာက္ၾကတယ္ေမေမ<br />အဲဒီအထဲမွာ<br />ခါးသက္သက္ အယ္ကိုေဟာ တပက္လည္း ပါတယ္<br />ညိဳ႕သက္သက္ ဆား အပြင့္ လက္တပြတ္လည္း ပါတယ္<br />အရည္ရႊဲရႊဲ သံပုရာတစိတ္လည္း ပါတယ္<br />မာန္ေတြထေနတဲ့ သၾကားတဇြန္းလည္း ပါတယ္....<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေသြးနီဖုိ႕<br />ဒီအရက္ခြက္ကိုတူတူေသာက္ခဲ့တုန္းက ေမေမ<br />သစၥာကိုၿပိဳင္တူဆုိဖုိ႕ ေမ့က်န္ခဲ့တယ္<br />ေမတၱာအဆိပ္ကို တစက္ေလာက္ ထည့္ဖုိ႕ေမ့က်န္ခဲ့တယ္<br />အသည္းကၽြမ္းကၽြမ္း တဖတ္ေလာက္ကို အျမည္းလုပ္ဖုိ႕ေမ့က်န္ခဲ့တယ္<br /><br />ေမေမ<br />ဒီအရက္တခြက္ကို တူတူေသာက္ခဲ့တာ<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မွားတယ္တဲ့လား<br />လူေတြ အမ်ားေရွ႕မွာပါ ေမေမ<br />လက္ခ်င္းခ်ိတ္ခဲ့ၾကတယ္<br />ေဘးခ်င္းကပ္ထုိင္ခဲ့ၾကတယ္<br />ရႊန္းရႊန္းစားစားၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္<br />ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ဓားတလက္နဲ႕တူတူ ခြဲပစ္ခဲ့ၾကတယ္<br /><br />ေမေမ<br />ဒီအရက္ခြက္ကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္<br />ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴေသာက္ခဲ့ၾကတပါ ေမေမ<br />လက္ခ်င္းခ်ိတ္ၿပီး ရဲရဲတူတူေသာက္ခဲ့ၾကတာပါ ေမေမ<br />မီးကို အေမွာင္ခ်ၿပီး ေသာက္ခဲ့ၾကတာ ေမေမ<br />ႏႈတ္ခမ္းက ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္နဲ႕ ရိႈက္မက္ခဲ့ၾကပါ ေမေမ<br /><br />ေမေမ<br />ေဟာဒီ ခြက္တခြက္ထဲက အရက္ေတြ<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေသြးေတြထဲ ပ်ံ႕သြားရုံနဲ႕<br />ေသြးခ်င္းနီးခဲ့ပါသလား ေမေမ<br />ေသြးခ်င္းနီးမနီးထက္<br />ကၽြန္ေတာ့္လက္မွာေတာ့ ေသြးခ်င္းနီခဲ့တယ္ ေမေမ<br /><br />ေမေမ<br />အရက္တခြက္တူတူေသာက္ရုံထက္<br />သား အခ်ိဳရည္ေပါ့ေပါ့ေလးနဲ႕ပဲ မယစ္မမူးေနခ်င္တယ္ ေမေမ<br />သားအတြက္ ခ်ိဳခ်ဥ္ငံခါး အရသာေတြ မမ်ားလည္းေနပါ ေမေမ<br />သား ေဟာဒီရုိးရုိးသားသားေလးနဲ႕ လိေမၼာ္ခြံေလးေတြထက္မွာပဲ ေမ်ာေနပါရေစ ေမေမ<br /><br />အဲဒီေန႕က ေမေမ<br />သား ေဟာဒီအရက္တခြက္ သူနဲ႕တူတူေသာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္<br />သူ ဆင့္ကာ ဆင့္ကာလည္း အရက္ခြက္ေတြ ေသာက္ခဲ့တယ္တဲ့ေလ<br />သား မသိခဲ့တာပါ ေမေမ<br />လုိအပ္တာထက္ အမူးလြန္တာ မွားတတ္မွန္း သား သတိမေပးခဲ့မိဘူး<br />လုိခ်င္စိတ္ထက္ ဆႏၵကိုခ်ိဳးႏွိမ္တတ္မွ<br />အမွန္အစစ္ဆုိတာ သား သတိမေပးခဲ့မိဘူး<br /><br />ခုေတာ့ ေမေမ<br />သားလက္မွာ ဝုိင္အနီေတြ စြန္းေပေနတယ္<br />ဒါ ဖ်က္လုိ႕လည္း မရႏုိင္ေတာ့ဘူး<br />သားလက္ထဲမွာ အရက္ကို တပုလင္းလုံးစာ ကိုင္ထားတယ္ေမေမ<br /><br />ေမေမ အဲဒီေန႕က<br />သားတုိ႕ လက္ခ်င္းယွက္လုိ႕<br />ေဟာဒီတခြက္ထဲက အရက္ကိုပဲ<br />ေသြးခ်င္းနီးဖုိ႕ တူမွ် ေသာက္ခဲ့ၾကတယ္ ေမေမ.........<br /><br /><br /><br />ေနဦး<br />(ၾသဂုတ္ ၂၈ ၂၀၁၀)<br /><br />("လမ္းၾကား" ebook ကဗ်ာ စာအုပ္မွ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-5873949378672773680?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-89770044799517092572011-02-21T13:36:00.001+08:002011-02-21T13:37:46.655+08:00-ေရႊဆုိင္-<br />ေရႊတစ္က်ပ္သား၀ယ္ရင္<br />ဗလာမပါ ကံစမ္းမဲေတြေပးတယ္<br />ဆပ္ျပာမႈန္႕ထုပ္ေတြ………. <br /><br />-အလွျပင္ဆုိင္-<br />တနလၤာေန႕တုိင္း<br />ဆံပင္အလကားညွပ္ေပးတယ္<br />သင္ညွပ္ ညွပ္ေပးမယ့္သူေတြ………<br /><br />-ဖက္ရွင္ဆုိင္-<br />အက်ႌႏွစ္ထည္၀ယ္ရင္<br />တစ္ထည္ လက္ေဆာင္ေပးတယ္<br />ေရာင္းမထြက္ေတာ့တဲ့ ဖက္ရွင္ေဟာင္း့ အက်န္ေတြ……….<br /><br />-အိမ္ေထာင္ေရးပြဲစား-<br />တစ္ခါအပ္ၿပီးရင္<br />၁၀ႏွစ္အာမခံ <br />အဆင္မေျပရင္ ေျပတဲ့အထိ<br />ျပန္လဲေပးတယ္<br />???........<br /><br />-မသာအလွျပင္-<br />တစ္ေလာင္းျပင္ရင္ တစ္ေသာင္း<br />ႏွစ္ေလာင္းျပင္ရင္ တစ္ေသာင္းခြဲနဲ႕ <br />Discount ေပးတယ္<br />?????.........<br /><br />-အေခါင္းေရာင္း၀ယ္ေရး-<br />အေခါင္းေတြေနာ္<br />တစ္လုံးဝယ္ရင္<br />တစ္လုံး Free<br />????.........<br /><br />Promotion ႀကိဳက္က်သမုိ႕<br />မဂၤလာေဆာင္ဖုိ႕အေရးအတြက္ <br />ေယာက္်ားမိန္းမေတာင္<br />Discount က်ေအာင္ ေစာင့္ေနေသးသူမ်ား<br />ရွိေနၾကေသးသတဲ့……. <br /><br /><br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၁၊ မနက္ ၁၁း၂၅)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-8977004479951709257?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-13931501687202328652011-02-12T05:31:00.000+08:002011-02-12T05:31:40.915+08:00www.friendcircles.com <br />တခ်ိဳ႕အတြက္ဆုိလွ်င္ေတာ့ ၾကားေတာင္ ၾကားဖူးမည္ မဟုတ္သည့္ website ေလးတခုျဖစ္သည္။<br />ထုိေနရာေလးကပင္ အရာရာက အစပ်ိဳးစရာေတြျဖစ္လာခဲ့သလုိ ဘ၀တေကြ႕က ျပဇာတ္တပုဒ္ကို ဖန္တီးေပးခဲ့သည္။<br />ဒီေနရာေလးကို ေရာက္ျဖစ္ေအာင္ ဖိတ္ခဲ့သည့္ အဲသည့္အခ်ိန္က ခင္ခဲ့ေသာ ညီမေလး ၀တ္ရည္ဖူးကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ရမည္လား စိတ္ဆုိးရမည္လား မသိ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တဆစ္ခ်ိဳးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးထူးေစခဲ့တာကေတာ့ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ အကယ္၍သာ ထုိ ေနရာေလးသို႕ မေရာက္ဖူးခဲ့ပါလွ်င္...............<br /><br />၂၀၀၅ ..........<br />တနည္းအားျဖင့္ေျပာရရင္ ေက်ာင္းၿပီး အလုပ္အကိုင္မရွိ ရုန္းကန္ေနရသည့္ကာလ။ စင္ကာပူသို႕ ပထမအႀကိမ္ေျခလွမ္းခ်ရန္ ၁ပတ္အလုိ စက္တင္ဘာ ၁၈။ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လုိမွ မေမ့ႏုိင္ခဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္ရံျဖစ္လာမယ္မွန္းလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ့။<br /><br />၂၀၀၆............<br />ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႕မွာ ၾကြက္ကေလးက ဆန္ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလဲဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးက ေမႊးပ်ံ႕ေစခဲ့။ လမ္းအစလား လမ္းအဆုံးလား မသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်စ္ကို တႀကိမ္တခါပဲျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ မက္ေမာဘူးခဲ့သည္ဆုိလွ်င္မမွား။ တည္ၿငိမ္ခဲ့သည္ ရႈပ္ေထြးမႈကင္းခဲ့သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့သည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိခဲ့သည္။ ဘယ္တုန္းကမွ ကုိယ့္ကုိယ္ကို နားမလည္ခဲ့တဲ့ နားလည္ေပးမႈေတြ၊ ဘယ္တုန္းကမွ ရွိမယ္မထင္ခဲ့တဲ့ စာနာမႈေတြ၊ ဘယ္တုန္းကမွ က်လာလိမ့္မယ္မထင္ခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ အတူ မသိျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ ဒီဇာတ္မွာ ဇာတ္ရံအျဖစ္ ၀င္ကခဲ့သည္။ ေပ်ာ္ေနခဲ့သည္ ေမာ္ေနခဲ့သည္ .....<br /><br />၁......၂............၃.............. <br />ပထမလိႈင္းလုံးက ၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာမွာ ၀ုန္းကနဲ ၀င္ေဆာင့္မိသည္။ အစည္းေျပမသြားေသးေသာ္လည္း သနားၾကည့္ အထင္ေသးအျမင္ တုိ႕၏မ်က္လုံးမ်ားေအာက္ ကၽြန္ေတာ့္ေဒါက္တုိင္တုိ႕ ယုိင္နဲ႕နဲ႕ ျဖစ္ခဲ့သည္။ လဲပါသည္ဆုိမွ အရိႈက္ကိုမွ ထပ္ခါ ထပ္ခါ ပင့္ထုိးခ်င္တတ္သူအတြက္ ကၽြန္ေတာ္က ဇာတ္စင္ေနာက္က ဇာတ္ပို႕တေယာက္ထက္မပုိေၾကာင္း အထုအေထာင္းမွန္သမွ် ႀကိတ္ခံခဲ့ရသည္။<br /><br />၄ ........၅.............၆.....................<br />ဒုိင္လူႀကီးရဲ႕ ေရတြက္သံ မဆုံးေသးခင္မွာပင္ ႀကိဳး၀ုိင္းက ေျပာင္းသြားႏွင့္ၿပီ။ မ်က္လုံးေတြကလည္း ျပာေ၀ေနလွၿပီ။ ဘာကိုမွလည္း မသဲကြဲေတာ့ သို႕ေပမယ့္ ေထာင္းခ်က္ထုခ်က္ေတြ ဆက္ဆက္က်လာျပန္ေတာ့ စည္း၀ုိင္းအျပင္ကို လက္လွမ္းဖုိ႕ ႀကိဳးစားခဲ့မိျခင္းကပင္ အမွားတခုျဖစ္ခဲ့ရျပန္သည္။ ေ၀၀ါးေနတဲ့အျမင္ရဲ႕ ေအာက္ အျပစ္ေတြကို ေဖာက္ကနဲ ေဖာက္ကနဲ ေသာက္ခဲ့မိျခင္းက ယုံၾကည္မႈကင္းမဲ့ခံရျခင္းတဲ့။<br />ဒုိင္မရွိတဲ့ စည္း၀ုိင္းအတြင္းမွာ ထုိးခ်က္ ကန္ခ်က္ေတြနဲ႕ သာ လူးလွိမ့္ေနရဆဲ။<br /><br />ၿပိဳလုေတာ့မယ့္ ဆဲဆဲမွာ လက္တကမ္းက ထပ္လွမ္းသည္။ ထူေပးျခင္းႏွင့္အတူ အသံေတြဆူဆူလာသည္။ အထုအေထာင္းခံေနရသူအတြက္ အရိပ္စစ္ကမ္းလွမ္းမႈလုိ႕ ထင္မွတ္မႈက မ်က္ရည္ေတြကို တဒဂၤတိတ္သြားေစေပမယ့္ လက္နက္ပုန္းေတြက ရင္ကို ပစ္မွန္ေနဆဲ။ ဇာတ္ပုိ႕ေလးသာမုိ႕ အျပစ္လည္းဆုိခြင့္မရ စကားလည္းေျပာခြင့္မရွိ ပ်င္းလွ်င္ေခၚ လုိရင္ခုိင္းဆုိသည့္ အေနထက္ စုတ္ဖြားေလးတေကာင္လုိ ပလူးျမဴးေပ်ာ္ေနခဲ့။<br /><br />ဘယ္ေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္မလဲ ဘယ္ေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္မလဲနဲ႕ ဇာတ္သာ ၂ခါေျပာင္းသြားတယ္။ ၾကားမလပ္တဲ့ ဇာတ္ ႏွစ္ဇာတ္ၾကား ဇာတ္ပုိ႕က ဇာတ္ပုိ႕အျဖစ္နဲ႕ ဇာတ္ေခါင္းကြဲ။<br /><br />၇....၈.............၉.............<br />ေလာကႀကီးရဲ႕ အသံက နံပါတ္ေစ့လုလုမွာေတာ့ ဗေလာင္ဆူလြန္းတဲ့ရင္၊ အေမွာင္ထူလြန္းတဲ့ အျမင္အတြက္ အလင္းတပြင့္ပဲရပါေစ ဆုိတဲ့ ဆႏၵနဲ႕ ရႈံးမွန္းသိရက္ ေခါင္းေလာင္းကိုဆြဲလႈပ္ပစ္လုိက္တယ္။ လာမယ့္ေဘးကို ေျပးေတြ႕ေပမယ့္ ေဘးအစား ေဆးကိုေမွ်ာ္ေနဆဲ ဒါေပမယ့္ အပယ္ခံက အပယ္ခံအေနနဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ၾကတယ္။ ဘုရားၿပီးရင္ ၿငမ္းဖက္ၾကရစၿမဲ.........<br />ဘယ္ဇာတ္မွာပဲ ၀င္ကက ေနာက္ကြယ္မွာပဲ ေခ်ာင္ထုိးခံခဲ့ရတဲ့ဘ၀ကို စကားအလွေတြ အဆန္းျပၿပီး အကယ္ဒမီေပးလည္း ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဇာ္လင္းက ေဇာ္လင္းပဲ ဂူထဲေရာက္မွ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေၾကာင္း ရြတ္ျပတယ္။<br /><br />၂၀၁၁ ဗယ္လင္တုိင္းဆုိတာ ၂ရက္သာ လုိေတာ့ခ်ိန္အေ၀း စားပြဲေပၚက ေခ်ာကလက္ေလးရယ္၊ စိတ္ကူးထဲက အိပ္မက္ေလးရယ္က ကုိယ့္ကို မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႕ ျပန္ငုံ႕ၾကည့္တယ္။ ၅ႏွစ္တာကာလအတြက္ ေက်းဇူးပါ ပန္းေလးေရ............<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၂၊ မနက္ ၅း၃၁)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-1393150168720232865?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-25574956556764508382011-02-11T12:18:00.000+08:002011-02-11T12:18:31.735+08:00ကဲပါ <br />ဒီစကားကပဲ ျပန္ေကာက္ၾကရေအာင္<br />အတူအိပ္ဖုိ႕ဆႏၵရွိရုံနဲ႕ေတာ့ <br />အခ်စ္အခ်စ္လုိ႕ ေခါင္းစဥ္မတတ္ပါနဲ႕<br />ခင္ဗ်ားတုိ႕ေၾကာင့္<br />တကယ္ခ်စ္တတ္သူေတြက ရွက္တယ္...... <br /><br />၂၄နာရီ ေစ်းတန္းမွာ <br />အလွျပင္ၿပီးေရာင္းေနၾကတဲ့ ေစ်းသမေတြ ေစ်းသထီးေတြလုိပဲ<br />ေစ်းေပါေပါနဲ႕ ရၾကမယ္ဆုိ<br />အခ်စ္ဆုိတာကို<br />ဘယ္သူမွ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ဖြဲ႕ဆုိၾကမယ္ မထင္ဘူး........<br /><br />ဒါေပမယ့္ တခါတခါေတာ့<br />ေခါင္းစဥ္ေတြတပ္ အရွက္ေတြလုံၿပီး<br />ကြယ္ရာမွာမွ ႀကံဳသလုိ ကစ္တတ္ၾကတဲ့ လူမ်ိဳးေတြ အစားေတာ့<br />ရိုးရိုးသားသား လုပ္စားရတဲ့ <br />အဲသည့္ ေစ်းသမေလးေတြကို အထင္ႀကီးတယ္.......<br /><br />ေကာင္မေလးေတြ စကပ္တုိတုိ၀တ္ၿပီး<br />ဒုတ္ထုိးဆုိင္လုိ ခုံပုပုမွာ ထုိင္တဲ့ကိစၥလား<br />ေအာ္......<br />ဒါနားလည္ရင္ ေျပလည္သြားမွာပါ<br />အဲဒါ လာဘ္ေခၚတာ ေခၚတယ္<br />လာဘ္ေခၚေၾကာင္ေတြ အလုပ္မျဖစ္မွေတာ့<br />ခ်ိဳင္စားစား<br />ပုိင္းစားစား<br />ဘယ္လုိစားစား <br />လာဘ္လာဘမ်ားဖုိ႕က အေရးႀကီးတယ္<br />ရွက္တတ္ရင္ ငတ္မယ့္အတူမွေတာ့<br />လာဘ္ေခၚဖုိ႕အေရး <br />အေမအေဖကေတာင္ ကူကူေရြးေပးတတ္ေသးသကို..........<br /><br />ေခတ္ကိုက အဲသလုိပဲ<br />ေငြျမင္ရင္ လင္လုပ္မည္<br />ရသမွ် အကုန္ခ်ိဳင္ဖုိ႕<br />မရွက္တမ္း မေၾကာက္တမ္း<br />ေယာက္်ားေတြက မိန္းမဖမ္းသလုိ<br />မိန္းမေတြက လင္ဖမ္းတယ္<br />နတ္လူသာဓု ေခၚေစေသာ္၀္.......... <br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၁၊ ေန႕လည္ ၁၂း၀၃)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-2557495655676450838?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-6986902711681741802011-02-10T16:58:00.001+08:002011-02-10T17:00:26.622+08:00ခ်စ္မိသူ။&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။<br /><br />အခ်စ္စူး စူးမွေတာ့<br />အခ်စ္ရူးလုိ႕ ဆုိမလား<br />ရူးသည္ဆုိလည္း ဆုိပါေစ<br />မူးသည္ဆုိလည္း ဆုိပါေစ ခ်စ္သူ<br />ငါကုိယ္က အခ်စ္မွာရူး<br />အခ်စ္အဆိပ္နဲ႕ မူးေနခဲ့တာပါ<br />ရာဇ၀င္ေတြထဲကလို<br />လက္ေမာင္းေသြးေဖာက္မတုိက္ခဲ့ရဖူးပါဘူး<br />ဒါေပမယ့္ ငါ့လက္ေမာင္းေသြးေတြ<br />မင္းအတြက္ စီးဆင္းခဲ့ဖူးတယ္ ခ်စ္သူ.......<br />အခ်စ္ဆုိတာ တကယ္ေတာ့<br />အရိပ္လုိ ေနာက္က လုိက္ေနၿပီး<br />အဆိပ္လုိ မူးေမ့ ေသဆုံးသြားေအာင္ လုပ္ႏုိင္တဲ့အရာပါ.........<br /><br /><br />အခ်စ္သိသူ။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။ <br /><br />အခ်စ္ရူးဆုိတာ <br />အခ်စ္ေၾကာင့္ ရူးတာပဲ မလား<br />လူတေယာက္ေၾကာင့္ ရူးတာမွ မဟုတ္တာ....<br />အခ်စ္ဆိပ္ဆုိတာ <br />လူကို တေျမ့ေျမ့သတ္ပစ္တတ္တာမ်ိဳးမလား<br />ဒါေပမယ့္ အဆိပ္နဲ႕ အဆိပ္ကိုေျဖ<br />ေျပသြားၾကမွာပဲမုိ႕ဟာ.....<br />ေသြးေျမက်မွ ရမယ္ဆုိ <br />လြတ္လပ္ေရးေန႕မွာေတာင္ <br />ေသဆုံးသူေတြအတြက္ ငါငိုခဲ့ဘူးတယ္.........<br />ေသြးေျမက်ရတယ္ဆုိတာ <br />ၾကမ္းတမ္းမႈပါ ခ်စ္မိသူ.......<br />အဆိပ္ကို အဆိပ္နဲ႕ ေျဖၾကစတမ္း<br />ငါတုိ႕ ၀ုိးတ၀ါးစမ္းေလွ်ာက္ၾကတဲ့ လမ္းမွာ<br />ေသြးစက္ေတြ ေျမမခပါနဲ႕<br />အခ်စ္ဆုိတာ ေပးပါ ယူပါ သနားၾကပါမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး......<br />ငါ့အတတ္နဲ႕ ငါစူးလည္း စူးပါ့ေစ<br />မီးအိမ္မပါလည္း ငါ့လမ္းငါထူရမွာပဲေလ........ <br /><br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၀၊ ညေန ၄း၅၀)<br /><br />(ျမင္မိေတြ႕မိေသာ အျဖစ္အပ်က္တခုကို ျပန္လည္ေရးဖြဲ႕ျခင္းျဖစ္ပါသည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-698690271168174180?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-13796489758892931802011-02-08T10:55:00.002+08:002011-02-09T16:04:42.910+08:00ညလည္း မဟုတ္ပါဘဲ<br />အလင္းေတြက ေမွာင္လုိ႕<br />ၾကယ္လည္းမေတြ႕ <br />လ လည္း မေတြ႕<br />ေနကေရာ ဘယ္ကိုမ်ား ေရြ႕သြားသလဲ.....<br /><br />တုိးတုိက္မိခဲ့တဲ့ နာရီကို<br />အေရျပားခြံခၽြတ္ၾကည့္ေတာ့<br />လက္တံႏွစ္ခုက မသမာမႈေတြကို<br />တစ္ ေတာက္ တစ္ ေတာက္ ဆုိတဲ့ အသံနဲ႕<br />ေရႊ႕ေရႊ႕ေပးေနဆဲ.......<br /><br />ရွစ္သိန္းတန္မ်ားက ဘာအတြက္လဲ<br />လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕လား<br />လမ္းေပ်ာက္ဖုိ႕လား<br />အလင္းေဖာက္ဖုိ႕လား<br />အလင္းေပ်ာက္ဖုိ႕လား<br />အေသြးနဲ႕အသားနဲ႕မုိ႕<br />အူမေစာင့္မွ သီလေတာင့္တဲ့ ကဗ်ာ<br />လူေတြကေတာင္ ၾသခ်ယူရတယ္တဲ့လား.......<br /><br />အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ <br />ကို္ယ္က်ိဳးကို စြန္႕ၾကသလုိ<br />တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း<br />သူတုိ႕အက်ိဳးအတြက္<br />အမ်ားကို စြန္႕တယ္<br />ဘယ္ဘက္က ခ်ိန္ခြင္သာသလဲ<br />"ၾကည့္စမ္း ရတဲ့ေနရာက အမုိက္ေနာ္<br />သူကိုယ္က ညံ့လုိ႕ <br />ခုထိ စီးပြားမျဖစ္တာ" ဆုိတဲ့ <br />လူ႕မလုိင္ ပတ္၀န္းက်င္ၾကားမွာ<br />အေျဖဟာ လြယ္ကူလြန္း ရွင္းလင္းလြန္းေနသလားပဲ.......<br /><br />ရိုးသားမႈဆုိတာ&nbsp;....ဘာလဲ။<br />ျခစားမႈဆုိတာ ......ဘာလဲ။<br />တရားဆုိတာ .......ဘာလဲ။<br />အဓမၼဆုိတာ ........ဘာလဲ။<br />ထထၿပီး ဟစ္တတ္တဲ့ သူေတြကုိယ္တုိင္က<br />မွန္ထဲမွာ ကုိယ့္ရုပ္ထက္ပိုၿပီး<br />စိတ္ကို ျပန္မၾကည့္ခဲ့ေလေတာ့.........<br /><br />ခု ကၽြန္ေတာ္လည္း<br />ကုိယ္အက်ိဳးသက္သက္အတြက္ပဲ<br />အလုပ္ေတြကို လုပ္ေနဆဲ....... <br /><br />သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အားလုံးပဲ<br />ငရဲျပည္မွာ ထပ္ေတြ႕ၾကမယ္.....<br /><br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၈၊ မနက္ ၁၀း၅၃)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-1379648975889293180?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-43271311809418524432011-01-27T17:46:00.000+08:002011-01-27T17:46:02.820+08:00ရြံ႕ရွာ ထင္ေသး<br />မင္းတုိ႕ေတြးလည္း<br />အညွီအေဟာက္ <br />အရႊန္းေဖာက္သည္<br />ရုိင္းသည္ဆုိလည္း <br />ထင္ေပေရာ့......<br /><br />ရုန္႕ရင္းၾကမ္းတမ္း<br />မုိက္ရမ္းရမ္းလ်က္<br />ယမကာ မလစ္<br />ငါ့အျဖစ္သည္<br />လူအရုိင္းစစ္စစ္ျဖစ္ေခ်မည္......<br /><br />ဘုရား တရား ဦးထိပ္ထားလ်က္<br />ယဥ္ေက်း ႏႈတ္ခ်ိဳ<br />သင္တုိ႕ဆုိကာ<br />၀တ္စား လုံၿခံဳ<br />သင္တုိ႕ပုံကား<br />ေလးစားေလာက္ဖြယ္<br />လြန္တင့္တယ္၏..........<br /><br />အားလုံး ထုိထုိ မဆုိေသာ္လည္း<br />ငါသိသမွ် <br />ျမင္သမွ်ကား<br />ဘုရားဘုရား ပါးစပ္ဖ်ားလည္း<br />တရား လက္လြတ္ေနေခ်ၿပီ<br />ကုသိုလ္အလႈ လြန္ျပဳသူလည္း<br />အက်ိဳးအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီ<br />အေပးအကမ္း လြယ္လြယ္လွမ္းလည္း<br />ျပန္ရခ်က္ကို ခင္တြယ္သည္........<br /><br />တရားကိုမရွာ<br />တရားသာနာလ်က္<br />စိတ္ပုတီးကိုကိုင္<br />ေဒါသစုိင္ခဲ အမ်က္သဲလ်က္.........<br /><br />ရုိင္းခ်င္ရုိင္းပေစ<br />မယုတ္မာေပးဘူး<br />စုိင္းခ်င္သလုိ စုိင္းပေစ<br />ဒုကၡပင္လယ္မေ၀ေစဘူး<br />ရုိင္းခ်င္သလုိရုိင္း<br />စုိင္းခ်င္သလုိစုိင္းလည္း<br />ကတိၿမဲၿမံ<br />တရားမွန္လ်က္<br />အမြဲဘ၀<br />ေက်နပ္ရၿပီ<br />အေရၿခဳံေသာ ၀ံပုေလြသည္ ဘယ္သူနည္း.......... <br /><br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ဇႏၷ၀ါရီ ၂၇၊ ညေန ၅း၄၃)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-4327131180941852443?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-12900672214442206432011-01-07T13:58:00.002+08:002011-01-07T15:12:35.540+08:00Ada ..... Ada ..... Ada<br />တမ္းတျခင္း စြဲလမ္းျခင္း ခ်စ္ျခင္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေခါင္းစဥ္တပ္ခဲ့သည့္ ကၽြန္ေတာ္က သူမကို ေခၚတတ္သည့္ နာမည္ျဖစ္သည္။<br /><br />အရာရာက ညင္သာလြန္းလွသည္ ေနာက္ ခြဲျခားဖုိ႕ရန္ ခက္လြန္းလွသည္။ မ်က္လုံးမ်ားက ရီေ၀တိမ္၀ါးေနရင္း အျဖဴႏွင့္အမဲကို ကၽြန္ေတာ္မကြဲ။ အေရာင္ေတြက နီးကပ္လြန္းလွသလုိ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကလည္း မစူးရွလြန္းတာပါသည္။ ရုပ္ပုံကားခ်ပ္တုိ႕သည္ ၀ုိးတုိး၀ါးတား။ တခါတခါ အားျပတ္ေနသူတေယာက္လုိ၊ အမူးလြန္ေနသူတေယာက္လုိ ပုံရိပ္ေတြက လူးလားဆန္ခတ္ေနသည္။ စကားေတြ အရမ္းမ်ားလာသလားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိ။ သိတာေတာ့ တခုရွိသည္ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းမသိခ်င္ေတာ့။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ထဲမွာလား ဒါ အိပ္မက္လားဆုိတာလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိ။ ႏုိးတ၀က္ အိပ္တ၀က္ႏွင့္ မ်က္လုံးမ်ားက အေရာင္စူးရွရွေတြကိုပဲ ျမင္သည္။ အသိေတြက လူးလြန္႕လွလြန္းသည္။ မျပည့္လုိ႕ပဲ ေဘာင္ဘင္ခတ္တာလား သိျခင္း တပုိင္းတစကပဲ နာက်င္ေစရက္တာလား။ အိပ္မက္မ်ားလုိပင္ ဘယ္က စသည္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ့သလုိ။ ဘယ္အခ်ိန္တုန္းက ဒီေနရာကို ေရာက္ေနသည္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးမ်ားနဲ႕ ထပ္တူ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ကလည္း လူးလားဆန္ခတ္ေနသည္။ ကုိယ္ရပ္တည္ေနရာသည္ ဘယ္မွာလဲ။<br /><br />လူအမ်ားလုိပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ငါ ဘာလဲ ငါ ဘယ္ေနရာမွာလည္း မသိ။ ဒီဇာတ္မွာ မင္းသားလား လူၾကမ္းလား ဒါရုိက္တာလား ကားဆြဲလား ဒါလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိ။ သြားစရာရွိတာ သြားၿပီး စားစရာရွိတာ စားရင္း ကၽြန္ေတာ္အသက္ဆက္ရွင္ေနျခင္းသာျဖစ္သည္။ ကံေကာင္းတာကေတာ့ အလွေမြးေခြးကေလးမ်ားလုိ လမ္းေလွ်ာက္မေပးရင္ ေျခမသန္တာေတြ မျဖစ္လြယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ေတြကို ထပ္သိဖုိ႕ႀကိဳးစားရင္း ထပ္မသိဖုိ႕ ႀကိဳးစားရင္း အခါခါ အိပ္ေမာၾကပစ္သည္။ ေတာ္ရုံတန္ရုံနဲ႕ ေျခသိမ္သြားမွာမွ မဟုတ္ေတာ့လည္း အိပ္ျခင္းကပဲ ထပ္တူၾကလာသလုိလုိ။<br /><br />ဘာေတြ လုိအပ္မွန္းမသိသလုိ ဘာေတြေတာင္းဆုိမွန္းနားမလည္မွေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ႏုိင္သည္က Ada ေျပာသမွ်ကို သိသိမသိသိ လက္ခံလုိက္ဖုိ႕သာျဖစ္သည္။ ငုပ္မိသဲတုိင္ တက္ႏုိင္ဖ်ားေရာက္လားေတာ့ မသိပဲ သဲတုိင္ေအာင္ ငုပ္ဖုိ႕ ႀကိဳးစားရင္း ထိပ္ဆုံးေရာက္ေအာင္ တက္ဖုိ႕ႀကိဳးစားရင္းမွာပဲ Ada ေျပာေျပာျပတတ္တဲ့ လုိအင္ေတြက ေရြ႕ေရြ႕သြားသည္။ ငုပ္မိသဲမတုိင္ေသာ္လည္း ေရာက္လုမတတ္ျဖစ္ဘူးတယ္ဆုိရုံနဲ႕ စကားအလွခင္းတတ္မွ၊ ၾကြားလုံးေတြထုတ္ထုတ္ၿပီး အမ်ားကို ကုိယ့္စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြ ျပတတ္မွ အလုပ္ျဖစ္မယ္ဆုိတာ အမ်ားလုိ မသိျခင္းကပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေသာကျဖစ္ေနၿပီ။ အိပ္မက္ကလည္း မႏုိးထေသး....<br /><br />၀ုိးတ၀ါးပုံရိပ္ေတြကို ပေဟဠိဆက္သလုိ ဆက္ရင္း အရာရာကသာ ပုိလုိ႕ ၀ုိးတ၀ါးႏုိင္လာသည္။ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ဖုိ႕ ႀကိဳးစားေတာ့လည္း အရာရာသည္ မပီျပင္ေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ပင္ မပီျပင္ခ်င္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္မသိေသာ Ada ကို ကၽြန္ေတာ္အိပ္မက္ထဲမွာ ျပန္ရွာစရာမလုိေအာင္ ေတြ႕ေတြ႕ေနျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္မႏွစ္သက္။ ဒါေပမယ့္ သူမနဲ႕ ေတြ႕ဖုိ႕ အိပ္မက္ထဲ ခဏခဏ ကၽြန္ေတာ္ ၀င္လွဲတတ္သည္။<br /><br />သူမ၏အသက္မပါေသာ ေလရႈသံသဲ့သဲ့ကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ၾကားေနရသည္ တုိးကပ္လြန္းသလားေတာ့ မသိ။ ေအးစက္စက္ေတာ့ ႏုိင္လြန္းလွသည္။ သူမတခါတရံေျပာျပတတ္တာကေတာ့ ရင္ထဲမွာ မီးၿမိဳက္ထားသလုိ ပူေလာင္လြန္းသည္တဲ့။ အေကြ႕ေတြမ်ားလြန္းေသာ လမ္းမွာ လမ္းသြယ္တုိင္းကို ေလွ်ာက္ၾကည့္ဖုိ႕ ႀကိဳးစားတဲ့ ေအးစက္စက္သူမကို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Ada ဟုသာ ေခၚသည္။ အိပ္မက္မ်ားက မပီျပင္ ၀ုိးတ၀ါး ခုထိေတာ့ အျဖဴလား အမဲလားလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိေသး၊ အိပ္မက္လား လက္ေတြ႕လားလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိေသး၊ အိပ္မက္မက္ရင္း ႏုိးေနသလုိလုိ ရင္တြင္းမွာ ပူေလာင္တတ္သည့္ သူမက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေအးစက္စက္ခံစားမႈကို ေပးေနဆဲျဖစ္သည္။ သူမကို မေတြ႕ခ်င္ေပမယ့္ အိပ္မက္ထဲမွာ ျပန္ရွာဖုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ တေရးအိပ္စက္ၾကည့္ဦးမည္..............<br /><br />(Bulgarian စကား အရ Ada ဆုိသည္မွာ ငရဲကို ဆုိလုိျခင္းျဖစ္ပါသည္)<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ဇႏၷ၀ါရီ ၇)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-1290067221444220643?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-75412906068302895312011-01-04T18:02:00.001+08:002011-01-04T18:16:10.823+08:00ေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီေလ<br />ခရစၥမတ္ရယ္ <br />သိုးေဆာင္း ႏွစ္သစ္ကူးရယ္<br />ႏွင္းေတြ ျဖဴျဖဴ မက်လည္း<br />ငါတုိ႕ ဂြမ္းစ ျဖဴျဖဴေတြနဲ႕ အသားက်ေနသလုိပါပဲ<br />မဟုတ္မွန္းသိလည္း<br />အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ေနတာမ်ိဳးမလား<br />ဖုိးတြမ္တီးဆုိတာ <br />ဖုံးဖုံးကြယ္ကြယ္ ျမင္ေကာင္းေတာ့လည္း<br />လူေက်နပ္စရာႀကီးေလ.......<br /><br />ဒီေန႕ဆုိ ဇန္န၀ါရီ ၄ရက္မုိ႕ <br />ငါတုိ႕ တုိင္းျပည္ ေမြးရက္ေရာက္ၿပီေပါ့<br />ငါတုိ႕ ၄း၂၀ နဲ႕ လြတ္လပ္ခဲ့<br />အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ေနသူေတြကလည္း<br />စည္းစိမ္ေတြမူးလုိ႕<br />မေက်နပ္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႕ မေက်နပ္သူေတြကလည္း<br />ေဒါသေတြ တရႈးရႈးနဲ႕ေပါ့<br />ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနရင္း<br />ကၽြန္ေတာ္လည္း ကယ္တင္ရွင္ မင္းေလာင္းေမွ်ာ္ဆဲ<br />အစားလည္း မပ်က္ <br />အအိပ္လည္း မပ်က္ <br />ပါးစပ္ကေတာ့ ဂါထာေတြ ထထရြတ္တတ္တယ္<br />ဖုိးတြမ္တီးနဲ႕ အသားက်ေနဆဲပဲ....... <br /><br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၁ ဇႏၷ၀ါရီ ၄၊ ညေန ၆နာရီ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-7541290606830289531?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-32061448092607360502010-12-29T12:29:00.000+08:002010-12-29T12:29:14.905+08:00ႏုိင္းျမစ္ ကမ္းေျခ စြန္ပလြံပင္ေတြရဲ႕ အရိပ္ေအာက္မွာ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ျပည့္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳး ခႏၶာကုိယ္နဲ႕ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က ရင္ကို ဖြင့္လုိ႕ လဲေလ်ာင္းေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ မ်ားျပားလွတဲ့ ကေလးေတြက သူမဆီကို တြားသြားေနၾကတယ္။ ေနာက္ ကေလးေတြက သူမရဲ႕&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ရင္တ၀ုိက္မွာ ၀ုိင္းအုံေနၾကၿပီး အငမ္းမရ ေလာဘႀကီးမႈမ်ိဳးနဲ႕ သူမရဲ႕ ရင္အစုံကေန ႏုိ႕ရည္ေတြကို&nbsp;စုပ္ယူ ေနၾကတယ္။ အဖြဲ႕တဖြဲ႕ က ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ ႏုိ႕ရည္ေတြ ေသာက္ယူလုိ႕ ၿပီးသြားၿပီဆုိလုိက္တုိင္း ေနာက္အဖြဲ႕တဖြဲ႕က အနားကပ္လာေနၾကတယ္။ <br /><br />အျဖစ္အပ်က္တခုလုံးက ထိန္းခ်ဳပ္မရေတာ့တဲ့ အေနအထားတခုထိေအာက္ျဖစ္ေနၿပီး အမိန္႕အာဏာ စနစ္အားလုံးကလည္း အသုံးမ၀င္ေတာ့သလုိပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အရေတာ့ တစုံတေယာက္က လူေတြကို ဂရုစိုက္မိေအာင္ လုပ္သင့္ၿပီး အကူအညီေတာင္းသင့္တယ္လုိ႕ ထင္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ လူေတြအားလုံး ႏုိင္းျမစ္ကမ္းေျခတေလွ်ာက္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကဆဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေအာ္ဟစ္လုိက္ဖုိ႕ ႀကိဳးစားေပမယ့္ ပါးစပ္ထဲက ဘာအသံမွ ထြက္မလာဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ရင္ကေတာ့ ၀မ္းနည္းမႈေတြနဲ႕ တင္းက်ပ္ျပည့္သိပ္ေနေလရဲ႕။<br /><br />အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ကေလးေတြအတြက္ေတာ့ သူတုိ႕ဟာ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးအတြက္ အရုိးေပၚအေရဖုံးရုံ အေနအထားထက္ ဘာကိုမွ ခ်န္မထားပစ္ခဲ့ၾကဘူးေလ။ သူမဆီက ႏုိ႕ရည္ကို ထပ္မရႏုိင္ေတာ့ဘူးလုိ႕ သိတဲ့အခါ သူတုိ႕ရဲ႕ သြားေတြနဲ႕ သူမကို အရုိးသက္သက္က်န္သည္အထိ အသားေတြကို ကိုက္ဖ်က္ပစ္ၾကတယ္။&nbsp; ေအာ္ဟစ္ပစ္လုိက္ဖုိ႕ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တာ၀န္တရပ္အေနနဲ႕ မွတ္ယူေပမယ့္ ဘာအသံမွေတာ့ ထြက္မလာခဲ့ဘူး။ ကေလးေတြက ႏုိ႕နဲ႕ အသားေတြ ရွာပုံေတာ္ဖြင့္ရတာကို စြန္႕လႊတ္လုိက္တာနဲ႕ တၿပိဳင္နက္ အခ်င္းခ်င္း တုိက္ခုိက္ေနၾကတဲ့ ၾကမ္းတမ္းလွတဲ့ စစ္ပြဲတခု ျဖစ္လာေတာ့တယ္။ သူတုိ႕ရဲ႕ ခႏၶာေတြကို ဖ်က္ဆီးခံေနရသလုိပဲ သူတုိ႕ရဲ႕ ေသြးေတြကလည္း စီးဆင္းေနလုိ႕ေပါ့။ <br /><br />သူတုိ႕ထဲက တခ်ိဳ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္သြားၾကတယ္ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို လွမ္းလာေနၾကတယ္။ ေတြးစလုိ႕ မရေလာက္ေအာင္ကို ဆုိးရြားလွတဲ့ ရက္စက္မႈေတြကို ေပးဖုိ႕ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို လွမ္းလာေနၾကတယ္ေလ.........<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာ ၂၉)<br /><br />(အီဂ်စ္ စာေရးဆရာ နာဂြတ္မားဖုဇ္၏ အိပ္မက္မ်ားေပါင္းခ်ဳပ္မွ အိပ္မက္ ၁၁ ကို ျပန္လည္ႀကိဳးစားဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ၿပီး မူရင္းစာေရးသူ၏ တင္ျပလုိသည့္ တန္ဖုိးမ်ား ဆုံးရႈံးသြားခဲ့ပါက ကၽြန္ေတာ္၏ ညံ့ဖ်င္းမႈ သက္သက္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါသည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-3206144809260736050?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-10537009012494555972010-12-22T17:38:00.002+08:002010-12-22T17:42:27.599+08:00ကမ္းပါးမွာပဲ ေပါက္ခ်င္ခဲ့တဲ့ သစ္ပင္မုိ႕<br />အျမစ္ေတြ ႏွင္ထြက္<br />ေရစီးနဲ႕ ေမ်ာခ်င္ရက္တယ္ဆုိလည္း<br />ဘယ္တတ္ႏုိင္ပါ့မလဲ.......<br /><br />တည္တည္တံ့တံ့နဲ႕<br />ရွင္သန္ႏုိင္တဲ့ ကမ္းတခုရွိေပမယ့္<br />သူ႕အျမစ္ေတြကိုက<br />ဟုိကမ္းကပ္ခ်င္ ဒီကမ္းကပ္ခ်င္ဆုိမွေတာ့<br />ခုတ္ထြင္မရွင္းပါဘူး<br />သူ႕ဟာသူ ေရစီးအလ်ဥ္နဲ႕<br />ေမ်ာလုိက ေမ်ာေစေပါ့....... <br /><br />ႀတိဂံေတြထက္ စာရင္ေတာ့<br />အေပၚမေရာက္ရင္ေန<br />ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လမ္းေျဖာင့္ေျဖာင့္ပဲ ေလွ်ာက္တယ္........<br /><br /><br />ေနဦး<br />(၂၂ ႏုိ၀င္ဘာ ၂၀၁၀၊ ညေန ၅း၂၃)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-1053700901249455597?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-37804414941585080722010-12-17T17:46:00.001+08:002010-12-17T17:47:11.604+08:00အရမ္းကို နာမည္ႀကီးေနတဲ့ ျပပြဲတခု....<br />နာမည္ႀကီးရျခင္း အေၾကာင္းအရင္းက မ်ားမ်ားစားစားမဟုတ္ဘဲ တခ်ပ္တည္းေသာ ပန္းခ်ီကားေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထုိပန္းခ်ီကား၏ ထူးျခားခ်က္က ၾကည့္သူက ခ်ဥ္းကပ္လာတာနဲ႕ အမွ် ပုံက ေျပာင္းလဲသြားျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />ပထမ ကၽြန္ေတာ္ျမင္လုိက္တာက ခမ္းနားႀကီးက်ယ္လွတဲ့ ေတာအုပ္တခုျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕ကို တလွမ္းတုိးလုိက္တာႏွင့္ ျမင္ကြင္းက ေျပာင္းသြားသည္။ ေတာအုပ္က ေပ်ာက္သြားၿပီ ထုိေနရာမွာ သိသိသာသာကိုပဲ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့ မိန္းမတေယာက္ ရဲ႕ ၀တ္လစ္စလစ္ပုံက ေရာက္လာသည္။ <br /><br />ေနာက္တလွမ္းေရွ႕ဆက္တုိးလုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ထုိအမ်ိဳးသမီးသည္ မရွိေတာ့။ အမ်ိဳးသမီးအစား ျမင္လုိက္ရသည္က ေက်ာက္တုံးက စလုိ႕ ခုေခတ္ေနာက္ဆုံးေပၚလက္နက္ေတြထိေအာင္ လက္နက္ေပါင္းစုံကို ဆြဲကိုင္ထားတဲ့ ေဒါသေမာဟေတြ ဖုံးလႊမ္းေနတဲ့ စစ္ပြဲ တခုျဖစ္ေနၿပီ....... <br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာ ၁၇)<br /><br /><br />(အီဂ်စ္ စာေရးဆရာ နာဂြတ္မားဖုဇ္ရဲ႕ အိပ္မက္မ်ားေပါင္းခ်ဳပ္ထဲမွာ အိပ္မက္&nbsp;၁၃၉ ကို ျပန္လည္ႀကိဳးစားဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ၿပီး မူရင္းစာေရးသူ၏ တင္ျပလုိသည့္ တန္ဖုိးမ်ား ဆုံးရႈံးသြားခဲ့ပါက ကၽြန္ေတာ္၏ ညံ့ဖ်င္းမႈ သက္သက္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါသည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-3780441494158508072?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-89782359370145083782010-12-02T18:00:00.001+08:002010-12-02T23:09:23.227+08:00ရိုးသားမႈေတြ<br />ငယ္စဥ္ကတည္းက <br />ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္လာခဲ့ရာက<br />အရြယ္ေရာက္မႈနဲ႕အတူ <br />အပ်ိဳရည္ပ်က္သြား<br />ခင္ဗ်ားတုိ႕ နားခါးၾကသလားဗ်ာ....<br /><br />အလင္းေတြ ေတာက္ျပရာ ေနရာတေလွ်ာက္<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လည္း ေရာင္ေတာ္ျပန္ေတြ ေပါက္ခဲ့ၾကေပါ့<br />ဒါ ေနရဲ႕ အလင္းလား<br />လရဲ႕ အလင္းလား<br />ဘယ္သူမ်ား ေမးခဲ့ၾကတာမုိ႕......<br /><br />ေျပလည္ရာ ေျပလည္ေၾကာင္း<br />ငါးပြက္ရာ ငါးစာေရာင္းထြက္တုန္းက<br />ငါးစာခ်ခ်င္သူမ်ားအၾကား<br />ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေတာ့ စီးပြားျဖစ္ခဲ့သား.......<br /><br />ဖားသားကို ႀကိဳက္သူေတြနဲ႕ <br />စကားစျမည္ေျပာဖုိ႕<br />ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အသားတန္း အေသြးတန္းကိုပဲ ေရြးတယ္.........<br /><br />ကၽြန္ေတာ္လည္းေလ<br />ပါးစပ္ရဲရဲဟႏုိင္ဖုိ႕ အေရး<br />ကာရာအုိေကဆုိင္မ်ားမ်ားထုိင္<br />အယ္ကုိေဟာေတြ မ်ားမ်ာေသာက္<br />အခုေခတ္ဟာ ေပါက္တတ္ကရ ေျပာတတ္မွ <br />လူအထင္ႀကီးတဲ့ ေခတ္မလား.......<br /><br />Branded ျဖစ္တဲ့ အက်ႌကို၀တ္<br />လူအထင္ႀကီးေစတဲ့ ဖုန္းကိုကုိင္<br />ေစ်းႀကီးပါတယ္ဆုိတဲ့ အိတ္ကိုဆြဲ<br />အထဲက ဒီအေကာင္က စိတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပုပ္ပြေနလဲ<br />လူေတြထဲမွာ ရႊိဳင္းတယ္ဆုိလား ဘာဆုိလားပဲ....<br /><br />ကၽြန္ေတာ္လည္း<br />တေန႕ထက္ တေန႕ <br />တေန႕ထက္ တေန႕<br />ေ၀းသထက္ ေ၀းလာခဲ့တဲ့ ရင္နဲ႕<br />အဇၩတစိတ္သ႑ာန္အမွန္ကို က်ရႈံးမႈေတြ ျမန္ျမန္လာတယ္......... <br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာ ၂၊ ညေန ၆နာရီ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-8978235937014508378?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-37532430432127185572010-11-22T13:29:00.002+08:002010-11-23T13:00:47.807+08:00လူေတြ အရွက္လုံဖုိ႕ပဲ<br />ငါက သူတုိ႕အပါးက ၀စ္လစ္စလစ္ ေနေနျပရတယ္<br /><br />လူေတြ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းေနႏုိင္ဖုိ႕ပဲ<br />ငါ့ခါးေၾကာေတြကိုတင္း<br />ငါ့တကုိယ္လုံးကို ပုတ္ခတ္ညွင္းဆဲတဲ့ဒဏ္ ခံရတယ္<br /><br />လူေတြ အျမင္လွဖို႕ပဲ<br />ငါ့ကုိယ္တေလွ်ာက္<br />မီးျခစ္ျခစ္ေတာက္ အပူခံေပးရတယ္<br /><br />လူေတြသစ္လြင္ေနဖုိ႕အေရးပဲ<br />ငါအသုံးေတာ္ခံလုိ႕ ႏွစ္ေတြၾကာေတာ့<br />ငါ့လုိ အေဟာင္းကို စြန္႕ပစ္တတ္ၾကတယ္<br /><br />အ၀တ္တထည္ဘ၀နဲ႕ သူတုိ႕ လွပဖုိ႕ ကူခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္<br />အခုေတာ့ သူတုိ႕ စိတ္တုိင္းက်<br />လက္ႏွီးစုတ္ ေျခသုတ္ခံု ဘ၀နဲ႕<br />ဆက္အသုံးေတာ္ခံေနရျပန္တယ္......<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ႏုိ၀င္ဘာ ၂၂၊ ေန႕လည္ ၁း၂၆)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-3753243043212718557?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-40392073254688148942010-11-21T22:47:00.001+08:002010-11-21T22:47:15.442+08:00ဒီလမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ဘယ္သူကမွ လမ္းေလွ်ာက္မထြက္ခ်င္ၾကသလုိ ဘယ္သူမွလည္း ေလသာေဆာင္မွာ ထြက္ထုိင္ေနတာမ်ိဳး မရွိၾကဘူး။ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကေတာ့ အ၀တ္အထည္ဆုိင္ထဲက အခင္းအက်င္းေတြကို ရပ္ၿပီး ေငးၾကည့္ရင္း ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလွ်ာက္လာတယ္။<br /><br />အသက္ ၂၀ေတာင္ ျပည့္မယ္ မထင္ေသးတဲ့ ေကာင္ေလးေလးေယာက္က အမ်ိဳးသမီးဆီကို တည့္တည့္ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ အမ်ိဳးသမီးကလည္း မ်က္ေမွာင္တခ်က္ၾကဳပ္ၾကည့္လုိက္ၿပီး သူတုိ႕လမ္းေပၚကေန ေရွာင္ထြက္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕႕ သူမဆီကို ရန္မူဖုိ႕ေရာက္လာၾကၿပီး သူမကို အႏုိင္က်င့္ၾကတယ္။ သူမ ရုန္းကန္ေနတာကို အနီး၀န္းက်င္က လူေတြက ၀င္ေရာက္ဖ်န္ေျဖခ်င္း မရွိဘဲ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ေကာင္ေလးေတြက သူမရဲ႕ ၀တ္ရုံကို ၿဖဲဆုတ္ပစ္ၾကတယ္။ သူမကေတာ့ ေအာ္ဟစ္ရင္း အနီး၀န္းက်င္က လူေတြကို အကူအညီေတာင္းေနတုန္းပဲ။ ဘာေတြျဖစ္ေနၾကတယ္ဆုိတာကို ေတြ႕လုိက္တဲ့ခဏမွာ အံ့ၾသျခင္းႀကီးစြာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ေျခလွမ္းေတြရပ္တန္႕သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တခုခု လုပ္ခ်င္တယ္ ဒါမွမဟုတ္ တစုံတေယာက္ကို တခုခု လုပ္ေပးေစခ်င္တယ္ ဒါေပမယ့္ ဘာမွေတာ့ ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး။<br /><br />၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတဲ့ ျဖစ္ရပ္ ၿပီးဆုံးသြားခ်ိန္မွာပဲ ေကာင္ေလးေတြက ထြက္ေျပးသြားတယ္။ မၾကာခင္ပဲ ရဲေတြေရာက္လာတယ္။ ေသခ်ာ ဂရုျပဳမိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က တျခားလူတစုနဲ႕ အတူ ရဲအရာရွိရဲ႕ စားပြဲေရွ႕မွာ ေရာက္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို စစ္ေမးခံေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို ဘာလုပ္ခဲ့သလဲလုိ႕ ေမးေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ခဲ့ဘူးလုိ႕ တညီတညြတ္တည္း အေျဖေပးခဲ့ၾကတယ္။ အစီရင္ခံစာေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို ေရးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ရွက္လြန္းလုိ႕ လက္ေတြက တုန္ယင္ေနခဲ့တယ္ေလ.......<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ႏုိ၀င္ဘာ ၂၁)<br /><br />(အီဂ်စ္ စာေရးဆရာ နာဂြတ္မားဖုဇ္ရဲ႕ အိပ္မက္မ်ားေပါင္းခ်ဳပ္ထဲမွာ အိပ္မက္ ၂၁ ကို ျပန္လည္ႀကိဳးစားဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ၿပီး မူရင္းစာေရးသူ၏ တင္ျပလုိသည့္ တန္ဖုိးမ်ား ဆုံးရႈံးသြားခဲ့ပါက ကၽြန္ေတာ္၏ ညံ့ဖ်င္းမႈ သက္သက္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါသည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-4039207325468814894?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-6851702773670313382010-11-15T11:39:00.001+08:002010-11-15T19:34:51.371+08:00ခန္းမက်ယ္ႀကီးရဲ႕ ေလွ်ာက္လမ္းတဖက္တခ်က္မွာ ရုံးခန္းကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျပင္ဆင္ထားတယ္။ အစိုးရရုံးခန္းတခုပဲ ေျပာမလား ကုိယ္စားလွယ္ရုံးတခုပဲလား ၀န္ထမ္းေတြကလည္း ကိုယ့္ရဲ႕ စားပြဲမွာကုိ ၿငိမ္ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ထုိင္ေနတဲ့သူက ထုိင္လုိ႕ တခ်ိဳ႕ကလည္း ရုံးထဲမွာပဲ လႈပ္ရွားသြားလာေနၾကလုိ႕ပဲ။<br /><br />ရုံးထဲမွာက ေယာက္်ားေလး၀န္ထမ္းေကာ မိန္းကေလး၀န္ထမ္းေတြေကာ ရွိေနၾကၿပီး တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ကလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ကလူၾကလုိ႕ မ်က္စပစ္ၾကလုိ႕။ ကၽြန္ေတာ္ကေကာ ဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဒီရုံးက ၀န္ထမ္းတေယာက္ပဲ ထင္တယ္ လစာကလည္း ခပ္နည္းနည္းပဲ ရတဲ့ ၀န္ထမ္းတေယာက္ေပါ့။ စိတ္ထဲမွာလည္း လခနည္းတာကိုပဲ ခံျပင္းခံခက္ျဖစ္ေနရတာေလ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ့္ထက္ ရာထူးအဆင့္ျမင့္တဲ့ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထင္ သူက ဒီရုံးမွာ လုပ္ေနတာ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ေတာ့ အေတာ္ၾကာၿပီထင္တယ္။ သူမက ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာၿပီး တခါတည္း ကၽြန္ေတာ့္ကမ္းလွမ္းမႈကို ၿငင္းပယ္လုိက္တယ္။<br /><br />"ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ဘ၀တခု တည္ေဆာင္ဖုိ႕ လုိအပ္တဲ့ အရာကို ကၽြန္မတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္မွာ မျပည့္စုံေသးဘူးေလ" သူမက ရွင္းျပသြားခဲ့တယ္။<br /><br />ဒီစကားက ကၽြန္ေတာ့္အတြင္းစိတ္ထဲထိ ဒဏ္ရာတခုအျဖစ္ စူးနစ္၀င္ေရာက္သြားခဲ့တယ္။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္ကစလုိ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္၀င္စားတဲ့ တျခားအမ်ိဳးသမီးအခ်ိဳ႕ရွိေပမယ့္ ဘယ္အမ်ိဳးသမီးကိုမွ ဒီစကားမ်ိဳး မေျပာျဖစ္ မေဆြးေႏြးျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ကုိတုိင္လည္း အထီးက်န္သလုိ အၿမဲတမ္းလည္း စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ခံစားေနခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးအသစ္တေယာက္&nbsp; အလုပ္၀င္လာတယ္။ ဒါဟာ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လက္ေအာက္၀န္ထမ္းတေယာက္ရတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က အယ္ဒီတာ သူမက စာစီစာရုိက္သမား ကၽြန္ေတာ့္လခက သူမထက္ နွစ္ဆေလာက္ရတယ္။ သူမက ရုပ္သိပ္မေခ်ာဘူး ေနာက္ လူေတြကလည္း သူမရဲ႕ အက်င့္ပ်က္မႈေတြအေၾကာင္း အတင္းေျပာၾကတာကို ၾကားၾကားေနရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆုံး ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အထီးက်န္မႈကို ၿဖိဳဖ်က္ပစ္ဖုိ႕ သူမကို ခ်ဥ္းကပ္ၾကည့္လုိက္တယ္။ သူမကလည္း အလုိက္သင့္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ခ်ဥ္းကပ္မႈကို တု႕ံျပန္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္စဥ္းစားဆင္ျခင္မႈေတြေပ်ာက္ဆုံးၿပီး သူမကို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းလုိက္မိတယ္။<br /><br />"ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းပါတယ္"<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္နားကို္ယ္ေတာင္ မယုံႏုိင္ဘူး ေနာက္ သူမက ဆက္ေျပာတယ္ "ကၽြန္မရတဲ့လခနဲ႕ ကၽြန္မ အဆင္ေျပပါတယ္ အထူးသျဖင့္ ရွင့္ရဲ႕ လခပါေပါင္းလုိက္ရင္ ဘာမွေျပာစရာေတာင္ မလုိပါဘူး။ <br />ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ပိုက္ဆံကို ဂရုမစုိက္ဘူး"<br />ဒါဆုိရင္ သူမ ဘာကို ဂရုစိုက္တာလဲ ကၽြန္ေတာ္ေမးဖုိ႕ ႀကိဳးစားေနခ်ိန္မွာပဲ သူမက အေ၀းတေနရာကို ထြက္သြားေလရဲ႕............<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ႏုိ၀င္ဘာ ၁၄)<br /><br />(အီဂ်စ္ စာေရးဆရာ နာဂြတ္မားဖုဇ္ရဲ႕ အိပ္မက္မ်ားေပါင္းခ်ဳပ္ထဲမွာ အိပ္မက္ ၁၅ ကို ျပန္လည္ႀကိဳးစားဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ၿပီး မူရင္းစာေရးသူ၏ တင္ျပလုိသည့္ တန္ဖုိးမ်ား ဆုံးရႈံးသြားခဲ့ပါက ကၽြန္ေတာ္၏ ညံ့ဖ်င္းမႈ သက္သက္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါသည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-685170277367031338?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-64045463554165277392010-11-13T12:39:00.000+08:002010-11-13T12:39:56.052+08:00ေလွရဲ႕ အလယ္က ရြက္တုိင္မွာ လူတေယာက္ကို တကုိယ္လုံး ႀကိဳးနဲ႕ တင္းတင္းတုတ္ခ်ည္ခံထားရတယ္။<br /><br />သူက သူ႕ရဲ႕ေခါင္းကို ပရမ္းပတာကို ဘယ္ညာယိမ္းခါေနရင္း ပါးစပ္ကလည္း နာက်င္သံနဲ႕ ေအာ္ဟစ္ေနတယ္ "ဘယ္ေတာ့မွ အခုလုိ ႏွိပ္စက္မႈေတြက ရပ္တန္႕မွာလဲ"<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ သုံးေယာက္ကေတာ့ သူ႕ကို သနားတဲ့စိတ္နဲ႕ၾကည့္ရင္း တေယာက္နဲ႕တေယာက္ အၾကည့္ခ်င္းဖလွယ္မိတယ္။<br /><br />အဲသည့္အခ်ိန္မွာပဲ အသံတခုကထြက္လာၿပီး ေမးလုိက္တယ္ "မင္းကုိ ဒီလုိ ဘယ္သူလုပ္ထားတာလဲ"<br /><br />နာက်င္ေနတဲ့သူက သူ႕ရဲ႕ေခါင္းကို ဘယ္ညာယမ္းေနရင္းပဲ ျပန္ေျဖတယ္ "ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ့္ကုိယ္ကို လုပ္ထားတာ"<br /><br />"ဘာလုိ႕အဲသလုိ လုပ္ထားရတာလဲ"<br /><br />"ဒါ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ထုိက္တန္တဲ့ အျပစ္ေပးမႈမုိ႕ပဲ"<br /><br />"ဒါဆုိ မင္းက ဘာအျပစ္က်ဴးလြန္မိလုိ႕လဲ"<br /><br />"လ်စ္လ်ဴရႈမႈေၾကာင့္" သူက ေဒါသစိတ္နဲ႕ ေအာ္ဟစ္တယ္<br /><br />"မင္းက အိပ္မက္မက္ခဲ့သလုိ အဲသည့္ အိပ္မက္ကိုလည္း ခံစားခဲ့သူမွန္း ငါတုိ႕သိၾကပါတယ္"&nbsp;ကၽြန္ေတာ္<br />၀င္ေျပာလုိက္တယ္။ "ဒါေပမယ့္ လူတုိင္းရဲ႕ အတြင္းစိတ္တခုမွာ ဖုံးကြယ္ထားတဲ့ ေဒါသေတြရွိေနမွန္း ငါတုိ႕မသိခဲ့ဘူး"<br /><br />သူ႕ရဲ႕ အသံက က်ယ္သထက္ က်ယ္ေလာင္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ဆီကို ျပန္ေအာ္လုိက္တယ္<br />"မင္းကုိယ္တုိင္လည္း အခ်က္တခုကို လ်စ္လ်ဴရႈခဲ့တာပဲ။<br />အဲဒါဘာလဲဆုိေတာ့ လူေတြဟာ သူတုိ႕ရဲ႕ အေျခအေန ဘယ္ေလာက္ဆုိး၀ါးေနသည့္တုိင္ သူတုိ႕ရဲ႕ ျမင့္ျမတ္ ႀကီးက်ယ္မႈကိုေတာ့ ခ၀ါခ်မထားခဲ့ႏုိင္ဘူးဆုိတာပဲ"<br /><br />၀မ္းနည္းမႈနဲ႕ တိတ္ဆိတ္မႈက အဲသည့္စကားနဲ႕အတူ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ရင္ထဲကို ထုိးေဖာက္၀င္ေရာက္ခဲ့တယ္။<br /><br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ႏုိ၀င္ဘာ ၁၃)<br /><br /><br />(အီဂ်စ္ စာေရးဆရာ နာဂြတ္မားဖုဇ္ရဲ႕ အိပ္မက္မ်ားေပါင္းခ်ဳပ္ထဲမွာ အိပ္မက္ ၃ ကို ျပန္လည္ႀကိဳးစားဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ၿပီး မူရင္းစာေရးသူ၏ တင္ျပလုိသည့္ တန္ဖုိးမ်ား ဆုံးရႈံးသြားခဲ့ပါက ကၽြန္ေတာ္၏ ညံ့ဖ်င္းမႈ သက္သက္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါသည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-6404546355416527739?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-63296495554254674432010-11-13T12:35:00.001+08:002010-11-13T12:35:06.563+08:00ကၽြန္ေတာ္က ရုန္႕ရင္းၾကမ္းတမ္း<br /><br />ဒါေပမယ့္ ပန္းအလွကိုမွ<br />မွန္းမိသူပါ....<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ကမ္းေ၀းလမ္းေပ်ာက္<br />ေနလုိလလုိ ေတာက္ပသူကိုမွ<br />တမ္းမိသူပါ.....<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ဆင္းရဲမြဲကပ္<br />ဘ၀အထပ္ထပ္အျမင့္က သူကုိမွ<br />လွမ္းမိသူပါ.....<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ေပပြရႈပ္ခက္<br />ရွင္းသန္႕ျမတ္တဲ့သူကိုမွ<br />မက္မိသူပါ.....<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ေသရည္ရစ္မူး<br />စည္းေတြကို ဆူးလုိျခားတဲ့သူကိုမွ<br />ဆက္မိသူပါ.......<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က နစ္၀င္ခ်စ္ဆူး<br />အခ်စ္ေတြ ရူးခဲ့ေပမယ့္<br />ေရႊေငြ၀ုိင္းဖက္<br />ေက်ာက္တလက္လက္ေတြ၀ုိင္း<br />ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကို အရုိင္းလုိ႕ ထင္သူကိုမွ<br />အခ်စ္ေတြ ဆက္သခဲ့မိသူပါ.........<br /><br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ႏုိ၀င္ဘာ ၉၊ ည ၉း၄၇)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-6329649555425467443?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-47132638156832859392010-11-13T12:31:00.002+08:002010-11-13T12:31:49.945+08:00နာမည္မွားေရးခံရတဲ့ ခ်က္(cheque) တေစာင္လုိပဲ<br />တန္ဖုိးေတြ ဘယ္ေလာက္သယ္လာလာ<br />ဒီခ်က္တေစာင္က ၿဖဲဆုတ္ဖုိ႕သက္သက္သာ ျဖစ္လာခဲ့........<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ႏုိ၀င္ဘာ ၁၃၊ မနက္ ၉း၀၈)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-4713263815683285939?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-14592927406947501322010-11-09T17:24:00.000+08:002010-11-09T17:24:15.346+08:00ေနေရာင္ေအာက္မွာ<br />အသက္ရႈသံေတြ ေၾကာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ထိ<br />ေဟာဟုိ ၾကယ္က ေတာက္ပေနတုံးပဲ<br />ေနေရာင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ျပင္းျပင္း<br />ဒီကႏၱာက ဘယ္လုိညွင္းညွင္း<br />ငါ့ အတင္းေတြ ဘယ္လုိခ်ခ်<br />ဟိုးေရွ႕ကမ္းအထိ ငါလွမ္းျပမယ္………<br /><br />မကၽြမ္းရင္လည္း ခပ္စိမ္းစိမ္းေန<br />မလြမ္းရင္လည္း ခပ္စိမ္းစိမ္းေန<br />မလြမ္းလုိ႕ ထားခဲ့တဲ့ သီခ်င္း<br />မကၽြမ္းလုိ႕ သြားခဲ့တဲ့ တမ္းခ်င္းေတြအတြက္<br />ငါ့အဆင္းကိုပဲ ငါလွေစမယ္……….<br /><br />ေဟာဒီ အသည္းက<br />ကတၱီပါေရာင္ မေပါက္လည္း<br />ေရႊထီးႀကီးေဆာင္း<br />ေမာင္းတဒူဒူဟစ္ရေအာင္….<br /><br /><br />အေၾကာင္းမတူခဲ့ဘူး<br />ေျပာင္းယူလုိ႕မရတဲ့ အရာေတြအတြက္<br />လက္ညွိးထုိး အျပစ္ထပ္<br />ငါ့အသက္ပဲ ေပးအပ္ေတာ့မယ္…..<br /><br />ဒီခရီး ဒီလမ္း <br />ၾကမ္းလည္း လွမ္းမယ္<br />လြမ္းလည္း လွမ္းမယ္<br />မဆန္းလည္း တမ္းတတတ္တဲ့ငါ့ကို လမ္းဆုံးရင္ ေျမဖုိ႕ေပးပါ……. <br /><br /><br />ေနဦး<br /><br />(၂၀၁၀ ႏုိ၀င္ဘာ ၉၊ ညေန ၅း၁၈)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-1459292740694750132?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-79704963144053790962010-11-06T11:53:00.002+08:002010-11-06T11:53:49.872+08:00ေဟာဒီ ေအာ္သံေအာက္က<br />"သက္သာ" ဆုိတဲ့ အေနအထားတခုမွာ <br />သက္ျပင္းေတြ ခါခါခ်<br />ငါ ညည အိပ္ေရးပ်က္ရပါ့ပေကာ....<br /><br />ေျခဆစ္ေလးေတြကို<br />ေရေအးထဲ စိမ္<br />အေတြးတိမ္ေတြကို ပုတ္ခ်<br />ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္မွာ<br />ငါ ရုတ္တရက္ လန္႕ႏုိးလာရျပန္ပါ့ပေကာ.......<br /><br />အေသြးေတြ အသားေတြ<br />ရင္ဘတ္ထဲက အေၾကာင္း<br />ေဟာင္းသြားမစုိးလုိ႕<br />ခဏ ခ်န္ထားၾကရေအာင္<br />ငါ့ကုိယ္လည္း ေလွာင္ခ်င္ေလွာင္ပါ<br />ဘ၀ကိုလည္း ေျပာင္ခ်င္ေျပာင္ပါ<br />ခဏတာဆုိတာ စကၠန္႕လား မိနစ္လား နာရီလား ရက္ေတြ ႏွစ္ေတြလား<br />အဲဒါ ငါတုိ႕ လုိအပ္ခ်က္အေပၚမွာ မူတည္လိမ့္မယ္.....<br /><br />လက္ဗလာနဲ႕ လာခဲ့သူအဖုိ႕ <br />ေတာင္းခံလာသူအတြက္<br />အသက္နဲ႕ ခႏၶာပဲ က်န္ေတာ့တယ္<br />ျမင့္ျမတ္တယ္ဆုိတဲ့ အရာရာက<br />မည္းေမွာင္ တိမ္၀ါး<br />ငါ့ ပါးစပ္လည္း ဒီေရေၾကာင့္ ခါးလွၿပီ.........<br /><br />သစၥာ ခါးခါးက ဒီနားမွာထား<br />ေမတၱာအခ်စ္စစ္က ဒီခုံမွာတင္ <br />ရမၼက္ေၾကာင့္ ေဖာက္ျပားျခင္းေတြကုိ <br />ဟုိး Trash Bin ထဲ ပစ္တင္လုိက္တယ္<br />မင္းတုိ႕ ေကာက္ယူလုိက သြားေကာက္<br />ငါ့ အနာဂတ္က ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ မေနလည္း<br />ငါ့အျပဳံးက အရိပ္မည္းေတြေအာက္မွာ လက္တယ္<br />အသက္ရႈစရာမလုိဘူး <br />ႏွလုံးခုန္စရာမလုိဘူး<br />ဒီေဒသဟာ ငါတုိ႕ "သက္သာ" အေနအထားေၾကာင့္ ေန႕ေတြညေတြလည္း ပါးတယ္<br />သူငယ္ခ်င္း...... <br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ႏုိ၀င္ဘာ ၆၊ ေန႕လည္ ၁၁း၅၂)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-7970496314405379096?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-43894111799974678322010-11-02T11:01:00.002+08:002010-11-02T11:01:36.312+08:00<div> ကဲ....<br />ဒီမယ္ မိန္းမရယ္<br />အသက္လည္း ၄၀ေက်ာ္ၿပီ<br />မင္းက ခုမွ ဘာစုိးရိမ္ေနရတာတုန္း....<br />မင္းကိုငါ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ မခ်စ္တယ္<br />လက္ထပ္တုန္းက တုိက္တလုံး ကားတစီးတင္ေတာင္းခဲ့တာေလ<br />လုပ္ငန္းရွယ္ယာေတြက ထားပါ ထည့္မေျပာေတာ့ပါဘူး......<br /><br />မဂၤလာပြဲတုန္းကလည္း<br />သူ႕ေခတ္သူ႕အခါ အခမ္းနားဆုံးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာမလား....<br />ခုဆုိလည္းၾကည့္ေလ<br />မင္းလုိခ်င္တဲ့စိန္<br />မင္းေျပာတာ ဘယ္ႏွကာရက္တဲ့<br />ငါလည္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး ငါ ဘယ္မွာျငင္းဘူးတုန္း<br />မင္း အိတ္ကို LV မွ ကုိင္ခ်င္တာဆုိလုိ႕<br />စင္ကာပူကို ေစ်း၀ယ္သက္သက္ထြက္ၾကတုန္းကေကာ<br />ငါ ဘယ္ႏွခါ တြန္႕တုိဘူးလုိ႕တုန္း........<br /><br />သံေယာဇဥ္ဆုိတာ ရွိလြန္းလုိ႕<br />ၾကည့္စမ္း ေဟာဒီမွာ မင္းနဲ႕ငါေနဖုိ႕<br />ေဆာက္ထားတဲ့အိမ္ႀကီး<br />နန္းေတာ္လားထင္ရေအာင္ ဟီးေနတာပဲ<br />မိန္းမရယ္<br />အဲဒါနဲ႕မ်ား.........<br /><br />....ကိုကိုေရ ကိုကို ဖုန္းလာေနတယ္ ကိုကိုေရ......<br />ဟယ္လုိ<br />သဲေလးလား<br />ေအးေအး အင္း ညေတြ႕ေနၾကအိမ္မွာပဲေလေနာ္ ေအးေအး<br />ဒီမွာ ဦးရဲ႕ မိန္းမကြယ္ သူ႕ကို မခ်စ္ပါဘူးေျပာေနလုိ႕ ျပန္ရွင္းျပေနတာ<br />ဒါပဲေနာ္ သဲေလး<br />ညက်မွေတြ႕မယ္<br />.......<br /><br />ဒီမယ္ မိန္းမရယ္<br />မင္းကို ငါ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္<br />ဘယ္ေလာက္ သံေယာဇဥ္ႀကီးတာ မင္းသိပါတယ္.....<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ႏုိ၀င္ဘာ ၁၊ ေန႕လည္ ၁း၀၇)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-4389411179997467832?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-10232891799577546972010-10-27T09:45:00.002+08:002010-10-27T09:45:41.792+08:00<div> Knock, Kneel<br />Pseudonym, Pseudopodium<br />ေဟာဒီ စကားလုံးေတြထဲ<br />ငါ အႀကိမ္ႀကိမ္&nbsp;အေတြးေတြ&nbsp;ျပဳတ္က်ခဲ့ဖူးတယ္ေပါ့.........<br /><br />ၾကည့္ၾကည့္စမ္းေလ<br />သူ႕စကားလုံးေတြထဲ<br />K နဲ႕ P က ဘယ္ေလာက္မ်ားတန္ဖုိးပါသလဲ<br />အသံထြက္ၿပီးေခၚဖုိ႕အေရး<br />သူတုိ႕ကို လူတုိင္း လ်စ္လ်ဴရႈေပးခဲ့ၾကတာခ်ည္းပဲ မလား........<br /><br />ဒါေပမယ့္ေလ<br />သူတုိ႕ ေရွ႕ဆုံးက ရဲရဲတည္ရပ္<br />ဖ၀ါးထက္မွ်ေတာင္ မခြာေအာင္ ေနေပးခဲ့တဲ့<br />အပယ္ခံဘ၀နဲ႕ ေက်နပ္ဆဲ<br />ငါ သူတုိ႕ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ဦးညႊတ္ခဲ့ရတယ္......<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ေအာက္တုိဘာ ၂၀၊ ေန႕လည္ ၁၁း၄၆)<br /><br />(ကၽြန္ေတာ့္ေဖေဖဆီက ရခဲ့တဲ့ အေတြးေလး တခုကို ျပန္လည္ေ၀မွ်ၾကည့္တာပါ)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-1023289179957754697?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-85629763818674838682010-10-27T09:44:00.002+08:002010-10-27T09:44:47.051+08:00<div> ကဲ<br />ေဟာဒီမွာ သဲပြင့္ေတြလုိပဲ<br />ေပါ့ပါးတဲ့ မေလးနက္ေသးတဲ့<br />အခ်စ္ေတြရွိတယ္........<br /><br />ေဟာဒီမွာ<br />ခုိင္မာတဲ့ ၿမဲၿမံတဲ့<br />အေရးပါမႈေတြနဲ႕<br />အုတ္ခ်ပ္လုိ<br />သံေယာဇဥ္ေတြရွိတယ္......<br /><br />စိတ္ကူးထဲက အိမ္ကေလးေပါ့<br />သာယာတယ္<br />ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းတယ္<br />ေအးျမတယ္<br />ေဖးမေပးတတ္တယ္<br />နားလည္မႈရွိတယ္.........<br /><br />ကဲ ေနာက္ဆုံးတခုပဲ လုိေတာ့တယ္<br />ေဟာဒီအိမ္ေလ ေဆာက္လုိက္ ၿပိဳလုိက္ မျဖစ္ဖုိ႕အေရး<br />အခ်စ္နဲ႕ သံေယာဇဥ္ေတြကို<br />တြဲဖက္ တည္ၿငိမ္ေစမယ့္<br />ဘိလပ္ေျမရဲ႕ အေရးပါပုံမ်ိဳးနဲ႕&nbsp; ေပးဆပ္မႈ<br />လွမ္းခဲ့မယ္ဆုိမွေတာ့<br />တခုခုေတာ့ ဆုံရႈံးတာလည္း ရွိမေပါ့<br />ပုံမခ်စ္ခ်င္ဘူး<br />ပုံသစၥာမရွိခ်င္ဘူး<br />ေဟာဒီလက္ထဲက မုန္႕တခုကိုေတာင္<br />ခြဲမွ်မေပးတတ္ေသးဘူးဆုိရင္ေတာ့<br />ေဟာဒီအိမ္ကေလး<br />ေလနဲ႕အတူ ေ၀းၾကမွာ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္...........<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ေအာက္တုိဘ ၂၀၊ ေန႕လည္ ၁၁း၁၉)<br /><br />(Credit to Ko Naing Htun Lwin, I got the idea for this poem while talking with Ko Naing Htun Lwin)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-8562976381867483868?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-52956468057218076362010-10-27T09:43:00.000+08:002010-10-27T09:43:12.462+08:00<div> တေနကုန္သြားတယ္လား<br />ညေရာက္တယ္လား<br />ကၽြန္ေတာ္ မေခၚတတ္ပါဘူး....<br /><br />တခုေတာ့ ေမးၾကည့္ခ်င္တယ္<br />ေန၀င္သြားတာ<br />လထြက္လာဖုိ႕ အတြက္လား<br /><br />လထြက္လာရတာ<br />ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ ေနအတြက္<br />အစား၀င္ေပးဖုိ႕လား......<br />.....<br />.....<br />.....<br />.....<br />.....<br />အားလုံးကေတာ့<br />တဘ၀စာ သက္သက္ပါပဲေလ........<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ေအာက္တုိဘာ ၁၉၊ ေန႕လည္ ၁၁း၅၈)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-5295646805721807636?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-35552392821412323492010-10-27T09:40:00.002+08:002010-10-27T09:40:19.542+08:00<div> မခ်ီးက်ဴးခ်င္ဘူးဆုိလည္း<br />အရင္ကတည္းက<br />ဘာလို႕မ်ား<br />က်ဳပ္ကို အဆင့္ျမင့္ျမင့္ စာရင္းသြင္းခဲ့ၾကလဲ.....<br /><br />တန္ဖုိးမထားခ်င္ဘူးဆုိလည္း<br />အရင္ကတည္းက<br />ဘာလုိ႕မ်ား<br />က်ဳပ္ကို အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ဆက္ဆံခဲ့ၾကလဲ.....<br /><br />ခင္ဗ်ားတုိ႕ပဲ<br />က်ဳပ္ ေရ ကိုေသာက္<br />က်ဳပ္ကုိ ေျမွာက္စားပါလုိ႕လည္း<br />ဘယ္တုန္းကမ်ား ညည္းခဲ့ဘူးလဲ.....<br /><br />အခုေတာ့ဗ်ာ<br />က်ဳပ္ကိုက်ဳပ္ 'မူး' ျဖစ္ရတာကိုေတာင္<br />ခင္ဗ်ားတုိ႕က ျမစ္စာရင္းသြင္းတယ္<br />ေနာက္ ခင္ဗ်ားတုိ႕ ပါးစပ္ကပဲ<br />က်ဳပ္ကို ေလွာင္ရယ္ေျပာတယ္<br />" ျမစ္မျမင္ဘူး မူး ျမစ္ထင္"တဲ့<br />က်ဳပ္ကိုက်ဳပ္ နဂုိကတည္းက ေခ်ာင္းပဲ ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ အေကာင္းသား.......<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ေအာက္တုိဘာ ၂၇၊ မနက္ ၉း၂၉)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-3555239282141232349?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-24342645613725282592010-10-08T23:27:00.002+08:002010-10-08T23:31:31.388+08:00<style>@font-face { font-family: "Zawgyi-One";}p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0cm 0cm 0.0001pt; font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman"; }div.Section1 { page: Section1; }</style> <br /><style>@font-face { font-family: "Zawgyi-One";}p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0cm 0cm 0.0001pt; font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman"; }div.Section1 { page: Section1; }</style> <div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လွမ္းမေျပး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လမ္းမေ၀း</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဟာဒီ ကမ္းနံေဘးမွာပဲ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရပ္ေနခဲ့တာပါ…….</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကမ္းပါးၿပိဳမွာေၾကာက္မယ့္အစား</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေရထဲက ေလွငယ္အတြက္ပဲ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စိုးရြံ႕ထိတ္ေတြး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူ ကမ္းနံေဘးမွာပါပဲ……..</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အရွက္ဆုိတဲ့အထဲမွာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကတိကို ထိန္းတတ္ျခင္းဆုိတဲ့ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဓိပၸာယ္ေတြပါမွန္း</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စကားမေျပာဘဲ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လိႈင္းေတြက ခတ္လုိ႕ သင္ေနဆဲ……….</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကမ္းနံေဘးမွာ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေျမေတြဟာ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းၿပိဳတယ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဆန္းရယ္လို႕ေတာင္ သူမေတြးခဲ့ဘူး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူ႕အေတြ႕အႀကံဳအရ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထုံေပေပနဲ႕</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကမ္းၿပိဳကိုၾကည့္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အလြမ္းဆုိတာကို ခပ္စိမ္းစိမ္းပဲ ထိတယ္……</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လက္ကမ္းလုိ႕မွ မေပးတဲ့အဆုံး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အၿပဳံးနဲ႕ပဲ အေျဖေပးၾကဖုိ႕ေပါ့</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ ကမ္းၿပိဳေတြကို</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မႏွစ္ၿမိဳ႕ဘူး…………</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေနဦး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">(၂၀၁၀ ေအာက္တုိဘာ ၈၊ ည ၁၀း၄၅)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-2434264561372528259?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-71459529326222579682010-10-05T16:25:00.000+08:002010-10-05T16:25:01.847+08:00<div> နဒီေရ<br />နင္ ေျခအခ်မမွားခဲ့သလို<br />ငါ ၾကင္နာျပတာေတြမ်ား မမွားခဲ့ပါဘူး နဒီ……<br /><br />ငါ့ေျမမွာ နင္စုိး<br />ငါ့အက်ိဳးအတြက္ နင္စီးဆင္း<br />ငါ့ခ်စ္ျခင္းကေတာ့ နင့္အတြက္ပဲ နဒီ….<br /><br />နင့္ ေလွ်ာက္လမ္းအထက္<br />ငါတုိ႕ အသက္ေတြ တင္<br />နင့္ အသြင္အျပင္က<br />ငါတုိ႕အတြက္ အေရးႀကီးပါတယ္ နဒီ…….<br /><br />နင္သြားရာလမ္းတေလွ်ာက္<br />ေဟာဒီ စပါးေတြေပါက္တယ္<br />နင္ လွမ္းရာ လမ္းတေလွ်ာက္<br />ငါတုိ႕ မခမ္းေျခာက္ခဲ့ဘူး နဒီ…….<br /><br />ငါ့ရင္ကို ျဖတ္ပါ<br />ငါ့အသားကို စားသုံးပါ<br />ငါ့ႏွလုံးသားကိုေတာ့<br />နင့္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈနဲ႕ အသက္ဆက္ေပးခဲ့ပါ နဒီ…..<br /><br />ျမစ္ဖ်ားခံ နင့္အသက္က<br />ငါ့ ရင္ဘတ္ထဲကမွ မဟုတ္ခဲ့တာ နဒီရယ္<br />နင့္ကိုငါ ပုိင္တယ္လုိ႕ မဆုိလုိရက္ပါဘူး<br />ဒါေပမယ့္ နဒီရယ္<br />ေဟာဒီက ငါ့ရင္ထက္<br />နင္ ေပ်ာ္ေမြ႕သလုိေနခ်င္ေန<br />နင္ ေဒါသႀကီးခ်င္သလုိႀကီး<br />နင့္ ျမစ္ဖ်ားခံရာက လာတဲ့ မီးမွန္သမွ်<br />ငါ့ရင္ကို ျဖတ္ခဲ့တာပါ နဒီ……………..<br /><br />ငါ့ရင္က နင့္ကို ႏွင္မခ်ဘူး<br />ငါ့ရင္က နင့္ကို ဘ၀င္မက်စိတ္မျပခဲ့ဘူး<br />ငါ့ရင္က နင့္ကို အသြင္အျပင္မွန္သမွ် လက္ခံျပခဲ့တာပါ နဒီ………<br /><br />လွမ္းပါ နင္းပါ စီးဆင္းပါ<br />ေဟာဒီခႏၶာအထက္ နင္ေပ်ာ္ေနသမွ် ငါ လက္ခံထားခဲ့မွာပါ နဒီ…..<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ေအာက္တုိဘာ ၅၊ ေန႕လည္ ၂ နာရီ)<br /><br />(ကုိင္ဇာရဲ႕ ကစၦပနဒီ လိႈင္းသံကို နားေထာင္မိရင္း ကစၦပနဒီေခၚ ကုလားတန္ျမစ္ရဲ႕ အေၾကာင္းကို ဖတ္မိရာမွ ေရးသားမိျခင္းျဖစ္သည္။ ကစၦပနဒီျမစ္သည္ အိႏိၵယႏုိင္ငံ မီဇုိရမ္ေဒသတြင္ ျမစ္ဖ်ားခံခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ဖတ္မိသေလာက္ ေရးၾကည့္ျခင္းျဖစ္ပါသည္ ကၽြန္ေတာ္မေရာက္ဘူးပါ အမွားပါေကာင္း ပါႏုိင္မည္ျဖစ္သျဖင့္ အမွားအယြင္းရွိခဲ့လွ်င္ ေထာက္ျပေဆြးေႏြးေပးေစလုိပါသည္)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-7145952932622257968?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-19968128741867326622010-10-02T12:26:00.000+08:002010-10-02T12:26:49.457+08:00စေနေလ<br />ဒီစေနေပါ့<br />သည္းေျခပ်က္တဲ့ အခ်စ္ရူးေတြ အေၾကာင္း<br />ေသာင္းေသာင္းျဖျဖႀကိဳျပတာ……<br /><br />ဒီ အဘိဓာန္ကိုပဲ<br />လွန္လုိက္ေလွာလုိက္ <br />စာလုံးေတြကူးခ်လုိက္နဲ႕<br />၃၃လုံးေသာ ဗ်ည္းအကၡရာထဲကပဲ <br />ငါတုိ႕ ႏွလုံးသားကို ရွာၾကတာေလ…….<br /><br />ငါ့ဘ၀မွာ <br />အဲသည့္ အသုံးမက်တဲ့ အခ်စ္အတြက္<br />အသက္ေတြ တင္လုိက္<br />သေ၀ထုိးလုိက္ <br />ယုံၾကည္မႈကေမးတဲ့ အခ်စ္ရဲ႕သိကၡာအတြက္<br />၀ဆြဲေတြ ခဏခဏဆြဲ <br />ပုဒ္ထီးေတြ အထပ္ထပ္ခ်<br />ပုဒ္မနဲ႕ အဆုံးသတ္လုိက္ဖုိ႕ေတာ့<br />ေပးဆပ္မႈလုိတယ္ေလ…….<br /><br />သံသရာ မေၾကာက္တတ္တဲ့သူေတြအတြက္<br />သံသယေတြကို ခံေနရသမွ်<br />ဒီဘ၀မွာ ၁ နဲ႕ စလုိ႕ေတာင္ရပါ့မလား<br />သုံးမရတဲ့ အလိမ္အညာေတြနဲ႕ေပါတဲ့ <br />ဒီေလာကႀကီးမွာ <br />၁ နဲ႕ ၂ ကိုေက်ာ္ခ်ၿပီး ၃ကပဲ စလုိ႕ေရရေအာင္<br />ဘယ္သူေလွာင္ေလွာင္မေလွာင္ေလွာင္<br />သူ႕့ စိတ္ကူးမွာေတာ့<br />သူလိမ္ေနတတ္သမွ် <br />သူ႕ဘ၀က ေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္ ရွိတယ္ေလ……..<br /><br />ကဲေလ <br />လာစမ္းပါ <br />ဗ်ည္းေတြ ကုန္တဲ့အထိ<br />ငါတုိ႕ ဒီခရီးဆက္ေလွ်ာက္ၾကတာေပါ့<br />အ ဆုိတဲ့ စကားလုံးနဲ႕ ဆုံးတဲ့ေန႕<br />ငါ အအ တေယာက္လုိ စကားမဆုိ<br />သရေတြၿဖိဳၿဖိဳခ်ရင္း<br />ငါ့ရင္ကို အဲသည့္စေနက<br />ပုဒ္မေတြနဲ႕ တက္တက္နင္းတယ္…….<br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ေအာက္တုိဘာ ၂၊ မနက္ ၁၁း၂၃)<br /><br />(Dedicated to Ne Lynn)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-1996812874186732662?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-72316576444906304582010-09-27T22:33:00.001+08:002010-09-27T22:35:06.154+08:00<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TKCq_ftTEvI/AAAAAAAAAfM/nhjmZlEsQKY/s1600/Til-Death-Painting-201x300.jpg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;" /></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Til Death by Travis Catlett</td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>ခ်စ္ခဲ့ေၾကာင္းသက္ေသျပဖုိ႕<br />ငါ ေဟာဒီနံရံကို ေဖာက္ျမင္တတ္ရမွာတဲ့လား<br />ေဟာဒီ အေသြးအသက္က ေတာင္းဆုိမႈ<br />မင္းကိုပဲ ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့ အခ်စ္တခု<br />ငါ့မွာ ရင္၀ယ္ပုိက္လုိ႕ေလ.......<br /><br />ဒါ ဘုိဆန္ဆန္အစာ တပုဒ္မဟုတ္ခဲ့တာ<br />အသည္းကိုဆက္မွ အသက္ကိုရတာ<br />သစၥာကိုဆက္မွ အခ်စ္စစ္ကိုရတာ<br /><br />မင္းနဲ႕ငါ ေဟာဒီလမ္းကို ဆက္ေလွ်ာက္ဖုိ႕<br />သူ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ခဲ့တယ္ေလ<br />ဂ်ိဳအန္နာ......<br /><br /><br />လာ လိပ္ျပာေတြလုိက္ဖမ္းရေအာင္<br />ရင္ဘတ္ထဲထည့္ထားရေအာင္လုိ႕<br />မင္းနဲ႕ငါ ေဟာဒီလူ႕ေလာကကိုႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါ<br />ငါတုိ႕နဲ႕အတူ ယူသြားၾကဖုိ႕ လိပ္ျပာလုိက္ဖမ္းရေအာင္<br />ဂ်ိဳအန္နာ.....<br /><br /><br />သူ႕လက္လည္းနီေနေပါ့<br />စိတ္ရဲ႕ အညိွးအေတးက<br />အခ်စ္ကိုေတာင္ ဖုံးကြယ္သြားေအာင္<br />သူ႕ႏႈတ္ခမ္းတစုံနဲ႕<br />ေဟာဒီ ႏွလုံးသားကို သတ္ခဲ့တယ္<br />ဂ်ိဳအန္နာ....<br /><br /><br />ဒါ အဓိပၸာယ္မဲ့ေသျခင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး<br />သူ အသက္နဲ႕ေသတာ<br />သူ အငတ္နဲ႕ေသတာ မဟုတ္ဘူး<br />သူ အရွက္နဲ႕ေသတာ မဟုတ္ဘူး<br />ေဟာဒီျပကၡဒိန္ေပၚက ျခစ္ရာေတြၾကားမွာ<br />မျမင္မေတြ႕မေမ့ရတဲ့<br />ရက္ေတြအတြက္<br />သူ႕သစၥာက အညိွးႀကီးလြန္းခဲ့တယ္<br />ဂ်ိဳအန္နာ<br />ကဲ လာ<br />ငါတုိ႕ မုတ္ဆိတ္ေတြကင္းေနတာ<br />သူ႕တသက္စာပဲ<br />သူ႕ အသည္းတစက္ကို ငါတုိ႕ ႏႈတ္ဆက္ၾကရေအာင္ေလ..........<br /><br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ စက္တင္ဘာ ၂၇၊ ည ၁၀း၀၉)<br />(Sweeney Todd ဇာတ္ကားမွ Johanna သီခ်င္းကို နားဆင္ရင္း ျပန္လည္ခံစားေရးဖြဲ႕သည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-7231657644490630458?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-25803962630075611392010-09-20T00:41:00.000+08:002010-09-20T00:41:07.850+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TJY8yNnR1fI/AAAAAAAAAfE/_uOjQ9L4Dt0/s1600/lust05.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TJY8yNnR1fI/AAAAAAAAAfE/_uOjQ9L4Dt0/s320/lust05.jpg" /></a></div>လည္ေနတဲ့ တအီအီ ဘီးသံၾကားမွာ<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လမ္းေလွ်ာက္စသင္ခဲ့တယ္<br />အဲဒီ ေမာင္းသူမပါတဲ့ သုံ႕ပန္းယဥ္ေပၚ<br />အေျပးအလႊားလုလုတက္ေနၾကတာမ်ား<br />ပုံတုိပတ္စေတြေတာင္ တလြဲေတြျဖစ္လုိ႕<br />စစ္ႏွင့္ စစ္ခင္း<br />သူ႕အတင္း ငါ့အဖ်င္းၿပိဳင္ခဲ့ၾကတယ္......<br /><br />အခ်စ္စိတ္နဲ႕ စကားစျမည္ေျပာတဲ့ ညေနခင္းမွာ<br />ဆႏၵဆုိတာ မင္းကိုမ်ား ကုိယ္စားျပဳမိေလသလား<br />တပ္မက္တဲ့စိတ္ေတြထက္<br />မသင့္ေတာ္ရာကို ထိန္းသိမ္းတတ္တာကိုမွ လူ႕တန္ဖုိးလုိ႕ဆုိေၾကာင္း<br />အသင္းအေပါင္းေတြကို လုိက္တရားေဟာခဲ့တယ္.....<br /><br />ဒီလုိပါပဲ<br />အသက္ေတြလည္း ခဏခဏ အရႈရပ္<br />အပ်က္ေတြလည္း ခဏခဏ ရင္မွာခပ္လုိ႕<br />ငါ့အသက္နဲ႕ငါ အုိးစားကြဲမယ့္ အေရးကို<br />ငါ ကာကြယ္ရေတာ့မွာပဲ.....<br /><br />ရမၼက္တခုထက္ သာလြန္တဲ့တေန႕<br />မင္း ႏွာေခါင္းေသြးမလွ်ံေတာ့ဘူးဆုိရင္<br />ငါ့ဆီကို လာေတြဖုိ႕ အေၾကာင္း<br />ေဟာဒီေခါင္းေလာင္းေပၚမွာ စာတန္းထုိးထားခဲ့တယ္......<br /><br />အခ်စ္ေတြနဲ႕ မခ်စ္တတ္ေသာသူက<br />ကၽြန္ေတာ္ပါပဲတဲ့.......<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ စက္တင္ဘာ ၂၀၊ မနက္ ၁၂း၄၀)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-2580396263007561139?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-67010597674034027912010-09-09T17:50:00.000+08:002010-09-09T17:50:05.489+08:00သုညကို မီးရိႈ႕ပစ္ခဲ့တယ္တဲ့<br />သူတုိ႕ဘာေတြမ်ားႀကိဳးစားေနၾကပါသလဲ<br />သူမကေတာ့<br />မီးရိႈ႕ခံရတဲ့ သုညကို ဒုိင္ယာရီထက္မွာ အကၡရာတင္ထားတယ္.......<br /><br />သုည သူ႕ဘ၀သာယာတုန္းက<br />ဘယ္ရစ္လား ညာရစ္လား<br />ဘယ္သူမွ အျပစ္မတင္ခဲ့ၾကဘူး....<br /><br />သုည သူ႕ေနရာမွာ သူေပ်ာ္ေနတုန္းက<br />ပိန္သလား ၀သလား <br />ဘယ္သူမွ အေရးမထားခဲ့ၾကဘူး......<br /><br />သုညဘ၀မွာေပ်ာ္ေနတဲ့ သုညဟာ<br />ကဗ်ာေတြလည္း ဖတ္တယ္<br />စာေတြလည္း မက္တယ္<br />ဘလက္ေကာ္ဖီတခြက္နဲ႕လည္း တညတာကိုျဖတ္တယ္<br />အသက္ကိုမွန္မွန္ရႈဖုိ႕ ႀကိဳးစားရင္းနဲ႕လည္း အခ်ိန္နာရီေတြကို မက္တယ္........<br /><br />သုညကို သုညထက္ မပိုခုိင္းပါနဲ႕<br />ပုံခ်တတ္တဲ့ အျပစ္ေတြအတြက္<br />သုည အလွအပကို မုန္းပါတယ္<br />သစၥာတရားကို တန္ဖုိးတခုထက္ သုညေနရာမွပဲ ပိုေက်နပ္တယ္....<br /><br />ေရွ႕မွာေနရမွထက္ သုညဆုိတဲ့ သဘာ၀<br />ေနာက္ကေနဘဲ တန္ဖုိးတက္ေစခဲ့တယ္.......<br /><br />ကဲ<br />ခုေတာ့<br />သုညကို အရာမထင္ေတာ့ဘူးဆုိုလုိ႕<br />မီးသၿဂိဳဟ္လုိက္တယ္ဆုိပဲ<br />သုည ျပာျဖစ္သြားလည္း သုညဆက္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္...........<br /><br />PS: သုညကို ညႊန္းဆုိစရာ သုညျဖစ္ေနလုိ႕ ဘာပုံမွ မတင္ထားပါ....<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ စက္တင္ဘာ ၉ ရက္၊ ညေန ၅း၄၀)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-6701059767403402791?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-56303217770717380802010-08-26T00:49:00.000+08:002010-08-26T00:49:07.397+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/THVJG9qdQNI/AAAAAAAAAe0/DTyzjKrTHg8/s1600/mairzie_kite___the_odyssey___4_6_08.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://4.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/THVJG9qdQNI/AAAAAAAAAe0/DTyzjKrTHg8/s200/mairzie_kite___the_odyssey___4_6_08.jpg" width="200" /></a></div>ငါ့မွာ လြမ္းစရာေတာင္ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့<br />အမွ်င္တန္းမွာ စုိးလုိ႕လား<br />အသြင္ပန္းက ခပ္ရိုးရိုးပါ<br />ငါ့စခန္းငါ ေန<br />ငါေျခနဲ႕ ငါသြား<br />ေဟာဒီရုိးသားျခင္းက ငါ့အစား ကမၻာေပၚေျခခ်မယ္<br />အသက္ဟာ အပ်က္ေတြ မပါေပမယ့္<br />ငါ့စြန္အတြက္ ငါ ျမွင့္တင္ လႊင့္ထုတ္<br />ေဟာဒီ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးေတြ ကုန္လႊတ္တဲ့ အထိေပါ့<br /><br />nelay neou<br />(ၾသဂုတ္ ၂၅ ၂၀၁၀)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-5630321777071738080?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-59386346102461183302010-08-18T18:48:00.002+08:002010-08-18T19:19:54.369+08:00ရာဇ၀င္မ်ားရဲ႕ သတို႕သမီးဘ၀ကို စြန္႕လႊတ္၀ံ့သူမုိ႕<br />ဧရာ၀တီကို ငါ ဦးက်ိဳ႕တယ္<br />လွမ္းလုိက္စမ္းပါ ဧရာ၀တီ<br />ရွိန္ဟုန္ျပင္းျပင္း မာန္မထင္းတဲ့<br />ေဟာဒီေလွ်ာက္လမ္းထက္က ဧရာ၀တီကို ငါျမတ္ႏုိးတယ္.....<br /><br />မင္းရင္ထဲမွာ ငါတုိ႕ ခုိခဲ့ၾကတယ္<br />မင္းရင္ထဲမွာ ငါတုိ႕ လူးလာဆန္ခတ္ခဲ့ၾကတယ္<br />မင္းရဲ႕ေသြးသားေတြနဲ႕ ငါတုိ႕ အသက္ဆက္ရွင္ခဲ့ၾကတယ္<br />မင္းရဲ႕ ႏွလုံးသည္းပြတ္ကို ငါတုိ႕ ဖမ္းယူ စားေသာက္ခဲ့ၾကတယ္<br />မင္းရဲ႕ ေသြးေၾကာထဲကို ငါတုိ႕ ညစ္ေၾကးေစခဲ့ၾကတယ္........<br /><br />လွမ္းလုိက္စမ္းပါ ဧရာ၀တီ<br />ဒီေလွ်ာက္လွမ္းေပၚက သတို႕သမီးရဲ႕<br />မာန္၀င့္ပုံကို ငါ ေလးစားတယ္<br />ဧရာ၀တီ နင္ ဦးမခခဲ့ဘူး<br />ဧရာ၀တီ နင္ ရူးသြပ္မျပခဲ့ဘူး<br />ဧရာ၀တီ နင္ က်ဴးယုတ္မျပခဲ့ဘူး<br />ဧရာ၀တီ နင္ မတြန္႕ဆုတ္ခဲ့ဘူး.......<br /><br />လွမ္းလုိက္စမ္းပါ ဧရာ၀တီ<br />ထပ္ရဲရင့္လုိက္စမ္းပါ<br />နင့္ေသြးဟာ မနီခဲ့ပါဘူး<br />ဒါေပမယ့္ နင့္ေသြးေတြ ၾကည္တဲ့အခါ..<br />နင့္အေတြးဟာ မသတီစရာ မရွိခဲ့ဘူး<br />ဒါေပမယ့္ နင့္အေတြးေတြ သီတဲ့အခါ..<br />နင့္ ဂီတဟာ စည္းနဲ႕၀ါး မပါခဲ့ဘူး<br />ဒါေပမယ့္ နင့္ဂီတဟာ ရင္ကိုခတ္တဲ့အခါ......<br /><br />လွမ္းလုိက္စမ္းပါ ဧရာ၀တီ<br />ကဗ်ာအျပန္ကို လွမ္းႀကိဳပါ<br />သာယာသံကို နားႀကိဳပါ<br />နီျပာေရာင္ နဲ႕ ဒီၾကယ္ပြင့္ကို နင္နဲ႕တူတူ ရဲရဲလႊင့္ထူၾကရေအာင္ပါ<br />ရဲရဲလွမ္းလုိက္စမ္းပါ ဧရာ၀တီ...........<br /><br /><br />ေနဦး<br />(ၾသဂုတ္ ၁၈ ၂၀၁၀၊ ညေန ၆း၀၆)<br /><br /><br /><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TGu5bMmUAMI/AAAAAAAAAew/a068de9VonU/s1600/45488_463281081209_542646209_6856519_2275546_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" ox="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TGu5bMmUAMI/AAAAAAAAAew/a068de9VonU/s400/45488_463281081209_542646209_6856519_2275546_n.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-5938634610246118330?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-15593273772647837892010-08-10T23:25:00.000+08:002010-08-10T23:25:26.704+08:00<img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TGFvRp7LanI/AAAAAAAAAek/tqqOcuU1b4A/s200/Freedom_Against_Violence_by_kwncy.jpg" width="150" />တခန္းထဲနဲ႕ ဒီျပဇာတ္ရပ္ေပမယ့္<br />အရိႈက္ေတြ ဆက္ဆက္ေနတယ္<br />အသက္ေတြကို ကြင္းထုိးခ်ည္ထားတတ္ၾကေပမယ့္<br />အရွက္ေတြက ကင္းမဲ့ေနဆဲ........<br /><br />ငါ အလွကို ဗန္းမျပခဲ့ဘူး<br />ဒါေပမယ့္ ဘ၀က လန္းမလွတာကိုေတာ့<br />ျမန္းမၾကြတဲ့ ကံၾကမၼာကို ယုိးမယ္ဖြဲ႕တယ္.........<br /><br />ေဖေဖ ေမေမ <br />ငါမဆုိတတ္ဘဲနဲ႕ ဆုိတဲ့ သီခ်င္းနဲ႕ <br />လည္ေခ်ာင္းေတြက အက္တယ္<br />ငါ တတ္ခဲ့တာ ပထမဆုံးစကားလုံးက <br />ေမေမ မဟုတ္ခဲ့တာ <br />ငါ့အမွားလား.......<br /><br />ၾကြား၀ါတတ္သူကိုမွ <br />ဖ၀ါးဗလာထက္က ငါလုိလူက မုန္းတယ္<br />သြားပါ<br />ဒီလုိ ရုပ္လုံးၾကြဇာတ္ထုတ္မွာ ငါမပါလည္း<br />ငါ့ သိကၡာကေတာ့ ၿမဲတယ္........<br /><br />ေမာ္မဖူးဘူး<br />ထုိင္ခုံမရူးဘူး<br />ငါျမဴးတဲ့ေနရာက<br />ေနာက္ပုိင္းခန္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ <br />ငါ့ကုိယ္ငါ ငါ စိစစ္တယ္.........<br /><br />ပရိသတ္ဆုိတာကေတာ့<br />လက္ခုပ္တီးရုံ<br />တခါတရံ ငိုရိႈက္ရုံထက္ <br />ဘာခရီးပိုသြားမလဲ<br />ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ အျပဳံးေတြၾကားကပဲ<br />ငါ မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲ၀ဲ.........<br /><br />ဒီလုိနဲ႕ပဲ <br />ငါ့သီခ်င္းကို ငါဆုိ<br />ငါ့အၿပိဳကုိ ငါေရး<br />ငါ့အေတြးကို ငါထမ္းေလွ်ာက္<br />ဆီမထုိးထားတဲ့ သံစဥ္ေတြက<br />တေခ်ာက္ေခ်ာက္နဲ႕ ျမည္တယ္.....<br /><br />ေနာက္တေခါက္ ထပ္မဆုိေၾကး<br />ဘ၀ကို ေလြးရင္း<br />ဒီသီခ်င္းနဲ႕ ငါဆုိတယ္<br />ဒီသီခ်င္းနဲ႕ ငါငိုတယ္<br />ဒီသီခ်င္းနဲ႕ ငါၿပိဳတယ္........<br /><br />ေနဦး<br />(ၾသဂုတ္ ၁၀ရက္ ၂၀၁၀၊ ညေန ၆း၁၆)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-1559327377264783789?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-89934858497818176122010-08-07T11:15:00.000+08:002010-08-07T11:15:29.641+08:00<div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><img border="0" bx="true" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TFzPoUdMJPI/AAAAAAAAAec/_-lsamf7-II/s200/thumbnail.jpg" width="152" />ေရႊေရာင္ေတြ၀င္းပေနတဲ့ သူ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ခ်ိဳသာတဲ့ အျပဳံးကိုပိုင္ဆုိင္ထားတဲ့ သူ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ရႊင္ၾကည္ဖြယ္ မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ စြဲေဆာင္တတ္တဲ့ သူ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ေက်နပ္စဖြယ္ကမ္းလွမ္းမႈနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ေစတဲ့ သူ.........</div><br />သူ႕အၿပဳံးကို တန္ဖုိးမက္ၾကတယ္<br />သူ႕အေရာင္အဆင္းကို ငဲ့ၾကည့္တတ္ၾကတယ္<br />သူ႕မ်က္ႏွာေပးက ေငးေမာေစတတ္တယ္......<br /><br />သူ......<br />သူ......<br />သူ......<br />အိပ္မက္ထဲထိ ထုိးထြင္း <br />ငါ့စိတ္ကူးေတြ အသက္သြင္းသြင္းေပးတယ္.......<br /><br />ေမွ်ာ္စားလုိက္ရတာ<br />ေမာ္ၾကြားလုိက္ရတာ အိပ္မက္မရယ္<br />စကားေတြ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္နဲ႕<br />ငါ့နားေတြ အန္ထုတ္တဲ့ထိ<br />အၿပံဳးႀကီးေတြနဲ႕ ၾကည့္ၾကည့္.............<br /><br />တကယ္တမ္းမေတာ့<br />ေရႊရည္စိမ္ထားတဲ့ သူရယ္<br />ဘက္ထရီနဲ႕ အားျဖည့္ထားတဲ့<br />လက္ယပ္ေခၚတဲ့ သူ႕လက္ရယ္<br />ငါ ဘာမွန္းမသိတဲ့ သူ႕ရင္ေပၚက စာေတြရယ္...........<br /><br />ငါ့စကားေတြၾကားမွာ <br />နားထဲက ပ်ံ႕လြင့္<br />ဟယ္ရီလင္းရဲ႕ သီခ်င္းသံနဲ႕ ၀ံ့တယ္<br />" သူ ေခၚတယ္ လာပါ လာပါ "..............<br /><br />ေနဦး<br />(ၾသဂုတ္ ၇ ၂၀၁၀၊ မနက္ ၁၀း၅၈)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-8993485849781817612?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-53270457376890999072010-08-06T12:01:00.002+08:002010-08-06T16:44:49.108+08:00<div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><img border="0" bx="true" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TFuIrxJec8I/AAAAAAAAAeM/P3WxPyDnFz8/s200/art,photography,sad,snow,umbrella,inspiration,polaroid-077c02cc5af673f94aff4a5f59ecfe6d_h.jpg" width="200" />အထားအသိုမွားတဲ့ နာမ္စားမုိ႕</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">တန္ဖုိးခံမ်ားရဲ႕ေဘး </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ကၽြန္ေတာ္ေ၀းေ၀းေနတယ္.....</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">သတ္ပုံမွားတဲ့ နာမ္စားမုိ႕</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အပယ္ခံမ်ားရဲ႕ေဘး</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနတယ္.....</div><br />နာမ္စားရဲ႕ တန္ဖုိးမုိ႕<br />ကုိယ္ပုိင္မ်ားက ေ၀းေနဆဲ........<br /><br />နာမ္စားရဲ႕ အလုပ္မုိ႕ <br />ကၽြန္ေတာ့္ပုိင္ရွင္ကို ညႊန္းဆုိေနရဆဲ........<br /><br />နာမ္စားမို႕ အသုံးမ်ားေပမယ့္<br />တန္ဖုိးမပုိင္ျခင္း<br />အစစ္မဟုတ္ျခင္း<br />အထီးက်န္ျခင္းတုိနဲ႕ အတူ<br />ႀကိယာပုဒ္ရဲ႕ ေဘးက ေ၀းေ၀းေရွာင္ဖုိ႕ ႀကိဳးစားလည္း<br />ျပဳသူ အျပဳခံရသူ ႀကိယာဆုိတဲ့ ဗမာစကား<br />ကၽြန္ေတာ့္ေသြးသားထဲ လည္ပတ္ေနတုန္း.......<br /><br />ျပဳသူက ႀကိယာရဲ႕ ေ၀းေနႏုိင္ေပမယ့္<br />အျပဳခံရသူကုိ ကုိယ္စားျပဳတဲ့နာမ္မုိ႕<br />ႀကိယာပုဒ္ကို တြယ္ဖက္<br />နာမ္စားဘ၀အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို နင္းေခ်ရက္ခဲ့တယ္.........<br /><br />ေနဦး<br />(ၾသဂုတ္ ၆ ၂၀၁၀၊ ေန႕လည္ ၁၁း၅၄)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-5327045737689099907?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-4508549396432293332010-08-05T23:29:00.001+08:002010-08-06T11:21:19.881+08:00<img border="0" height="111" src="http://1.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TFrXNl-KUII/AAAAAAAAAeE/8LViFUCbim8/s200/PR_5603_LG.jpg" width="200" />ဟယ္ရီေပၚတာနဲ႕ နင္လားငါလား<br />ေမွာ္ေတြနဲ႕စကားမ်ားခဲ့တာ ဒီည<br />ခါးသလား မ်ားသြားသလား<br />ငါဘာမွမၾကားေတာ့ဘူး<br />အသြားမပါတဲ့ဓားနဲ႕ ခုတ္မိတဲ့<br />အဲဒီသံေယာဇဥ္ႀကိဳး<br />ငါ့ဓားကိုျပန္ခုိးသြားတယ္။<br /><br />ငါဘာမွ မၾကားမိပါဘူး<br />မင္းႏႈတ္ခမ္းက မလႈပ္တဲ့ ဒီစကား<br />ငါ ဘယ္တုန္းကမ်ား ၾကားမိပါလိမ့္မလဲ<br />ရဲရဲေပါ့<br />စြဲစြဲၿမဲၿမဲေပါ့<br />ေဟာဒီရင္ပ်က္ေပၚ<br />အနားေတြ ခုိခုိသြား<br />ဒီဖလားနဲ႕ ခပ္ၿပီးေတာ့ပဲ<br />နင္ေျခေဆးသြား<br />အပါးမွာ အနားဟာ ဖြာေနၿပီ<br />အသားဟာ ကၽြတ္ကၽြတ္ရြရြ<br />မင္းႏႈတ္ခမ္းက မလႈပ္ခတ္တဲ့ ဒီစကား<br />ငါမၾကားမိပါ့လား<br />မင္းေျပာျပခဲ့ပါအုံး<br />ပုန္းတမ္းေဖာ္တမ္း ငါ့ရင္ပ်က္ကေတာ့ ၾကမ္းတယ္..........<br /><br />ေနဦး<br />( ၾသဂုတ္လ ၅ရက္ ၂၀၁၀၊ ည ၁၁း၂၆)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-450854939643229333?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-54733677167099113512010-07-10T11:19:00.000+08:002010-07-10T11:19:08.821+08:00<div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><img border="0" height="195" rw="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TDfmTNLBzwI/AAAAAAAAAdo/GMQJrYpVAjQ/s200/eaton_parkade_45.jpg" width="200" /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ေဆာရီးပါ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါ ႏိုးမထခ်င္ေသးဘူး</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါ့လက္ရွိ meeting ထဲ</div>အိပ္စက္ျခင္းနဲ႕အတူ အနာဂတ္အေရး ေဆြးေႏြးေနတုန္း…..<br /><br />အသံစာစာနဲ႕ ေအာ္က်က္ခဲ့တဲ့ ညအခါ လသာသာၾကားထဲ<br />ငါ့ခံစားခ်က္ေတြကို တစိတ္တျခမ္းဖဲ့ၿပီး အလြတ္မွတ္လုိ႕ရမလား<br />ခါးပါတယ္ဆုိလည္းွ<br />အဲဒီ ဘလက္ေကာ္ဖီကို ငါက သၾကားနည္းနည္းနဲ႕ ႀကိဳက္ေနတုန္း….<br /><br />ၿပိဳၾကလာတဲ့ စကားလုံးေတြရဲ႕ၾကား<br />ထီးေဆာင္းထားရုံနဲ႕ ငါတုိ႕ေတြ အတြက္ လုံေလာက္ပါ့မလား<br />အဲဒီခပ္ဖ်ားဖ်ားလူနာက ကဗ်ာေတြနဲ႕ ငါတုိ႕ ေခါင္းအထက္က ရြာရြာက်တယ္…..<br /><br />ဟိုတေန႕က<br />ႏွလုံးသားကို ႏွစ္ျခင္းခံခဲ့တာ<br />သူ အခ်စ္ဆုိတာကို ရွာေတြ႕ခဲ့တယ္တဲ့<br />ျပန္လြတ္လာေတာ့ ႏွလုံးသားတခုလုံးကေတာ့<br />ေရေတြ စိုစိုရႊဲလုိ႕ မြန္းက်ပ္ေနတဲ့ ဒဏ္ရာနဲ႕<br />သူ ဒီတသက္စာ ဖ်ားနာေနေတာ့မယ္………..<br /><br />ကယ္ၾကပါ ယူၾကပါနဲ႕<br />ေပးၾကပါ ကမ္းၾကပါ<br />ဘယ္အသံက ပိုသာမလည္း<br />ေဟာဟိုကေစာင္းတလက္က “ႏွင္းေပ်ာက္တဲ့ေႏြ” ကို က်ဴးရင့္ရင္း ငါ့ကို အရြဲ႕တုိ္က္တယ္…….<br /><br />ႏွင္းဆီက ျဖဴသလား နီသလား ၀ါသလားထက္<br />သူ႕ရဲ႕ အေမႊးဓာတ္ကို ဖ်ားနာနာ ဥယ်ာဥ္မႈးထံ ေပးခဲ့တာ ပိုအေရးႀကီးပါတယ္<br />မင္းသားေလးရဲ႕ အေျခအတင္လုိေပါ့<br />သူ႕မ်က္လုံးေတြ မျပိဳခင္အထိ သူညည္းသြားတယ္<br />ခ်စ္တတ္ဖုိ႕ အရမ္းကို ငယ္လြန္းပါေသးတယ္တဲ့……<br /><br />ငါ့ကို ႏႈတ္ပိတ္ေပးလွည့္ပါ<br />ဒီကမၻာမွာ ငါေလ့လာစရာေတြ က်န္ေသးတယ္………<br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ဇူလုိင္ ၁၀ စေနေန႕၊ ေန႕လည္ ၁၁နာရီ ၁၁မိနစ္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-5473367716709911351?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-86167253628549336452010-07-01T15:29:00.002+08:002010-07-01T15:33:09.414+08:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><img border="0" height="150" rw="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TCxDgzj1S2I/AAAAAAAAAdM/oySx1fM5VyA/s200/dying-lion-monument-close.jpg" width="200" /></div>သူ......<br />သူသတၱိေတြ ရွိလာပုံမ်ား<br />သူတသက္လုံး ေက်ာပိုးထမ္းခဲ့ရတဲ့ အိပ္မက္ေတြကိုပစ္ခ်<br />အဲဒီ အိပ္မက္မကို သူနာၾကည္းမႈေတြနဲ႕ ပါးခ်ပစ္တယ္.......<br /><br />အဲဒီအိပ္မက္ေတြကိုပဲ ထမ္းပိုးလာရတာ<br />သူ႕ေက်ာကုန္းေတြလည္း နာလွေပါ့......<br /><br />ခံစားခ်က္ေတြက ရင္ထဲမွာ အျမစ္တြယ္ေနၿပီ<br />ငါဘာလုပ္ႏုိင္ခဲ့သလဲ<br />ငါ့ခရီး ဘယ္အထိနီးခဲ့သလဲ<br />ငါ့အေတြး ဘယ္ေလာက္မ်ား လက္ေတြ႕အျဖစ္ထြင္းထုႏုိင္ခဲ့သလဲ<br />သူ႕ရဲ႕နားေတြထဲမွာ ျပန္ျပန္ၾကားပုံမ်ား<br />သူ႕အသည္းနဲ႕&nbsp; အိပ္မက္ဓားက တထပ္တည္းက်လုိ႕.............<br /><br />ခုေတာ့လည္း<br />သူ ရင္နာမႈေတြနဲ႕<br />အဲဒီအိပ္မက္ကို ေက်ာကုန္းေပၚက ပစ္ခ်လုိက္တယ္......<br /><br />သူ႕အရိုးေတြကပဲ သူ႕အတြက္သူ ေလးလွၿပီ........<br /><br />မနက္ျဖန္ဆုိတာ မရွိေတာ့တဲ့ေန႕<br />သူ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အသက္ရႈရင္း<br />လက္ကေလးက ေႏြးေထြးစြာ ဆုပ္ထားခဲ့တယ္.........<br /><br /><br />ေနဦး<br />(၂၀၁၀ ဇြန္ ၃၀ ည ၁၀နာရီ ၄၇ မိနစ္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-8616725362854933645?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-53802889753913949082010-06-27T00:33:00.002+08:002010-06-27T11:59:00.828+08:00<img border="0" height="150" src="http://2.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TCYrkKlVB9I/AAAAAAAAAdE/RbcQcOmC82U/s200/Killem" width="200" />&nbsp;&nbsp; ၾကာခဲ့ၿပီဟု ဆုိရမလား ျဖတ္သန္းသြားရမယ့္ဘ၀ထဲက အကန္႕တကန္႕သာသာလုိ႔ပဲ&nbsp; ဆုိရမလား လာမည့္ ၂၉ ရက္ေန႕ဆုိလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္လက္ရွိလုပ္ေနေသာ ကုမၸဏီ Killem မွာ ၂ႏွစ္ျပည့္ၿပီ။ အတန္အသင့္ေတာ့ ၾကာခဲ့ၿပီဟုဆုိရမည္။ စင္ကာပူကၽြန္းကို ေရာက္ခဲ့တာ ခုအခ်ိန္ဆုိ ၂ႏွစ္ခြဲေက်ာ္သြားၿပီ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တခ်က္ျပန္ငဲ့ၾကည့္ျဖစ္သည္ ဘာေတြေျပာင္းလဲသြားသလဲ၊ ဘာေတြတုိးတက္သြားသလ၊ဲ ဘာေတြယုတ္ေလ်ာ့သြားသလဲ၊ ဘာေတြေလ့လာသိခဲ့သလဲ၊ ဘယ္ယုံၾကည္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ဆုံးသြားၿပီး&nbsp;ခုယုံၾကည္ခ်က္ေတြက ဘယ္လုိ ျဖစ္တည္လာသလဲ၊ ဘာေတြကို တန္ဖုိးပိုထားလာသလဲ စသည္ စသည္ျဖင့္ ေမးခြန္းေတြ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးၾကည့္မိသည္။ <br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အိမ္ကခြဲထြက္လာတာ ၂ႏွစ္ခြဲသြားၿပီဆုိေပမယ့္ ခုထိ တခါမွ အိမ္မျပန္ျဖစ္ေသး နဂိုကတုိင္ အိမ္မကပ္သူပီပီ ထူးထူးျခားျခားလြမ္းတာ ျပန္ခ်င္တာမ်ိဳးလည္း ဒီကာလထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့မွာ မရွိခဲ့။ ဒါေပမယ့္ တခါတရံေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကိုခ်စ္တဲ့ အေမ၊ အားေပးတတ္တဲ့ စာဖတ္နာခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္တာရွိတုိင္း ေမးခြန္းေတြထုတ္ခဲ့ရတဲ့ အေဖ့ကို လြမ္းမိတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက တကပ္တည္း ကပ္ခဲ့ၿပီး ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေဗဒင္ နကၡတ္အေၾကာင္းေတြ ဘ၀အေတြ႕အႀကဳံေတြကို ေျပာျပေပးခဲ့တဲ့ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့အဘ(အေမ့ရဲ႕&nbsp;အေဖ)ကို လည္း လြမ္းမိသည္။ ထုိ႕ထက္ပို၍ေတာ့ သည္ကာလအတြင္းမွာ အိမ္ကို ထူးထူးျခားျခား&nbsp;မလြမ္းဘူးခဲ့။ အရာရာက ပုံမွန္အတိုင္းသာ လည္ပတ္ခဲ့သည္။ <br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ငယ္ကတည္းက အေမဆုံးမတဲ့ အတုိင္း တေန႕တေန႕ အိပ္ယာ၀င္ၿပီဆုိတာနဲ႕ ဒီေန႕ငါဘာလုပ္ခဲ့သလဲ ပညာ၊ ဥစၥာ၊ ကုသုိလ္ သုံးခုထဲက ဒီေန႕ ဘာရခဲ့သလဲဆုိၿပီး နဖူးေပၚလက္တင္စဥ္းစားတဲ့ အက်င့္ကေတာ့ မေပ်ာက္ခဲ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာမွန္းမသိေအာင္ အသုံးမက်ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ေန႕ရက္ေတြ ရွိသလုိ အေတာ္အသင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈရေလာက္တဲ့ ေန႔မ်ိဳးေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္ရခဲ့သည္။ ၂၆ႏွစ္ျပည့္လုိ႕ ၂၇ထဲေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အသက္အရြယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ဘ၀အေၾကာင္းသိပါၿပီလုိ႕ မဆုိလုိေသာ္လည္း ဒီႏွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ဘ၀အေၾကာင္း လူေတြအေၾကာင္းကိုေတာ့ အေတာ္သိခဲ့ရသည္ ေလ့လာမိခဲ့သည္။ ေကာင္းတာေတြလည္း သိခဲ့သလုိ ဆုိးတာေတြကိုလည္း တီးမိေခါက္မိရွိခဲ့သည္ အေမေျပာတတ္ခဲ့တဲ့ လူ႕ဘ၀က ထင္သေလာက္ မရိုးရွင္းဘူးဆုိသည့္ သပြတ္အူေတြကို ခပ္ေရးေရးေတာ့ သေဘာေပါက္လာခဲ့သည္။ ငယ္တုန္းကလုိ ကမၻာႀကီးကို ခါးေစာင္းတင္ၿပီး ဟုိဘက္ဒီဘက္ ေရႊ႕ပစ္လုိက္ခ်င္တာေတြထက္ အကန္႕အသတ္တခုအတြင္းက အေကာင္းဆုံးအေနအထားကို ႀကိဳးစားၿပီးယူရတာေတြကို လက္ခံလာသည္။ လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ခြင့္မရလုိ႕ စိတ္ပ်က္ညည္းညဴတာထက္ လုပ္ခြင့္ရတာကို အေကာင္းဆုံးလုပ္ဖုိ႕ ကုိယ့္ကုိယ္ကို သတိေပးရေကာင္းမွန္းသိလာခဲ့သည္။ သိခြင့္ရလာခဲ့တဲ့ အသိေတြ အေတြ႕အႀကဳံေတြကပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဒီ၂ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း အျမတ္ဟုဆုိရမည္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အေကာင္းဆုံးအေနအထားတခုမဟုတ္ေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီကၽြန္းေပၚမွာ အလုပ္လုပ္ခြင့္နဲ႕ ေနရာေလးတခုေပးခဲ့တဲ့ ေလ့လာခြင့္ သင္ယူခြင့္ေတြ ေပးခဲ့တဲ့ Killem ကိုလည္း အေတာ္အသင့္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္မိသည္။ ဒီမွာေနရင္းပဲ စင္ကာပူကၽြန္းအေၾကာင္း သူတုိ႕လူမ်ိဳးေတြအေၾကာင္း သူတုိ႕ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈေတြအေၾကာင္းကို အေတာ္ေတာ့ ေလ့လာမိခဲ့သည္။ ေနာက္တခု ကံေကာင္းတာက မန္ေနဂ်ာက အျဖဴ အေမရိကားလူမ်ိဳးဆုိေတာ့ သူနဲ႕ စကားေျပာရင္း အဂၤလိပ္စကားေျပာက အေတာ္အတန္ေတာ့ တုိးတက္လာခဲ့သည္။ ေနာက္ သူက အေရွ႕တုိင္းသားေတြလုိ လွ်ိဳတာေတြ ပညာျပတာေတြ သိပ္မလုပ္တတ္ ပြင့္လင္းသည္ ႀကိဳက္ရင္ႀကိဳက္တယ္ မႀကိဳက္ရင္ မႀကိဳက္ဘူး သိခ်င္တာရွိရင္ေမး သူသိသေလာက္ ရွင္းျပသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စင္ကာပူ အေတြ႕အႀကဳံအတြက္ ဒီတခ်က္ကေတာ့ အေတာ္ကံေကာင္းသည္ဟု ဆုိရမည္။ <br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အသိေတြ ေလ့လာမႈေတြမွာ အေတာ္အသင့္တုိးတက္လာသည္ဟု ဆုိရေပမယ့္ Personal Fortune ပိုင္းကေတာ့ အေတာ္ကို ဆုိး၀ါးသည္ဟုပဲ ကိုယ့္ကုိယ္ကို သုံးသပ္လိုက္သည္။ ကံဇာတာကလည္း ကိုယ့္ဘက္ကို မပါသလုိ ကိုယ္လုပ္သမွ် အမွားေတြကလည္း ရွိေနခဲ့သည္။ အထူးသျဖင့္ အသုံးအျဖဳန္းစည္းကမ္းမရွိတတ္တဲ့အက်င့္က အေတာ္ကို လူကို ဒုကၡေရာက္ေစခဲ့သည္။ တေန႕ တေန႕ ကုိယ့္ရဲ႕ Personal Account ကုိ စာရင္းသြင္းရင္းၾကည့္ရတာလည္း အေမာ။ ဘယ္ေတာ့ၾကည့္ၾကည့္ ကိုယ့္ရဲ႕ Net Worth ကလည္း အႏႈတ္က တက္မလာေသး ဒီအခ်ိန္ေတြကို လြတ္ေအာင္ အေတာ္ရုန္းကန္ရဦးမည္ ဆုိတဲ့အသိက ေခါင္းထဲမွာ သံမိႈလုိ စြဲလာေနခဲ့ၿပီ။ ကိုယ့္ရဲ႕ မိဘကိုလည္း တစုံတရာ ျပန္ေပးခ်င္ၿပီ ကိုယ့္အကုိႀကီးကိုလည္း အလုပ္ေလးတခု လုပ္လုိ႕ရေအာင္ စီစဥ္ေပးခ်င္ၿပီ ေနာက္ စုစုေဆာင္းေဆာင္းနဲ႕ ကုိယ္ပုိင္ အလုပ္ကေလးတခုကို ပုိင္ဆုိင္ခ်င္သည္။ အိပ္မက္ေတြအတြက္ ကိုယ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကိုယ္ကို Plan ေလးေတြ ခ်ထားမိသည္။ တထပ္တည္းက်ေအာင္ မသြားေသာ္လည္း အေတာ္အတန္ေတာ့ လမ္းေၾကာင္းေလးေပၚမွာရွိေနေသးတာ ကံေကာင္းသည္။ ဒီလုိအေနေလးတခုရဖုိ႕ ေပ်ာ္ေနခဲ့ေသာ္လည္း ခုလက္ရွိအလုပ္ေလးမွ စြန္႕ဖုိ႕ စဥ္းစားေနမိၿပီ ေနာက္ႏွစ္ ဒီအခ်ိန္ ဒီအလုပ္မွာ ရွိမေနခ်င္တာက ကုိယ့္ရဲ႕ ပထမဦးဆုံး ရည္မွန္းခ်က္။ အေျပာင္းအလဲတခုရဖုိ႕ စြန္႕လႊတ္လုိက္ရတာတခ်ိဳ႕ ကေတာ့ ရွိေနမွာ ေသခ်ာေသာ္လည္း မေျပာင္းမျဖစ္တဲ့အခါ ေျပာင္းရဦးမည္။ ၂ႏွစ္ရွိခဲ့ၿပီ သူ႕ဆီက ရရွိမႈက ကိုယ့္အတြက္ အေျခခံေကာင္းကို ေပးဖုိ႕ မစြမ္းသာခဲ့။ အရမ္းကာေရာ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ္လည္း ကုိယ္နဲ႕ တန္ရာတန္ရာကို ေမွ်ာ္လင့္မိတာကေတာ့ အမွန္ပင္။ <br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အရင္က လုပ္ခဲ့သမွ်အလုပ္ေတြက ကုိယ္စိတ္ပါရင္ စိတ္ပါသလုိသာ လုပ္ခဲ့ရတဲ့အလုပ္ေတြ ခု အခ်ိန္ျပည့္ အလုပ္တခုကို စလုပ္ခဲ့ၿပီးကာမွ ကိုယ့္ရဲ႕ ပညာေရးဆုိင္ရာ တုိးတက္မႈကေတာ့ ဆုိးဆုိးရြားရြားကို ရပ္တန္႕သြားသည္။ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ကို လုံး၀ကို စိတ္တုိင္းမက်ခဲ့ ဒီအတြက္လည္း စိတ္ကူးေတြထဲမွာ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ အျပစ္တင္မိသည္။ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္က အလုပ္ရယ္ အခ်ိန္ရယ္ ပိုက္ဆံရယ္ ၾကားက Balance ကို ကၽြမ္းကၽြင္ေအာင္ မမွ်ေ၀တတ္ခဲ့။ အဲသည္အားနည္းခ်က္ကို ခုကစလုိ႕ ျပင္ရမည္။ ပါးစပ္နဲ႕ အေတြးနဲ႕ ျပင္ခဲ့သည္ကေတာ့ မ်ားၿပီ ခုကေတာ့ လက္ေတြ႕ကို ႀကိဳးစားၿပီးျပင္ရမည္။ သူမ်ားေတြလည္း ဒီလုိ ၂၄နာရီအတြင္းမွာ ဒါေတြ လုပ္ႏုိင္ရင္ ကုိယ္လည္း လုပ္ႏုိင္ရမည္ မဟုတ္ပါလား။ မလုပ္ႏုိင္ဘူးဆုိကတည္းက အပြင့္လင္းဆုံး၀န္ခံရလွ်င္ ကိုယ္က ညံ့၍ျဖစ္သည္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ကို္ယ္ကိုပဲ ျပင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္။<br /><br />&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; အားလုံး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အရင္းခ်ဳပ္ၾကည့္မိသည္ လူ႕ဘ၀ရဲ႕ အေတြ႕အႀကဳံေတြကို ရလာေသာ္ၿငား ကိုယ္ေမွ်ာ္မွန္းသည့္ လုိခ်င္သည့္ ပန္းတုိင္ႏွင့္က ေ၀းေနေသးသည္။ ဒီႏႈန္းနဲ႕ သြားေနလုိ႕ကေတာ့ တေန႕တလံ ပုဂံဘယ္မေရြ႕ကို လိပ္ႏႈန္းနဲ႕သြားေနေသာသူ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္။ ရေသာ အခ်ိန္တုိတုိေလးအတြင္းမွာ အျမန္နႈန္းကို မွန္မွန္ကန္ကန္ သမာေသာနည္းလမ္းျဖင့္ အရွိန္ျမွင့္ယူရမည္။ ခုေတာ့လည္း ခရာဆူး၏ သေဘာကို နားလည္သလုိလုိ ျဖစ္လာေပၿပီ...........<br /><br />ေနဦး<br />(ဇြန္ ၂၆ ၂၀၁၀၊ ၁၁နာရီ ၄၈ မိနစ္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-5380288975391394908?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-15998997827494184272010-06-20T23:05:00.001+08:002010-06-20T23:15:24.995+08:00ေျဖဆုုိရန္ ဘာသာတြဲ<br /><br />ခ်စ္ျခင္း အတတ္<br />ျမတ္ႏုုိးျခင္း အတတ္<br />ဂရုုစုုိက္ျခင္း အတတ္<br />ၾကင္နာျခင္း အတတ္<br />ယုုယျခင္း အတတ္<br />အနစ္နာခံျခင္း အတတ္<br />လိမ္လည္လွည့္ျဖားျခင္း အတတ္<br /><br />အမွတ္စာရင္း<br /><br /><div style="text-align: justify;">ခ်စ္ျခင္း အတတ္&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ၁၀၀ &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </div><div style="text-align: justify;">ျမတ္ႏုုိးျခင္း အတတ္&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ၁၀၀</div><div style="text-align: justify;">ဂရုုစုုိက္ျခင္း အတတ္&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ၁၀၀</div><div style="text-align: justify;">ၾကင္နာျခင္း အတတ္&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ၁၀၀</div><div style="text-align: justify;">ယုုယျခင္း အတတ္&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ၁၀၀</div><div style="text-align: justify;">အနစ္နာခံျခင္း အတတ္&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ၁၀၀</div><div style="text-align: justify;">လိမ္လည္လွည့္ျဖားျခင္း အတတ္&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ၀</div><br />စာေမးပြဲစည္းကမ္းအရ<br />တစ္ဘာသာက်ရုံနဲ႔<br />ငါဒီစာေမးပြဲရႈံးခဲ့တယ္.........<br /><br />လူေမာ္<br />(၂၀၁၀ ဇြန္ ၂၀ ည ၁၁နာရီ ၅မိနစ္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-1599899782749418427?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-10071180535758936112010-06-20T00:05:00.002+08:002010-06-28T10:35:01.195+08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TBzW9uljQMI/AAAAAAAAAcg/G076M11bMRc/s320/jake-gyllenhaal-prince-of-persia-movie-poster.jpg" width="216" /></div>ဂိမ္းေတြ စထြက္ကတည္းက အရမ္းႏွစ္သက္ခဲ့တဲ့<br />ဂိမ္း။ အခုုလုုိ ဇာတ္လမ္းျပန္ရုုိက္လုုိက္ေတာ့လည္း<br />ဇာတ္လမ္းရဲ႕ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ သိပ္ဘ၀င္မက်ေပမယ့္ ပါးရွားမင္းသားအေပၚမွာ ဂိမ္းကတည္းက ႏွစ္သက္ခဲ့တဲ့<br />သံေယာဇဥ္နဲ႕ ႏွစ္သက္မိတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အက္ရွင္နဲ႕<br />အန္နီေမးရွင္းက ပရိသတ္ကိုု<br />ေကာင္းေကာင္းေက်နပ္မႈေပးႏုုိင္တယ္လုုိ႕<br />ထင္တယ္။ မျဖစ္ႏုုိင္တာေတြ အရမ္းမ်ားေပမယ့္<br />အစကတည္းက မျဖစ္ႏုုိင္တာေတြကိုု ရုိက္ျပေနတာကိုု<br />ၾကည့္ေနတာပဲ ဆုိေတာ့ အေတာ္ အဆင္ေျပသြားတယ္။<br />ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ႏုုိင္တာေတြကိုုပဲ သူ႕ရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္ေလးက အေတာ္ေတာ့ ေက်နပ္စရာ အေကာင္းသား။ သရုုပ္ေဆာင္ပိုုင္းအရ ဆုုိရင္ေတာ့ မဆုုိးေပမယ့္ သိပ္ေက်နပ္စရာေတာ့ မေကာင္းလွဘူး။ ဇာတ္ကား တကားလုုံးစာၿခံဳေျပာရမယ္ဆုုိရင္ေတာ့ အရမ္းေကာင္းတဲ့ ဇာတ္ကားတကား မဟုုတ္ေပမယ့္ တခါၾကည့္ရုုံေတာ့ စိတ္ေက်နပ္ဖြယ္ရာေကာင္းတဲ့ အလယ္အလတ္အဆင့္ ဇာတ္ကားေကာင္း တကားလုုိ႕ ညႊန္းခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အရဆုုိရင္ေတာ့ ဒီဇာတ္ကားကိုု ၆/၁၀ ေလာက္ေပးမယ္။<br /><br />ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။ဇာတ္လမ္းက ပါရွားျပည္မွာ ဘုုရင္က သူနဲ႔ ေသြးမေတာ္ သားမစပ္ ေကာင္ေလးတေယာက္ကိုု ေမြးစားလုုိက္ရာက စတယ္။ သူက နန္းေသြးမပါတဲ့ ပါရွားရဲ႕ မင္းသားတပါး ျဖစ္လာတယ္။ သူအရြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာ ဘုုရင့္ညီေတာ္ရဲ႕ စုုံစမ္းမႈေတြအရ Alamut ဆုုိတဲ့ Holy City က ပါရွားရဲ႕ ရန္သူေတြကိုု လက္နက္ေထာက္ပံ့ေနပါတယ္လုုိ႕ သိတဲ့ အခါ သူတုုိ႕ အဲသည့္ အာလာမက္ကိုု စစ္ခ်ီထြက္က်တယ္။ အဲသည္မွာ မင္းသား ဒက္စတန္(ေမြးစားသား)က သူ႕ကိုု မွာထားတဲ့ စကားကိုု နားမေထာင္ဘဲ ၿမိဳ႕ထဲကိုု ခုုိး၀င္ၿပီး ၿမိဳ႕တံခါးကိုု ဖြင့္ၿပီး စစ္ခ်ီေစခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စစ္အေရးနိမ့္ေနတာကိုု သိတဲ့ မင္းသမီးက သူတုုိ႕ရဲ႕ ရတနာ ဓားကိုု ယူၿပီး သူ႕ရဲ႕ ငယ္သားတေယာက္ကိုု ထြက္ေျပးေစတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထင္သလုုိမျဖစ္ဘဲ အဲဒီဓားက မင္းသား ဒက္စတန္ရဲ႕လက္ထဲကိုု ေရာက္သြားတယ္။ ပါရွားမင္းသားရဲ႕ေတာင္းဆုုိခ်က္အရ မင္းသမီးက မင္းသားအႀကီးနဲ႕ လက္ဆက္ဖုုိ႕ သေဘာတူလုုိက္တယ္။ ဒက္စတန္က သူ႕ကိုု အျပစ္တင္မွာစိုုးရိမ္ေပမယ့္ သူ႕ကိုု ၀ုုိင္းခ်ီးက်ဴးခဲ့ၾကတယ္။ နန္းေတာ္ကိုုျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘုုရင္ကိုု လက္ေဆာင္ေတြ ျပန္ဆက္ရာမွာ ေပးဖုုိ႕ ဆိုုိၿပီး ဒက္စတန္ကိုု သူ႕ရဲ႕ အစ္ကိုု မင္းသားက ၀တ္ရုုံတခုုလာေပးတယ္ ဒက္စတန္ကလည္း ညီလာခံထဲမွာပဲ သူ႕ရဲ႕ ေမြးစားဖခင္ ဘုုရင္ႀကီးကိုု ဆက္လုုိက္တယ္ ဒါေပမယ့္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ အဲဒီ၀တ္ရုံက အဆိပ္ေတြပါေနၿပီး ဘုရင္က အဲဒီ့ေနရာမွာ လဲက်သြားေတာ့ လူအားလုံးက ဒက္စတန္ကို ၀ုိင္းဖမ္းဖုိ႕ ႀကိဳးစားရာမွာ ဒက္စတန္က အာလာမက္ မင္းသမီးနဲ႕ အတူ ထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။ ဒက္စတန္က သူ႕ရဲ႕ရိုးသားမႈကို ျပဖုိ႔ ႀကိဳးစားရင္း ဒါ သူ႔ရဲ႕ ေမြးစားဦးေလးရဲ႕ အေကာက္ႀကံမႈနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ အခုလုိ လုပ္ႀကံဖုိ႔ႀကံစည္သလဲဆုိတာကို သူသိသြားတဲ့အခါမွာဆုိၿပီး ဇာတ္လမ္းကို မထင္မွတ္တဲ့ အေကာက္အေကြ႔ေလးေတြနဲ႔ စိတ္၀င္စားစရာ ဇာတ္ကားေလးတကားပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-1007118053575893611?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-88121350365926624472010-06-18T17:37:00.002+08:002010-06-19T11:45:15.925+08:00<div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Freedom Freedom Freedom</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါတုုိ႔ေတြ လုုိခ်င္တပ္မက္စိတ္နဲ႔</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ယစ္ယစ္မူးမူး&nbsp;ေအာ္ဟစ္ခဲ့ၾကတာမ်ား</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အာေခါင္မ်ားေတာင္&nbsp;ေျခာက္လုုိ႔..........</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ဒါေပမယ့္ အဲဒီလြတ္လပ္မႈေတြထဲ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါတုုိ႔ေတြ ျပန္ပိတ္မိေနခဲ့တယ္......</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါတုုိ႔ခုုိင္းဖုုိ႔ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ ပိုုက္ဆံေတြက</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ခုုေတာ့ ငါတုုိ႔ေက်ာကုန္းကိုျပန္စီး</div>ငါတုုိ႔ကိုု&nbsp;ေျခဗလာနဲ႔ ဒီခရီးျပန္ေလွ်ာက္ခုုိင္းတယ္......<br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အခ်စ္ဆုုိတဲ့&nbsp;ေခါင္းစဥ္ေအာက္</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ျမင္ဖူးသူလည္း မရွိ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span dir="ltr" id=":3s">အဓိပၸါယ္လည္း အတိအက်မသိ</span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span dir="ltr" id=":3s">စြန္႔လႊတ္လုုိက္ျခင္းေတြ</span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span dir="ltr" id=":3s">ပိုင္ဆုိင္တာေတြေႏွာ</span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အယူအဆေတြကေရာလုိ႔..........</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ကင္ဆာ&nbsp;ေအအုုိင္ဒီအက္စ္တဲ့</div>၉၆ပါး List ထဲမွာတုန္းက<br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">သူတုိ႔ေကာ ပါခဲ့ၾကသတဲ့လား</div>ေနာက္တက္&nbsp;ေရာဂါေတြနဲ႔<br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ကမၻာကဖ်ားနာလုိ႔................</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အဲဒီ မျပည့္စုံမႈေတြနဲ႔ မေသခ်ာမႈေတြျပည့္ႏွက္ဆဲ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ေဟာဒီ ဘ၀ရဲ႔ Trial Version ထဲမွာ &nbsp;ေမာလွၿပီ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါ ဘာသိခဲ့ရလုိ႔လဲ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ဘ၀ရဲ႔ သင္ခန္းစာေတြထဲမွာ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ဒီေန႔က အမွန္တရားေတြဟာ</div>မနက္ျဖန္ရဲ႔ ရွာေဖြေတြ႔ရွိမႈနဲ႔အတူ<br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အမွားေတြ အျဖစ္</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">သြန္ပစ္ခံေနရလုိ႔..................</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ဒီလူ႕ဘ၀ထဲ ငါတုိ႕ ဘာမ်ားသိခဲ့ရသလဲ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">သိသမွ်လည္း မွန္လုိက္မွားလုိက္နဲ႕</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ခ်ာခ်ာလည္ေနဆဲ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Trial သာ ရခဲ့တဲ့ လူ႕ဘ၀ထဲ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ေမာတယ္.......</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ကၽြန္ျဖစ္က်န္ခဲ့တဲ့ ငါ့အခ်စ္တရားကေကာ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">မနက္ျဖန္မွာ ဘာေတြေျပာအုံးမလဲ.............</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ကြန္အပစ္ခံရတဲ့ ယုံၾကည္မႈေတြကေကာ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">မနက္ျဖန္မွာ ဘာေတြေျပာအုံးမလဲ............</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">လြန္ရစ္က်န္ခဲ့တဲ့ မေသခ်ာမႈေတြကေကာ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">မနက္ျဖန္မွာ ဘာေတြေျပာအုံးမလဲ...........</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div>ႏြံအႏွစ္ခံလုုိက္ရတဲ့ ရိုုးသားမႈအေတြးမ်ားကေကာ<br />မနက္ျဖန္မွာ ဘာေတြေျပာအုုံးမလဲ............<br /><br />ကဲ&nbsp;ေလာကႀကီးေရ&nbsp;ျဖစ္ႏုုိင္ရင္<br />မင္းရဲ႕ Full Version&nbsp;ေလး ငါတုုိ႔ကိုုေပးပါ။<br /><br />လူေမာ္<br />(၁၈&nbsp;ဇြန္ ၂၀၁၀ မနက္ ၁နာရီ ၄ မိနစ္)<br /><br /><br /><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TBsXhT7pIcI/AAAAAAAAAcY/77EPNqOmwGg/s1600/cucusoft-free-trial-version.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="210" qu="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TBsXhT7pIcI/AAAAAAAAAcY/77EPNqOmwGg/s400/cucusoft-free-trial-version.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-8812135036592662447?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-257728502663112702010-06-11T11:54:00.004+08:002010-06-14T18:24:39.094+08:00<div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါ့ကို လာလာမေပးပါနဲ႕</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><img border="0" height="200" qu="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TBGy9cE01eI/AAAAAAAAAcA/8IYWQnIyKSU/s200/images.jpg" width="200" />ဇြတ္အတင္းလည္း မ၀တ္ခုိင္းၾကပါနဲ႕</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အဲဒီ အက်ႌျဖဴျဖဴ ငါတကယ္ကို မ၀တ္လုိဘူး..</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါ့အတြက္ေတာ့ </div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ခင္ဗ်ားတုိ႕ ေစတနာရွိတယ္ဆုိ</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ရစ္ပတ္ ယွက္ေသြး</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အမည္းေရာင္ရင့္ရင့္ အကႌ်ေလးကိုပဲ သေဘာက်တယ္..</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အနည္းဆုံးေတာ့ က်ဳပ္စိတ္အေရာင္ကို သူက ေဖ်ာ့ေတာ့သြားေစတယ္ေလ</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ရစ္ပတ္၀ုိင္းရံ အျဖဴေတြခ်ည္းပဲ မံထားမွေတာ့</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">နည္းနည္းလည္း မ်ားမ်ားေပၚမွာပဲ မဟုတ္လား……</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ၾကည့္ၾကည့္လုိက္စမ္းပါ</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ေရွ႕ေန တရားသူႀကီး </div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ဂုဏ္သေရ ရွိပါတယ္ ဆုိတဲ့ လူႀကီးမင္း အားလုံး</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အမည္းေရာင္ ၀တ္စုံေတြကိုပဲ ၀တ္ဆင္ၾကတယ္………….</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ကိုယ့္အျဖစ္ကို ကာကြယ္ၾကဖုိ႕လုိတယ္ေလ………</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">လူေမာ္</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">( ၂၀၁၀ ဇြန္လ ၁၁ရက္ ေန႕လည္ ၁၁နာရီ ၄၇ မိနစ္)</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-25772850266311270?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-62130345937652507662010-06-11T11:19:00.004+08:002011-01-29T12:03:15.134+08:00<div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ေဟ့ဒီမွာ ဒီမွာ</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><img border="0" height="200" qu="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TBGqMn1B8II/AAAAAAAAAb4/WCsNqpv64Bk/s200/untitled.JPG" width="132" />ဒီေန႕ ဆုိတာ မေန႕တုန္းက ရဲ႕ မနက္ျဖန္ေလ </div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ကိုယ့္ကိုမ်ား အနာဂတ္မွာရပ္္ေနတယ္ထင္လုိ႕လား</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">မေန႕က နဲ႕ မနက္ျဖန္ သ႑ာန္ သိပ္မတူလည္း ဟန္နဲ႕ ပုံစံကြဲမသြားပါဘူးကြယ့္ </div></div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">မနက္ေန႕လည္ည ၿပီးေတာ့ စားၾကေသာက္ၾက ရုန္းကန္ၾကနဲ႕ အတူတူပါပဲ</div></div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါ့အတြက္ေတာ့ မေန႕ကနဲ႕ ဒီေန႕ ရုပ္ကေလးကြဲသြားတာ အသက္ကေလးကြာသြားတာကလြဲလုိ႕</div></div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အကုန္တူတူပါပဲ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">စုိးရြံ႕မေနပါနဲ႕ ေကာင္းကင္ကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ေမာ့ၾကည့္လုိက္စမ္းပါ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အဲဒီမွာ ငါ့ႏွလုံးသား မုိးရြာခ်ေနတယ္ေလ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အသံမထြက္ဘူး ဘယ္သူ႕ကို စုိရႊဲမသြားေစဘူး </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ဒါေပမယ့္ နင္လုိခ်င္ရင္ နင့္အတြက္ေတာ့ ငါ့မုိးရည္စက္ေတြနဲ႕ ေအးျမေစႏုိင္ပါတယ္ေလ။ </div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">မင္းမေတြ႕ေသးရင္ ေသခ်ာၾကည့္ၾကည့္ပါ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ဟုိးမုိးကုတ္စက္၀ုိင္းရဲ႕ သက္တန္႕ေတြၾကားတေနရာမွာ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါ့ႏွလုံးသားရွိေနတယ္ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">မင္းလွတယ္လုိ႕ေျပာတဲ့ သက္တန္႕အတြက္ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါ့ႏွလုံးသားမွာ မုိးေရေတြစုိရႊဲ ေနက်ဲက်ဲေတာက္ပူေပးခဲ့ရတယ္။ </div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ၿပီးေတာ့ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါ့အတြက္တေနရာစာ ဘာလဲ</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">တိတ္တဆိတ္နင္ႏွင္ထုတ္ ဟုိးမုိးကုတ္စက္၀ုိင္းအစြန္းအထိကို </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါဆုတ္သြားရတယ္။ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါ့အတြက္ေတာ့ အတိတ္ နဲ႕ အနာဂတ္ ဘာမွ မပတ္သက္သလုိ</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ဘာမွလည္း ထူးမလာသလုိပါဘဲ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ခုေတာ့ ပစၥဳပန္မွာပဲ ေတာင့္ေတာင့္ဲႀကီးရပ္လုိ႕ေပါ့</div>အိပ္မက္ေတာင္ ရဲရဲမမက္ရဲေေတာ့တဲ့ ဘ၀ <br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">မနက္ျဖန္အတြက္ မ်က္ရည္က်မွ သိလုိက္ရတယ္။</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဒီတညေတာ့ ေကာင္းေကာင္းအိ္ပ္စက္ပါရေစ......</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ဘာျဖစ္လုိ႕လည္းဆုိေတာ့ </div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါနင့္ကို ခ်စ္လြန္းမိတယ္ေလ.......</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">လူေမာ္</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">(၂၀၀၉ ႏုိ၀င္ဘာ ၁၈)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-6213034593765250766?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-22031724652160531422010-06-11T10:21:00.002+08:002010-06-14T18:27:08.215+08:00<div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><img border="0" height="150" qu="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TBGdSGe9lJI/AAAAAAAAAbo/8xPmOEz_A74/s200/clouds07102007_sized.jpg" width="200" />တိမ္ညိုရစ္ဆုိင္း တိမ္ရစ္မိႈင္းလ်က္ </div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">တိမ္ရိပ္မ်ား ကာ ေနမသာလည္း </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ေလေျပလည္းတုိက္ ဒီအခုိက္မွာ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ေအးျမညွာၾကည္ ရႊင္ၾကည္ႏွလုံး </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">စိတ္၀ယ္ျပံဳးသည္ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">သာယာေသာေန႕ ျဖစ္ေပသည္........ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">လူေမာ္ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">(၂၀၁၀ ဧၿပီ ၁၂)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-2203172465216053142?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-8758643534829081092010-06-11T00:04:00.001+08:002010-06-11T10:28:34.251+08:00စကားလုံးေတြ တနင့္တပိုးနဲ႕<br />အိပ္မက္ေတြထဲက ရုန္းမထြက္ႏုိင္တဲ့ လူတေယာက္<br />ႏွလုံးသား ခံစားခ်က္အစစ္ေတြကို ယာစကာလုိ လုိက္ေတာင္းခံရင္းနဲ႕<br />ေအာ္ဟစ္ငိုေႄကြး<br />သူ လူ႕ဘ၀ရဲ႕ အေျခအေနမွန္ကို ေတြ႕သြားခဲ့တယ္.......<br />ေရႊရည္စိမ္ အသည္းေတြရယ္<br />စိန္စီထားတဲ့ အေတြးေတြရယ္<br />ပလက္တီနမ္ ကြပ္ထားတဲ့ အိပ္မက္ေတြရယ္........<br />သူ႕ရင္ထဲမွာ ေမာဟုုိက္သြားတဲ့ အသက္ရႈသံ<br />ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့သြားတဲ့ အိပ္မက္<br />ရြံ႕ရွာမႈ စိတ္ကုုန္မႈ စိတ္ပ်က္မႈ အျပည့္နဲ႔သူေျပာတယ္<br />သူခရီးတခုု ထြက္ေတာ့မယ္တဲ့.............<br />ေ၀းလြန္းလွတဲ့ အတြက္ သူ႕ကိုုယ္သူေတာင္<br />ဘယ္ထိသြားမယ္ဆုုိတာ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး<br />ဘယ္ေတာ့ ေရာက္မလဲဆုုိတာလည္း သူမေျပာတတ္ခဲ့ဘူး...........<br />ေသခ်ာတယ္<br />အဲဒီေနရာ<br />မင္းတုုိ႕လုုိ စိန္စီသံေတြကိုု မက္ေမာတဲ့သူေတြ မရွိဘူး<br />ခံစားခ်က္ေတြကိုု ခ်ိန္ခြင္စက္မွာတင္ၿပီး ေရာင္းတဲ့သူမရွိဘူး<br />၀ိသမ ေလာဘမရွိဘူး........<br />ရွာမေတြ႕ႏုုိင္ဘူးဆုုိတဲ့ စကားေတြအစား<br />သူကေတာ့ ယုုံၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႕ အဲဒီ ခရီးကိုု ဆက္သြားတယ္<br />တေန႔ေန႔ေတာ့<br />ဒီခရီးငါေရာက္လိမ့္မယ္ေလ..............<br /><br />လူေမာ္<br />( ၂၀၁၀&nbsp;ဇြန္ ၁၀၊ သန္းေခါင္ ည ၁၂ တိတိ)<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TBEMXDs6ULI/AAAAAAAAAbg/5aS0r3MtUNo/s1600/fly-to-Seattle.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TBEMXDs6ULI/AAAAAAAAAbg/5aS0r3MtUNo/s320/fly-to-Seattle.JPG" width="320" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-875864353482908109?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-71865282136617353452010-06-04T17:50:00.012+08:002010-06-14T18:28:08.714+08:00<div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TAjMj_EdrzI/AAAAAAAAAbI/SRstgBWGdHE/s1600/Funeral%2520cross%2520of%2520flowers.jpg"></a><br /><div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ေနာက္ဆုံးႏႈတ္ဆက္ျခင္း</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">စကားလုံးေတြက ေအးေဆးျပတ္သားျခင္း...</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><img border="0" gu="true" height="121" src="http://2.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TAjNi6Sk8EI/AAAAAAAAAbY/Nn4hSThmewQ/s200/Funeral%2520cross%2520of%2520flowers.jpg" width="200" />လုိက္ပို႕သူရယ္ ငါတေယာက္တည္းရွိတဲ့ စ်ာပန</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါ့ႏွလုံးသားမွာ နင့္ကို သၿဂိွဟ္လုိက္ရေတာ့မယ္</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">အုိမာခယမ္လုိ ေပါင္မုန္႕တယွက္မရွိဘူး</div></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">၀ုိ္င္တခြက္မရွိဘူး</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ငါ့မွာရွိေနတာ အတၱပါးပါးရယ္</div>အမွတ္ရစရာ အတိတ္ခပ္၀ါး၀ါးရယ္<br />မုိးျပာျပာေကာင္းကင္ေအာက္မွာမဟုတ္ဘူး<br />ေလထဲကဖေယာင္းတုိင္သီခ်င္းကို ဘယ္သူမွ မဆုိဘူး<br />ကိုေက်ာ္သူနဲ႕ အေပါင္းအပါတစုေတြ မရွိဘူး<br /><br />အတိတ္ေတြထဲမွာ အိပ္မက္ေတြ သိပ္မမ်ားဘူး<br />ဘယ္အသားထဲကမွလည္း ေလာက္မထြက္ဘူး<br />ခုိင္မာတဲ့့ ငါ့ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႕<br />နင့္ကို ငါ့ႏွလုံးသားမွာ ေျမျမွပ္ပစ္ဖုိ႕ စိတ္ကူးမရွိဘူး<br />နင့္ကို သၿဂိွဟ္လုိ႕ နင့္ရဲ႕ ျပာတအုိးကို<br />ဟိုးအနက္ရိႈင္းဆုံးမွာ ျမွပ္ထားလုိက္မယ္<br />ဆရာတင္ေျပာသလုိ အခ်စ္ေညွာင့္ျဖစ္ရင္လည္း<br />ႏႈတ္မရတဲ့အတူတူ တခါတရံ သတိတရရုံနဲ႕ပဲ<br />ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ရွိပါေစေတာ့</div><div><br />ဒီခရီး ဒီလမ္းမွာ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္းေလွ်ာက္လုိ႕<br />ဘယ္ရင္မွာပဲနင္ ရွင္သန္ေနပါေစ<br />ဒီရင္မွာေတာ့ နင့္ရဲ႕ စ်ာပန ဒီေန႕ခ်ခဲ့တယ္<br />အဆုံးမသတ္လည္း ႏႈတ္ဆက္လုိက္မယ္……..<br /><br />လူေမာ္<br />(04/06/10&nbsp; &nbsp;6:03PM)</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-7186528213661735345?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-57909202335418624052010-06-03T17:48:00.003+08:002010-06-03T18:21:15.176+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TAeBycCVRJI/AAAAAAAAAbA/w1KkrBfYgDg/s1600/wm-Water+Candle+Light.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; FLOAT: right; HEIGHT: 150px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5478490175238915218" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TAeBycCVRJI/AAAAAAAAAbA/w1KkrBfYgDg/s200/wm-Water+Candle+Light.jpg" /></a><br /><div> ကၽြန္ေတာ့္အေဖ မၾကာခဏေျပာတတ္တဲ့စကားေလးပါ။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာ့တေယာက္ရဲ႕ လက္စြဲစကားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ ေျပာပုံေလးကြာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖေျပာေနက်က "ေကာင္းေကာင္းေနခ်င္ရင္ ေကာင္းေအာင္ေန" တဲ့။ ဆရာေျပာတတ္တာကေတာ့ ေခါင္းစဥ္ေလးအတုိင္း "ေကာင္းေကာင္းေနခ်င္ရင္ ေကာင္းေကာင္းေန"။ </div><br /><div> ရုတ္တရက္ေတာ့ ဖတ္ၾကည့္လုိက္တာ အင္း ရြဲ႕မ်ားေျပာေနသလုိပါပဲ စဥ္းစားၾကည့္ေလ ေျပာထားပုံကိုက ေကာင္းေကာင္းေနခ်င္ရင္ ေကာင္းေကာင္းေနတဲ့။ အဲဒါေတာ့ သူေျပာမွလား ကိုယ္လည္း သိတာေပါ့ ေကာင္းေကာင္းေနခ်င္မွေတာ့ ေကာင္းေကာင္းေနတာေပါ့။ စကားရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က အတိမ္အနက္ကို ငယ္ငယ္က မစဥ္းစားမိခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဟုတ္ပါတယ္ ေကာင္းေကာင္းေနခ်င္ရင္ ေကာင္းေကာင္းေနရပါတယ္။ ေကာင္းေကာင္းေနခြင့္ရဖုိ႕ အဲဒီလူဟာ ေကာင္းေကာင္းေနရပါတယ္။ ေျပာရင္း စကားရႈပ္သြားလားမသိဘူး။ </div><br /><div> သူ႕စကားရဲ႕ ျမွပ္ကြက္က ေကာင္းေကာင္းေနခ်င္ရင္ ေကာင္းေကာင္းေန။ ေကာင္းေကာင္းေနခြင့္ရဖုိ႕ ေကာင္းေကာင္းေနရတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းပါ။ ေကာင္းေကာင္းေနခြင့္ရဖုိ႕ ေကာင္းေကာင္းေနရတယ္ဆုိတာ ဘာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေက်ာင္းသားအရြယ္မွာ စာႀကိဳးစားရပါတယ္ တကယ္ဆုိ စာၾကည့္ရတာ ၿငီးေငြ႕ဖုိ႕ ေကာင္းပါတယ္ ဒါဆုိ ဘာလုိ႕ ၾကည့္သတုန္း ေကာင္းေကာင္းေနခြင့္ရဖုိ႕ပါ။ ပညာတတ္ျဖစ္ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္လုပ္ရရင္ေတာင္ အမုိးအကာေအာက္ အဲကြန္းခန္းထဲမွာ ေအးေအးေဆးေဆး အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။ အဲဒါကို ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ ေကာင္းေကာင္းေနတယ္လုိ႕ ဆုိပါတယ္။ </div><br /><div> အလုပ္လုပ္တဲ့ အခါမွာေကာ ဥပမာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ သူမ်ား၀န္ထမ္းလုပ္ေနတယ္ပဲ သေဘာထား က်ရေအာင္ပါ။ အလုပ္ကို ပုံမွန္သြားရပါတယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ကို ၿပီးေအာင္ လုပ္ရပါတယ္။ အလုပ္ကို ႀကိဳးစားၿပီးလုပ္ရပါတယ္။ တကယ္တမ္း တဖက္က ၾကည့္ရင္ အလုပ္ကို ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ရတာ ေကာင္းတာလားလုိ႕ ေတြးစရာပါ။ ဟုတ္တယ္ေလ အလုပ္လုပ္ရတာ ဒီေလာက္ပင္ပန္းတဲ့ ကိစၥ ဘာလုပ္ဖုိ႕ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္မွာတုန္း ေကာင္းေကာင္းေနဖုိ႕ပါ။ အလုပ္ႀကိဳးစားျခင္းရဲ႕ အသီးအပြင့္ေတြကို ခံစားဖုိ႕ပါ။ ေယဘုယ်ေပါ့ေနာ္ အလုပ္ႀကိဳးစားရင္ ရာထူးတက္မယ္ လခတုိးမယ္ ၀င္ေငြမ်ားမယ္။ ၀င္ေငြမ်ားရင္ ဘ၀မွာပိုၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာေနႏုိင္မယ္ ေကာင္းေကာင္းေနႏုိင္မယ္။ မိဘကို ေထာက္ပံ့ႏုိင္မယ္ ေၾကြးၿမီေဟာင္းကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းဆပ္ႏုိင္မယ္ ေၾကြးၿမီသစ္ကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းခ်ႏုိင္မယ္။</div><br /><div> အိမ္ေထာင္က်လာတဲ့ အခါလည္း လူတေယာက္က ေကာင္းေကာင္းေနႏုိင္ဖုိ႕ ေကာင္းေကာင္း ေနရပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႕ ေသြးမေတာ္ သားမစပ္ေပမယ့္ ကိုယ္လက္ထပ္ေတာင္းရမ္းၿပီး ယူထားတဲ့ ကိုယ့္အမ်ိဳးသမီး ကိုယ့္ ဇနီးမယားအေပၚမွာကို သစၥာရွိရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားဆုိရင္လည္း ထုိနည္းတူပဲ ကိုယ့္ရဲ႕ အိမ္ဦးသခင္ လင္ေယာက္်ားအေပၚမွာ သစၥာရွိရွိထိန္းသိမ္းရပါတယ္။ ဘာလုိ႕တုန္းဆုိေတာ့ ေကာင္းေကာင္းေနရဖုိ႕ပါ။ မဟုတ္ရင္ ပဋိပကၡေတြ ရန္ပြဲေတြနဲ႕ အိမ္ေထာင္တခုဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ထက္ စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ရာ ေကာင္းေနပါလိမ့္မယ္။ </div><br /><div> စိတ္ထဲမွာ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕တဲ့အေတြးေတြ ၀င္ေနတုိင္း၊ ေပါ့ေပါ့ေနတဲ့ စိတ္ထားေတြ ၀င္လာတုိင္း အေဖနဲ႕ ဖုန္းေျပာျဖစ္ရင္ အေဖ့ဆီက ေကာင္းေကာင္းေနခ်င္ရင္ ေကာင္းေအာင္ေနဆုိတဲ့ စကားေလ တခြန္းၾကားတုိင္း ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕မႈေတြၾကားက လန္႕လန္႕ႏုိးလာတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္ ျပန္ေရရြတ္မိတယ္.......</div><br /><div align="center">......ေကာင္းေကာင္းေနခ်င္ရင္ ေကာင္းေကာင္းေန...... </div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-5790920233541862405?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-69490473453718774672010-06-01T14:58:00.002+08:002010-06-01T15:06:27.491+08:00နင္ကလည္း နင္ခ်စ္တဲ့ နင့္ခ်စ္သူရဲ႕ အခ်စ္ကိုရဖုိ႕<br />ဘုရားသခင္ထံမွာ ဆုေတာင္းတယ္<br />ငါကလည္း ငါခ်စ္တဲ့ နင့္ရဲ႕ အခ်စ္ကို ရဖုိ႕<br />ဘုရားသခင္ထံမွာ ဆုေတာင္းတယ္<br />ဘယ္ဆုေတာင္းကို ဘုရားသခင္ျဖည့္ေပးမွာလဲ……<br />ဆုေပါင္းတေထာင္ေတာင္ မျပည့္တဲ့<br />ထီေပါက္စဥ္အတြက္<br />လူ သိန္းေသာင္း ၀ုိင္းဆုေတာင္းၾကတဲ့ အခါ<br />ဘယ္သူ႕ဆုေတာင္းကို ဘုရားသခင္ ျဖည့္ေပးမွာလဲ………<br />ေတာင္းတဲ့ဆုျပည့္ေစလုိ႕ ဆုိတဲ့အခါ<br />ငါခ်စ္တဲ့ နင္ကလည္း ငါ့ကိုခ်စ္<br />နင္ခ်စ္တဲ့ နင့္ခ်စ္သူကလည္း နင့္ကိုခ်စ္နဲ႕<br />ၾကာကူလီဇာတ္လမ္းေတြ<br />ႏွစ္ပင္လိမ္ သုံးပင္လိမ္ဇာတ္လမ္းေတြ မိႈလုိေပါက္လာလိမ့္မယ္………<br />အာဏာၿမဲဖုိ႕ ယၾတာေခ်သူနဲ႕<br />အုပ္ခ်ဳပ္သူေျပာင္းဖုိ႕ ဆုေတာင္းသူ<br />ေျဖရွင္းသူက စစ္ပြဲျဖစ္လာတယ္…….<br />အၾကမ္းဖက္မႈျဖစ္လာတယ္………<br />ဘုရားသခင္ကေတာ့ အက်ီစားသန္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး<br />ငါတုိ႕ကိုယ္တုိင္ကပဲ ဆႏၵေတြကို<br />အထားအသို မတတ္ခဲ့တာ…………….<br /><br />လူေမာ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-6949047345371877467?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-7344500198467069752010-05-31T10:29:00.000+08:002010-05-31T10:31:03.606+08:00စေနေန႕ကို ေမွ်ာ္ပါေသာ္လည္း<br />ေပ်ာ္ရမည့္ အႀကံ တရက္သာခံ၍.....<br />ဆန္းေဒးညေန ပူပင္ေထြျပား<br />ပ်င္းစိတ္မ်ားလွ်က္<br />ညိႈးငယ္စိတ္ႏြမ္း<br />မလန္းမရႊင္<br />အိပ္ခ်င္မူးတူး မန္းေဒးမုဒ္ျဖင့္<br />ရုံးသို႕ေရာက္လာ<br />ဒီတနလၤာတြင္<br />ထပ္မံေမွ်ာ္လင့္ ေတြးဆင့္ရင္းျဖင့္<br />ေနာက္ထပ္၅ရက္ ရုံးတက္ရမည္<br />ငါတုိ႕ရုံး၀န္ထမ္းပါတကား.........<br /><br />လူေမာ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-734450019846706975?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-43912749907926419452010-05-26T23:48:00.010+08:002010-05-31T09:43:13.345+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TAICGsAtdOI/AAAAAAAAAa4/LdpRx37tsbE/s1600/721ecab3.jpg"><img style="MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; WIDTH: 276px; FLOAT: right; HEIGHT: 400px; CURSOR: pointer" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476942410752554210" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TAICGsAtdOI/AAAAAAAAAa4/LdpRx37tsbE/s400/721ecab3.jpg" /></a><br /><div style="TEXT-ALIGN: left">ၾကာေတာ့ၾကာပါၿပီ ၁၉၉၃ ခုုႏွစ္က ဇာတ္ကားေလးပါ မင္းသားက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေဖးဘရိတ္ Johnny Depp နဲ႕ Leonardo Dicaprio။ ဇာတ္လမ္းက ေတာ္ရုုံတန္ရုုံ မိန္းကေလးေတြ အတြက္ ဆုုိရင္ေတာ့ မ်က္ရည္ေပါက္ ေပါက္က်သြားေစေအာင္ ၀မ္းနည္းမိေအာင္ ရိုုက္ထားတဲ့ Drama ဇာတ္ကားအမ်ိဳးအစား။ ဂၽြန္နီနဲ႕ လီယိုုနာဒိုု ရဲ႕သရုုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက ဒီဇာတ္ကားရဲ႕ တကယ့္ အခရာပဲလုုိ႕ ေျပာႏုုိင္တယ္။ အရမ္းငယ္ေသးေပမယ့္ ဒီဇာတ္ကားနဲ႕အတူ လီယိုုနာဒိုုက ေအာ္စကာဆုုေပးပြဲရဲ႕ ဇာတ္ရံဆုုအတြက္ ပဏာမအေရြးခံခဲ့ရတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ပထမဆုုံး ပဏာမေရြးခံရတဲ့ဇာတ္ကားလုုိ႕ သိရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကဆိုု တကယ့္ စိတ္မႏွံတဲ့ေကာင္ေလးကိုုမ်ား ထည့္ရုုိက္ ထားသလားလုုိ႕ ထင္ခဲ့ရတယ္လုုိ႕ ေျပာရေလာက္ေအာင္ သူ႕ရဲ႕ သရုုပ္ေဆာင္ခ်က္က ဇာတ္လမ္းနဲ႕ အံ၀င္ခြင္က် ႏုုိင္လြန္းလွတယ္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္မိတဲ့ ဒီဇာတ္ကားကိုု ၈/၁၀ ေလာက္ေပးခ်င္တယ္....<br /><br />ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္။ ။ Johnny Depp က ဒီဇာတ္ကားမွာ Gilbert Grape အျဖစ္ သရုုပ္ေဆာင္သြားပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ မိသားစုုမွာ သူက ေငြရွာေပးတဲ့ တခုုတည္းေသာ ေယာက္်ားေလးပါ။ သူ႕ရဲ႕ အေဖ ဆုုံးသြားၿပီးကတည္းက အေမက အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္ လုုံး၀မထြက္ေတာ့ပဲ စားေသာက္ေနလုုိက္တာ တခ်ိန္က အေခ်ာဆုုံးဆုုိတဲ့သူ႕အေမက အ၀လြန္ၿပီး အိမ္ေပၚေတာင္ မတက္ႏုုိင္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႕႕ရဲ႕ ညီမတေယာက္က ေက်ာင္းမွာ စားဖုုိမႈးလုုပ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ အဲဒီေက်ာင္းမီးေလာင္သြားတဲ့ အခါမွာေတာ့ အလုုပ္မရွိေတာ့ပဲ အိမ္မွာပဲ အိမ္မႈေရးရာကိုု စီမံေနရသူပါ။ ေနာက္ထပ္ ညီငယ္ကေတာ့ Leonardo ပါ။ သူကေတာ့ က်ပ္မျပည့္ရွာတဲ့ ေကာင္ေလးတေယာက္ သူ႕ကိုု အကိုုႀကီးက သြားေလရာ ေနရာေခၚသြားရပါတယ္။ အငယ္ဆုုံးေကာင္မေလးကေတာ့ အိမ္မွာပဲ ေနၿပီးေက်ာင္းတက္ေနတဲ့သူပါ။ ဂၽြန္နီက ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ တခုုတည္းေသာ ကုုန္စုုံဆုုိင္မွာ အလုုပ္လုုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးမွာပဲ စူပါမားကက္ႀကီးတခုုက လာဖြင့္တဲ့ အခါ သူတုုိ႕ရဲ႕ ဆုုိင္ကေလးက ယုုိင္နဲ႕ နဲ႕ အေနအထားေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဂၽြန္နီက သြားေလရာေနရာတုုိင္းကိုု လီယိုုကိုု ေခၚသြားေပမယ့္ ျဖစ္တတ္တဲ့ ျပသနာက လီယိုုဟာ အျမင့္ကိုုေတြ႕ရင္ တက္ခ်င္တာပဲ လူလစ္လုုိက္တုုိင္း လီယိုုက အနီးနားက ေရစင္ႀကီးေတြေပၚကိုု တက္လြန္းလုုိ႕ ရဲေတြနဲ႔ဂၽြန္နီ မၾကာခဏ စကားမ်ားရပါတယ္။ ဂၽြန္နီက သူ႔ရဲ႕ ဘ၀ကိုု မိသားစုုအတြက္ ႏွစ္ျမဳပ္ထားၿပီး သူ႔ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ အကုုန္လုုံးကိုု စြန္႔လႊတ္ထားခဲ့သူ၊ သူတုုိ႔ၿမိဳ႕ကေလးကိုု အလည္တေခါက္အျဖစ္ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔ ခ်စ္ႀကိဳးႏႊယ္မိေပမယ့္ သူ႔မိသားစုုအတြက္ သူ႔ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကိုု လ်စ္လ်ဴရႈခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တေန႔မွာ လီယိုုေရစင္ေပၚတက္ၿပီး အျပန္မွာ ရဲေတြက ဖမ္းသြားပါတယ္၊ သူ႔ရဲ႕ အေမက အရမ္းကိုု သူ႕သားအတြက္ စိတ္ပူၿပီး ရဲစခန္းကေန သူ႔သားကိုု ထုုတ္ေပးဖုုိ႔ေျပာပါတယ္။ အဲဒီမွာ လူေတြက အ၀လြန္ျဖစ္ၿပီး ေ၀လငါးႀကီးတေကာင္လုုိျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ကိုု အထူးအျခားအျဖစ္၀ုုိင္းၾကည့္ေနတာကိုုေတြ႔တဲ့အခါ အရမ္းရွက္သြားၿပီး အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္ကိုု လုုံး၀မထြက္ရဲေတာ့ပဲ အရမ္းေမ ွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ သားငယ္ လီယိုုနဲ႔ေမြးေန႔ပြဲကိုုေတာင္ မသြားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တၿပိဳင္တည္း သူ႔ေၾကာင့္ ဂၽြန္နီအေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္ ၀န္ထုုပ္၀န္ပိုုး ျဖစ္သြားရလည္းဆုုိတာကိုု သိသြားခဲ့ပါတယ္...... </div><div style="TEXT-ALIGN: left"></div><div style="TEXT-ALIGN: left"></div><div style="TEXT-ALIGN: left"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-4391274990792641945?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-19436279804904828152010-05-26T22:17:00.003+08:002010-05-31T09:39:35.966+08:00ေမ......<br />ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေႏြေန႕လည္ေအာက္<br />မုုန္တုုိင္း........<br />ေႏြကိုု ေႏြမဆန္စြာ<br />မုုိးေတြနဲ႕ အုုံ႕မိႈင္း ၀ုုန္းဒုုိင္းႀကဲေနေစတဲ့ၾကမ္းတမ္းမႈ ေအာက္.........<br />ျမ ထက္ေတာက္ပ<br />ေသြးဆာျပေနတဲ့ ဓားေတြရဲ႕ေအာက္.............<br />အားအျပည့္ မာန္အတင္း<br />သူအားရွိသေလာက္ လင္းေတာက္ျပေနတဲ့<br />မီးလုုံးေတြေအာက္........<br />ခၽြဲက်ိ ညစ္ေထး<br />ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႕ ငါ<br />အဲဒီေန႕က လူ႕ေလာကနဲ႕ မိတ္ဆက္တယ္......<br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၆ႏွစ္က.........<br /><br />လူေမာ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-1943627980490482815?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-20255287034011629772010-05-21T11:13:00.001+08:002010-05-31T09:40:44.640+08:00ငါတုိ႕ လူေတြ<br />ေအးခ်မ္းစြာ အသက္ရွင္ဖုိ႕အေရး<br />ငါတုိ႕ေတြေလ<br />တိမ္ေတြကို အဆိပ္ခတ္<br />သူတုိ႕ ကုိယ္ေတြမဲတက္လာၿပီးေတာ့မွ<br />ၿပိဳက်ပ်က္လာတဲ့ သူတုိ႕ခႏၶာရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေတြကို<br />ေအးခ်မ္းမႈလုိ႕ ေခၚတြင္<br />ငါတုိ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကတယ္<br />ၿပီးေတာ့.....<br />ေခါင္းစဥ္ေလးတပ္လုိက္တယ္<br />အဲဒါ မုိးရြာတယ္လုိ႕ ေခၚတယ္တဲ့........<br /><br />သူတုိ႕ေသြးသားရဲ႕ ေအာက္မွာ<br />ငါတုိ႕ေတြေလ ေပ်ာ္ရႊင္လုိက္ၾကပုံမ်ား<br />"မုိးရြာရင္ မုိးေရခ်ိဳးမယ္ဆုိတဲ့" သီခ်င္းေလးေတြေတာင္<br />ညည္းၾကလုိ႕ေပါ့....<br />ေမေမလာရင္ ႏုိ႕စို႕မယ္လုိ႕ ငါတုိ႕ဆုိခ်ိန္<br />ေဖေဖလာရင္ အုန္းသီးခြဲစားမယ္လုိ႕ ငါတုိ႕ဆုိခ်ိန္မွာ<br />ၿပိဳပ်က္သြားတဲ့ ေသဆုံးသြားတဲ့ အဲဒီ တိမ္တုိက္အတြက္<br />သူတုိ႕ မိခင္ ဖခင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရင္နာေနမလဲဟင္......<br /><br />၀မ္းနည္းေပမယ့္ စာနာေပမယ့္<br />ေပးသြားတဲ့ မင္းအသက္အတြက္<br />လူသားေတြကိုယ္စား<br />ငါ ေက်းဇူးတင္စကားဆုိလုိက္ပါတယ္.....<br />ငါ့ႏုိင္ငံကိုလည္း မေမ့ပါနဲ႕ မိုးတိမ္ရယ္...........<br /><br />လူေမာ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-2025528703401162977?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-52279923992494464772010-05-08T10:36:00.002+08:002010-05-31T09:41:01.096+08:00သူ႕မွာ ၿမိဳ႕ရိုးမရွိဘူး<br />မီတာေဘာက္ေတြ တပ္မထားဘူး<br />သူ႕ၿမိဳ႕ႏွစ္ျခမ္းခြဲထားပုံကလည္း ခပ္လြယ္လြယ္<br />လမ္းသြယ္ေလးတခုပဲရွိတာ။<br /><br />ၾကယ္ေတြစုံတာ ျမင္ခ်င္ရုံသက္သက္နဲ႕ေတာ့<br />အိမ္အမုိးကို သူတုိ႕ ျဖဳတ္မထားၾကဘူးေလ<br />မုိးဆုိတာ တေန႕မွာေတာ့ ေရာက္လာအုံးမွာကို။<br /><br />သူ႕ၿမိဳ႕ကို ေျမပုံထဲမွာ<br />ရွာၾကည့္သူေတြအတြက္<br />သူဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္တယ္<br />ပထ၀ီဆုိတာ အျမင္သက္သက္ပါတဲ့။<br /><br />တစ္တလီ တစ္<br />ႏွစ္တလီ ႏွစ္လုိ႕ စာအံခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ<br />အီတလီ အီလုိ႕ ထည့္သင္မေပးခဲ့တာ(Italy)<br />အဲဒီဆရာရဲ႕ အားနည္းခ်က္လား<br />မေမးခဲ့မိတဲ့ ေက်ာင္းသားရဲ႕ အျပစ္လား။<br /><br />၄င္းက လည္းေကာင္းျဖစ္ခ်ိန္မွာ<br />၁င္းက တေကာင္းမျဖစ္ခဲ့တာေတာ့<br />သူတုိ႕ေတြ မတရားခဲ့ဘူးလုိ႕<br />ဒီၿမိဳ႕မွာ အခုထက္ထိျမင္ေနတုန္း။<br /><br />ၿမိဳ႕ေလးက<br />သူ႕ရဲ႕ အလွအပေတြ အတြက္<br />သူ႕ဆရာကို<br />ဘီယာတခြက္စာ ကဗ်ာတပုဒ္ေရးခုိင္းတယ္<br />ကဗ်ာဆရာဆီက အံက်လာတာက<br />ပလုံဆီေနတဲ့ အယ္ကိုေဟာေတြ သက္သက္ရယ္။<br /><br />သူ႕ၿမိဳ႕မွာ ၿမိဳ႕စားမရွိဘူး<br />အခြန္အတုတ္မရွိဘူး<br />ရႈံခ်ည္ဆန္႕ခ်ည္ ဥပေဒမရွိဘူး<br />သူ႕ၿမိဳ႕မွာ နားလည္မႈရယ္<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရယ္<br />သစၥာတရားရယ္<br />အဲဒီလုိ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးနဲ႕ေပါ့။<br /><br />ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ က်န္းမာေရးအတြက္<br />က်င္းပတဲ့ အသက္ရႈၿပိဳင္ပြဲမွာ<br />အသက္မွန္မွန္အရႈႏုိင္ဆုံးလူကို<br />ၿမိဳ႕ကေလးက ဒဏ္ရာတရံထပ္ေပးလုိက္တယ္ဆုိပဲ။<br /><br />သူ႕ၿမိဳ႕ကေလးက<br />သူ႕အိပ္မက္ေတြနဲ႕သူ<br />အသက္မွန္မွန္ရႈရင္း<br />ပလုံစီေတြနဲ႕ေမ်ာရင္း<br />တျခမ္းပဲလင္းေနတာကေတာ့<br />ေျပာစမွတ္ျဖစ္စရာ ဒ႑ာရီအေနနဲ႕ က်န္ခဲ့တယ္..........<br /><br />လူေမာ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-5227992399249446477?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-26382251502773156732010-04-27T15:10:00.012+08:002010-06-14T18:18:56.474+08:00<div style="text-align: left;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;သူတုိ႕ညီေနာင္ဆုိသည္မွာ တေကာင္းမင္း </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><img border="0" height="132" qu="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/TBX7v6RPYiI/AAAAAAAAAcI/C2ksNgM8rMo/s200/506392332_88449954e5_m.jpg" width="200" />အဘိရာဇာ၏ သားေတာ္မ်ားျဖစ္ၾကသာ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ကံရာဇာႀကီး ႏွင့္ ကံရာဇာငယ္တုိ႕ ျဖစ္ပါသည္။</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">&nbsp;တေကာင္းျပည္ထီးနန္းကို ထုိညီေနာင္ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ႏွစ္ပါးလုခဲ့ၾက သည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ရာဇ၀င္၏ ကနဦးေခတ္ပိုင္းကျဖစ္ရာ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ၾကာလွပါၿပီ။ သို႕ရာတြင္ ထုိညီေနာင္ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ႏွစ္ပါးအေၾကာင္း ကို စဥ္းစားမိသည့္ အခါတုိင္း </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ကၽြန္ေတာ့္အေတြးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ေလးမိတတ္ပါသည္။ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div></div></div><div style="text-align: left;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေက်ာင္းသားအရြယ္က ထုိညီေနာင္ႏွစ္ပါ ထီးနန္းလုၾကပုံ အေၾကာင္းကို ေက်ာင္းဖတ္စာအုပ္၌ ဖတ္ခဲ့ရပါသည္။ ထုိအေၾကာင္းကို အခ်ိဳ႕ေသာ စာဖတ္ပရိသတ္လည္း ဖတ္ၿပီးျဖစ္ မယ္ဟု ထင္ပါသည္။ သို႕ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ေလးမိတတ္သည့္ အေၾကာင္းကို ေျပာမျပမီ ထုိညီေနာင္ ႏွစ္ပါး ထီးနန္းလုၾကပုံ အေၾကာင္းကို ထပ္၍ ေျပာျပဖုိ႕ လုိပါလိမ့္ဦးမည္။</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div></div><div style="text-align: left;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; တေကာင္းျပည္တြင္ အဘိရာမင္းကံ ကုန္ေသာအခါ သားေတာ္ ကံရာဇာႀကီးႏွင့္ ကံရာ ဇာငယ္တုိ႕သည္ တေကာင္းျပည္ထီးနန္းအတြက္ လက္ရုံးစစ္ထုိးရန္ျပင္ၾကသည္ဟု ဆုိပါသည္။ ထုိအခါ အမတ္ ပညာရွိတုိ႕က အရွင့္သားတုိ႕သည္ လက္ရုံးစစ္ကို မထုိးၾကပါကုန္လင့္။ ကုသိုလ္စစ္ကိုသာ ထုိးၾကပါ ေလဟု နားေတာ္ေလွ်ာက္ၾကေလကုန္၏။ ကုသိုလ္စစ္ဆုိသည္ကား အဘယ္နည္းဟု ညီေနာင္ ႏွစ္ပါးက ေမးၾကရာ အလႈမ႑ပ္ႏွစ္ေဆာင္ကို တစ္ေယာက္ တစ္ေဆာင္စီ ညတြင္းျခင္း ၿပိးေအာင္ ေဆာက္ၾကပါ။ အလွ်င္ၿပီးေအာင္ ေဆာက္ႏုိင္သူသည္ တေကာင္းျပည္ထီးနန္းကို ဆက္ခံထုိက္သူ မည္ပါသည္။ ထုိသုိ႕ျပဳ ျခင္းသည္ ကုသုိလ္စစ္ထုိးျခင္းျဖစ္ပါသည္ဟု ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။</div><div style="text-align: left;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ညီေနာင္ႏွစ္ပါးလည္း ေကာင္းျပီဟု၀န္ခံ၍ အလႈမ႑ပ္ေဆာက္ၾကေလသည္။ေနာင္ေတာ္ ကံရာဇာႀကီးသည္ မိမိ၏ အလႈမ႑ပ္ကို သစ္ႀကီး ၀ါးႀကီးျဖင့္ေဆာက္သည္။ ညီေတာ္ ကံရာဇာငယ္သည္ မိမိ၏ အလႈမ႑ပ္ကို သစ္ငယ္ ၀ါးငယ္ျဖင့္ ေဆာက္၍ ဖ်င္ျဖဴပတ္ျခင္း၊ ထုံးေဖြးေဖြး သုတ္ျခင္းတုိ႕ကို ျပဳေလသည္။ နံနက္ မုိးေသာက္လတ္ေသာ္ ကံရာဇာႀကီး၏ အလႈမ႑ပ္ အၿပီးသို႕ မေရာက္ေျခ။ ကံရာဇာ ငယ္၏ အလႈမ႑ပ္သာလွ်င္ အၿပီးသို႕ေရာက္ေလသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ကံရာဇာႀကီးသည္ အထက္ စကားက တိရွိသည့္အတုိင္း တေကာင္းျပည္ထီးနန္းကို ကံရာဇာငယ္လက္သုိ႕ အပ္၍ တေကင္းၿမိဳ႕မွ ခြာေလသည္။ ဤကား သူတုိ႕ညီေနာင္ႏွစ္ပါး ထီးနန္လုၾကပုံ အေၾကာင္းျဖစ္ပါသည္။</div><div style="text-align: left;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိအေၾကာင္းကို ပထမဖတ္ရစဥ္က ကံရာဇာငယ္၏ အမူအရာကို <br />လက္ခုပ္တီး၍ အမ်ားႀကီးခ်ီးက်ဴးလုိက္ပါသည္။ ကံရာဇာငယ္သည္ ဥာဏ္ေကာင္းေလစြ။ မျဖစ္လွ်င္ျဖစ္ ေအာင္ လုပ္တတ္ေလစြ။ ေနာင္အခါ၌ကား ကၽြန္ေတာ္သည္ ကံရာဇာငယ္၏ အမူအရာကို သံသယ ျဖစ္လာပါေတာ့သည္။</div><div style="text-align: left;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေရွးဦးစြာ တေကာင္းျပည္၏ ႏုိင္ငံေရး၀ါဒႏွင့္ ႏုိင္ငံေရး ေျခလွမ္းတုိ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ဤသို႕ မွန္းၾကည့္သည္။ အေဖကိုသားကသတ္၍၊ အစ္ကိုကို ညီကသတ္၍၊ ဦးရီးကိုတူကသတ္၍ ထီးနန္းကို ယူႏုိင္လွ်င္ ရခြင့္ရွိသည္ဟူေသာ ထီးေမြနန္းေမြဆက္ခံေရး သေဘာတရားကို ကမာၻေပၚတြင္ မည္သူက စတင္ဖန္တီးခဲ့သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ သို႕ရာတြင္ ထုိသေဘာတရားကို ႏွစ္သက္လက္ခံျခင္းသည္ ေခတ္ဆန္သည္ တုိးတက္သည္ဟု ယူဆထားၾကေလသလားမသိ။ တေကာင္းျပည္တြင္ ထုိသေဘာတရား ရွိေနႏွင့္ေလသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္သာလွ်င္ အဘိရာဇာ ကံကုန္ေသာအခါ သားေတာ္ ကံရာဇာႀကီး ထီးထီး မားမား ရွိေနပါလွ်က္ သားေတာ္ကံရာဇာငယ္သည္ ေနာင္ေတာ္ေသာ၊ ဘာေသာ ညာေသာ နားမလည္ တေကာင္းျပည္ထီးနန္းကို ငါ့လက္သို႕ အပ္ရမည္ဟု ဓားႀကိမ္းႀကိမ္း၀ံ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ယူဆႏုိင္ေလသည္။</div><div style="text-align: left;">ပုံပန္းမွာ အဘိရာဇာ နာမက်န္းျဖစ္ေနစဥ္အခါကပင္ ကံရာဇာငယ္သည္ ႀကိဳတင္ျပင္ ဆင္ေသာ အေနျဖင့္ ေနာက္ပုိင္းအစည္းအေ၀း ခဏခဏေခၚ၍ စက္ပုန္းခုတ္ျခင္း၊ လူမ်ိဳးဘာသာမေရြး၊ က်ားမ မေရြး ၿပံဳးႏုိင္သမွ် ၿပဳံးျပျခင္း၊ ငါ့မုန္႕ တဖဲ့စားေစ၍ ငါ့အိတ္ထဲသို႕ ၀င္ႏုိင္သမွ် ၀င္ေစျခင္း စသည္ တုိ႕ကို ျပဳလုပ္ထားပုံရေလသည္။ ေနာင္ေတာ္ ကံရာဇာႀကီးမွာကား ထိုသုိ႕မဟုတ္ ေနာင္ေတာ္ျဖစ္သည့္ အတုိင္း ထီးနန္းကို ေအးေအးသာသာရလိမ့္မည္အထင္ႏွင့္ ေအးေအးသာသာေနခဲ့ပုံ ရေလသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္သာလွ်င္ ကံရာဇာငယ္က ဓားႀကိမ္းႀကိမ္း လုိက္ေသာအခါ ကံရာဇာႀကီးမွာ မည္သို႕မွ် မတတ္ ႏုိင္။ ကိုေရႊ၀န္တုိ႕၏ ကုသုိလ္စစ္ စကားနားမေထာင္ခ်င္ဘဲ နားေထာင္လုိက္ရသည္ဟု ထင္မိပါသည္။ ဤကားတေကာင္းျပည္၏ ႏုိင္ငံေရး၀ါဒႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးေျခလွမ္းတုိ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ မွန္းၾကည့္လုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။</div><div style="text-align: left;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ထုိ႕ေနာက္ ကံရာဇာငယ္၏ အမူအရာအား ကၽြန္ေတာ္သံသယျဖစ္လာပုံကို ဆက္၍ ေျပာျပျခင္ပါေသးသည္။ ကုိေရႊ၀န္တုိ႕၏ ကုသိုလ္စစ္စကားကို ညီေနာင္ ႏွစ္ပါးလက္ခံၿပီးသည္ ေနာက္ပုိင္း တြင္ ညီေနာင္ႏွစ္ပါး၏ အလႈမ႑ပ္ကို တေယာက္တေစာင္စီ ညဥ့္တြင္းျခင္းၿပီးေအာင္ ေဆာက္ၾကရန္သာ က်န္ပါေတာ့သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ညီေနာင္ႏွစ္ပါးသည္ တပည့္လက္သားမ်ားကိုေခၚ၍ ေတာသုိ႕သြားၾက သည္။ သစ္၀ါးခုတ္ၾကသည္။ သယ္လာၾကသည္။ မ႑ပ္ေဆာက္ၾကသည္ ရႈေလာ့ အရုဏ္တက္တြင္ ကံရာ ဇာငယ္၏ အလွဴမ႑ပ္သည္ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေငးၾကည့္ ရမတတ္ျဖစ္သည္။ အလြင္ အေက်ာ့ ေကာ့၍၊ ေမာ့၍၊ ၾကြ၍၊ ပ်ံ၍ ေနသည္။ ကံရာဇာႀကီး၏ အလွဴမ႑ပ္မွာမူကား တပိတပုိင္းသာ ၿပီးေသးသည္။ ကံရာဇာငယ္ ေအာင္ၿပီ ကံရာဇာငယ္ တေကာင္းျပည္ ထီးနန္ကို သိမ္းၿပီ။</div><div style="text-align: left;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သို႕ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕သည္ ကံရာဇာငယ္ေဆာက္ေသာ အလွဴမ႑ပ္၏ သေဘာကို ရာဇ၀င္ဆရာမွ တဆင့္သိၿပီးျဖစ္ၾကပါသည္။ ရာဇ၀င္ဆရာ၏ အဆုိအရ ကံရာဇာငယ္၏ အလွဴမ႑ပ္သည္ သစ္ငယ္၀ါးငယ္မွ်သာျဖစ္သည္။ ဖ်င္ျဖဴပတ္ထားျခင္းမွ်သာျဖစ္သည္၊ ကံရာဇာငယ္သည္ ဥာဏ္ေကာင္းပါ၏။ မျဖစ္လွ်င္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္ပါ၏။ လုပ္သျဖင့္ ျဖစ္လည္း ျဖစ္ပါ၏။ သို႕ရာတြင္ ျဖစ္လာေသာ အလွဴမ႑သည္ တကယ့္ မ႑ပ္မဟုတ္ စိတ္ကူးယဥ္ မ႑ပ္သာတည္။ အခုိင္အခံ့ မဟုတ္ ျဖစ္ကတတ္ဆန္းသာတည္။ ေစတနာမဟုတ္ ျပရုပ္သာတည္း။ ကံရာဇာငယ္သည္ ထုိအလွဴမ႑ပ္မ်ိဳး၌ တေကာင္းျပည္သူလူထုအား အလွဴေပးလွ်င္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် အဓြန္႕ရွည္စြာ အလွဴေပးႏုိင္မည္ မဟုတ္ေခ်။ အလြန္ဆုံး သုံးေလးလမွ်ေလာက္သာ အလႈေပးႏုိင္မည္။ တေကာင္းမုိး တေကာင္းေလတုိ႕ႏွင့္ သင့္ျမတ္ေအာင္ ေဆာက္ျခင္း မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ထုိအလွဴမ႑ပ္သည္ သုံးေလးလၾကာလွ်င္ ယုိင္လဲၿပိဳကြဲရမည္သာ ျဖစ္ေလသည္။ ကံရာဇာငယ္၏အမူအရာကို ကၽြန္ေတာ္ခ်ီဴးက်ဴးလာရာမွ သံသယျဖစ္လာရသည္မွာ ထုိအေၾကာင္းေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။</div><div style="text-align: left;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ထုိ႕ေနာက္ တေကာင္းျပည္အတြက္ ရင္ေလးမိတတ္သည့္ အေၾကာင္းကို ေျပာျပပါ ေတာ့မည္။ ရင္ေလးမိတတ္သည္မွ ပထမတြင္ ကံရာဇာႀကီးသည္လည္းေကာင္း၊ ကိုေရႊ၀န္ တုိ႕သည္ လည္းေကာင္း၊ တေကာင္းျပည္သူလူထုသည္လည္းေကာင္ ရုိးလြန္း အလြန္း နလြန္းၾကသည္ဟု အထင္ ရွိလုိက္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ကံရာဇာႀကီးသည္ စိတ္ကူးယဥ္မ႑ပ္၊ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း မ႑ပ္၊ ရုပ္ျပ မ႑ပ္တုိ႕ကို အဘယ္ေၾကာင့္ ကန္႕ကြက္ျခင္းမျပဳဘဲ ေနပါသနည္း။ ကိုေရႊ၀န္တုိ႕သည္ ထုိမ႑ပ္ကို အဘယ္ေၾကာင့္ ပယ္ခ်ျခင္းမျပဳဘဲ ေနၾကပါသနည္း။ တေကာင္းျပည္သူလုထုသည္ ထုိမ႑ပ္ကို အဘယ္ ေၾကာင့္ လူထုအုံၾကြနညး္ျဖင့္ တုိက္ဖ်က္ျခင္း မျပဳဘဲ ေနၾကပါသနည္း။</div><div style="text-align: left;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အကယ္၍ ထုိသူတုိ႕သည္ ထုိမ႑ပ္ကို တကယ့္မ႑ပ္ အခုိင္အခံမ႑ပ္၊ ေစတနာ မ႑ပ္ ဟူ၍ ယုံၾကည္ၾကသည္ ျဖစ္လွ်င္ ထုိသူတုိ႕သည္ အကယ္ပင္ ရုိး လြန္း၊ အ လြန္း၊ န လြန္း ၾကသည္ဟု ဆုိရာသည္။ ထုိသူတုိ႕သည္ ထုိမွ်ေလာက္ ရုိး လြန္း၊ အ လြန္း၊ န လြန္း လိမ့္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မထင္ပါ။ ထုိသူတုိ႕သည္လည္း မ႑ပ္ေဆာက္တတ္သူမ်ားပင္ျဖစ္ပါသည္။ ကံရာဇာငယ္၏ အလွဴမ႑ပ္ကို အေ၀း မွသာၾကည့္ရေစကာမူ သစ္ငယ္ေဆာက္၊ ၀ါးငယ္ေဆာက္၊ ဖ်င္ျဖဴပတ္၊ ထုံးျဖဴသုတ္ မ႑ပ္ျဖစ္သည္ကိုကား ခြဲျခား၍သိျမင္ၾကမည္သာ ျဖစ္ေလသည္။</div><div style="text-align: left;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ထုိသုိ႕ တၿပီးကား ကံရာဇာႀကီးက ကန္႕ကြက္ျခင္းမျပဴဘဲေနသည္မွာ ေလာဘေဇာ တိုက္ေနေသာ ညီေတာ္ ကံရာဇာငယ္ကို စက္ဆုတ္ေသာေၾကာင့္ ေပေလာ။ စက္ဆုတ္ေသာေၾကာင့္ ဟုဆုိ လွ်င္ တေကာင္းျပည္မွ ကံရာဇာႀကီး ခြာသြားျခင္းသည္ အေသ၀နာစ ဗာလာနံ ပုဒ္အရ မဂၤလာရွိေသာ ခြာသြားျခင္းေပဟု ဆုိရာသည္။ တဖန္ ကိုေရႊ၀န္တုိ႕က ပယ္ခ်ျခင္း မျပဳဘဲေနၾကသည္မွာ ကံရာဇာငယ္ထံမွ စားေပါက္ စားလမ္းကို ေမွ်ာ္မွန္းၾကေသာေၾကာင့္ေပေလာ။ ေမွ်ာ္မွန္းၾကေသာေၾကာင့္ဆုိလွ်င္ တေကာင္း ျပည္၌ ေခါင္ကစ မုိးယုိေနၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ သနားစရာသာ ျဖစ္ေတာ့သည္။ တဖန္ တေကာင္းျပည္သူလူထုက တုိက္ဖ်က္ျခင္း မျပဳဘဲေနၾကသည္မွ တုိင္းျပည္အေရးသည္ ငါတုိ႕ အေရး၊ ငါ့တုိ႕ အေရးသည္ တုိင္းျပည္အ ေရးဟူေသာအခ်က္ကို သေဘာမေပါက္ၾကေသာေၾကာင့္ေပေလာ။ သေဘာမေပါက္ၾကေသာေၾကာင့္ဟု ဆုိလွ်င္ တေကာင္းျပည္သူလူထုထဲ၌ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာသမား အေတာ္ခပ္မ်ားမ်ား ရွိေန ေသးသျဖင့္ သနားစရာသာျဖစ္ေတာ့သည္။</div><div style="text-align: left;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သုိ႕ရာတြင္ ကံရာဇာႀကီးသည္ စက္ဆုတ္ေသာေၾကာင့္ ခြာသြားသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မထင္ပါ။ စက္ဆုတ္သည္ျဖစ္လွ်င့္ ကံရာဇာႀကီးသည္ ကုသိုလ္စစ္ကိုပင္ ထုိးေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ ကိုေရႊ၀န္တုိ႕သည္လည္း စားေပါက္ စားလမ္းကို ေမွ်ာ္မွန္းၾကသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မထင္ပါ။ ေမွ်ာ္မွန္းၾက သည္ျဖစ္လွ်င္ ကုိေရႊ၀န္တုိ႕သည္ ကုသိုလ္စစ္စကားကုိပင္ ဆုိၾကမည္ မဟုတ္ပါ။ တေကာင္းျပည္သူ လူထု၌လည္း ငေတမာၿပီးေရာ သမား အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနၾကသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မထင္ပါ။ ရွိေနၾက သည္ျဖစ္လွ်င္ မည္သည့္မင္းသား၏ အလွဴမ႑ပ္ကိုမွ် ၀ုိင္းေဆာက္ ေပးၾကလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။</div><div style="text-align: left;">ထုိသုိ႕ တၿပီးကား ကံရာဇာငယ္၏ သစ္ငယ္ေဆာက္၊ ၀ါးငယ္ေဆာက္၊ ဖ်င္ျဖဴပတ္၊ ထုံးျဖဴသုတ္ မ႑ပ္ကို ကန္႕ကြက္ျခင္း၊ ပယ္ခ်ျခင္း၊ တုိက္ဖ်က္ျခင္း မျပဳပဲ ေနခ့ဲၾကသည္မွ မည္သည့္ အေၾကာင္းေၾကာင့္ေပနည္း။ မည္သည့္ အေၾကာင္းေၾကာင့္မွ် မဟုတ္ႏုိင္။ ကံရာဇာငယ္သည္ ကံရာဇာႀကီး အား လည္းေကာင္း၊ ကိုေရႊ၀န္တုိ႕အား လည္းေကာင္း။ တေကာင္းျပည္သူလူထုအား လည္းေကာင္း တနည္းနည္းျဖင့္ ၿခိမ္းေၿခာက္ေနေသာေၾကာင့္သာလွ်င္ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ကံရာဇာငယ္သည္ မိမိ၏ အလွဴ မ႑ပ္ေရွ႕တြင္ ေနာင္ေတာ္အတြက္ ၀မ္းနည္းပက္လက္ျဖစ္ရေသာ မ်က္ႏွာေပးကို လည္းေကာင္း၊ </div><div style="text-align: left;">ကိုေရႊ၀န္တုိ႕ကို သိမ္းသြင္းေခ်ာ့ေမာ့ေနသာ မ်က္ႏွာေပးကိုလည္းေကာင္း၊ တေကာင္းျပည္သူလူထုအား အခ်ိဳေသြးေနေသာ မ်က္ႏွာေပးကိုလည္းေကာင္း ျပခ်င္လွ်င္ ျပေနမည္ျဖစ္သည္။လက္နက္ႏွင့္ တပည့္ လက္သားတုိ႕ကိုမူကား မ႑ပ္အတြင္း၌ လည္းေကာင္း၊ မ႑ပ္အျပင္၌ လည္းေကာင္း၊ ေပၚေပၚထင္ထင္ တခ်ိဳ႕ ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳးတခ်ိဳ႕ ေနရာခ်ထားၿပီး ျဖစ္မည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။</div><div style="text-align: left;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ရာဇ၀င္ဆရာသည္ ထုိအခ်က္ကို ရာဇ၀င္၌ထည့္ဆုိျခင္း မျပဳခဲ့ပါ။ သုိ႕ရာတြင္ အာဏာကို အဓမၼလုိခ်င္ေသာ ကိစၥမ်ိဳး၌ ထုိအခ်က္မ်ိဳးသည္ ဓမၼတာလုိလုိပင္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထုိအခ်က္ ကို စိတ္ကူးျဖင့္ အစားထုိးၾကည့္ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ သူတုိ႕ညီေနာင္အေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိသည့္အခါတုိင္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ တေကာင္းျပည္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးႏွင့္ ကၽြန္္ေတာ္ ရင္ေလး မိတတ္သည္မွာ ကံရာဇာငယ္သည္ ကံရာဇာႀကီးအား လည္းေကာင္း၊ ကိုေရႊ၀န္တုိ႕အားလည္းေကာင္း၊ တေကာင္းျပည္သူလူထုအားလည္းေကာင္း တနည္းနည္းျဖင့္ ၿခိမ္းေျခာက္ေနသည္ဟု အထင္ရွိျခင္းေၾကာင့္ ပင္ ျဖစ္ပါသည္။</div><div style="text-align: left;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ကံရာဇာငယ္သည္ ကၽြန္ေတာ္၏ အေတြးေအာက္တြင္ အေတာ္အတန္ပိေနပါၿပီ။ စင္စစ္မွာ ကံရာဇာငယ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ေတြးသကဲ့သုိ႕ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မည္။ မဟုတ္ဘူးေယာင္ ေယာင္ႏွင့္ ဟုတ္ခ်င္လ်င္လည္း ဟုတ္ေနမည္။ ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ ၿခိမ္းေၿခာက္သူႏွင့္ အတူတကြ ေနရျခင္းသည္လည္း ဆင္းရဲေပတကား။ မၿခိမ္းေျခာက္သူႏွင့္ ေကြကြင္းရျခင္းသည္လည္း ဆင္းရဲေပတကားဟုသာ ဆုိလုိက္ခ်င္ပါေတာ့သတည္း။ &nbsp;။</div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;">ေဇာ္ဂ်ီ</div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-2638225150277315673?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-19170925631907852122010-04-26T11:22:00.006+08:002010-06-14T18:31:31.650+08:00<div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/S9UEOxHJsLI/AAAAAAAAAYU/r7-Dyv3ybks/s320/from-paris-with-love-1204.jpg" tt="true" width="216" />ဇာတ္ၾကမ္းၾကမ္းေလးနဲ႕ Action ဇာတ္ကားေတြ ႀကိဳက္တဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ ႏွစ္ၿခိဳက္ေစမယ့္ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္ေပါ့။ ဒီဇာတ္ကားေလးကို ၾကည့္ရင္း John Travolta ရဲ႕ တမူထူးတဲ့ သရုပ္ေဆာင္ပုံ၊ Meyers ရဲ႕ ပီျပင္တဲ့ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ ကို ေလးစားသေဘာက်မိပါတယ္။</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">တကယ္ သရုပ္ေဆာင္ ပီျပင္ ကၽြမ္းက်င္သူႏွစ္ေယာက္က ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႕ အခရာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္အိမ္ေတြကေတာ့ အားနည္းလြန္းလွပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဒီဇာတ္လမ္းကို ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္အရ ဆုိရင္ေတာ့ ၆/၁၀ ေလာက္ ေပးခ်င္တယ္။ </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><a name='more'></a><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"></div><br />ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။ Meyers က ဒီဇာတ္ကားမွာ ပါရီမွာရွိတဲ့ အေမရိကန္သံရုံးက သံရဲ႕ Personal Assistant ပါ။ သူ႕ကို သူ႕ရဲ႕ ဆရာက သေဘာက်တာနဲ႕ အညီ လ်ိဳ႕၀ွက္ အလုပ္တခ်ိဳ႕ကို ခုိင္းေလ့ခုိင္းထရွိပါတယ္။ သူကလည္း Secret Special Agent အျဖစ္ကို သေဘာက်သူ လုိခ်င္သူပါ။ ေနာက္တခုက သူ႕မွာ တအိမ္ထဲေန ခ်စ္သူတေယာက္ရွိတယ္ သူအရမ္းခ်စ္တဲ့ မၾကာခင္လက္ထပ္ဖုိ႕ စီစဥ္ထားသူတေယာက္ေပါ့။ တရက္ေတာ့ အထက္ကအမိန္႕အရ ေလဆိပ္မွာ သံသယေၾကာင့္ ထြက္မရျဖစ္ေနတဲ့ Wax(John&nbsp;Travolta)&nbsp;ဆုိသူ Special Agent ကိုသြားႀကိဳရပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ တာ၀န္က Wax ရဲ႕ ပါတနာ အျဖစ္အလုပ္လုပ္ဖုိ႕ပါ။ ေရာက္မဆုိက္ပဲ သူသိလုိက္တာက Wax ဟာ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေနတတ္တဲ့ အပစ္အခတ္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ Special Agent ဆုိတာပါပဲ။ သူတုိ႕က ျပင္သစ္မွာ က်င္းပမယ္ Africa Summit မွာ လာမယ့္ အေမရိကန္ရဲ႕ အထက္အရာရွိတေယာက္ကိုလည္း အႏၱာရယ္က ကင္းေအာင္ ႀကိဳတင္ ႏွိမ္နင္းဖုိ႕တာ၀န္ယူရပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူ႕ဇာတ္လမ္းေလးရဲ႕ လွည့္ကြက္ကေလးကေတာ့ သေဘာက်စရာပါပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-1917092563190785212?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-43552776452345845142010-04-23T14:04:00.008+08:002010-06-14T18:32:50.481+08:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/S9E1YfjsfyI/AAAAAAAAAXI/W2F3lqcv7zI/s320/Leben_der_anderen.jpg" tt="true" width="228" /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ဘာသာစကားကိုနားမလည္ဘဲ ၾကည့္ခဲ့ဘူးတဲ့ ဇာတ္ကားေတြထဲမွာ ဒီဇာတ္ကားက အႏွစ္သက္ဆုံး ဇာတ္ကားပါပဲ။ ဂ်ာမန္ကားပါ။ ဒီဇာတ္ကားက ၇၉ႀကိမ္ေျမာက္&nbsp; ေအာ္စကာဆုေပးပြဲမွာလည္း&nbsp; အေကာင္းဆုံး ႏုိင္ငံျခားဘာသာစကားရုပ္ရွင္ဆုကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းအမ်ိဳးအစားက Drama ပါ။ ဒီဇာတ္ကားမွာ မင္းသားႀကီး Ulrich Mühe ရဲ႕ သရုပ္ေဆာင္မႈဟာ အံ့မခန္းေလာက္ပဲလုိ႕ကို ခ်ီးက်ဴးလုိ႕ရပါတယ္။ သူစကားမ်ားမ်ားမေျပာခဲ့ရပါဘူး ဒါေပမယ့္ ခံစားခ်က္ကို မ်က္လုံး မ်က္ႏွာတုိ႕နဲ႕ပဲ သရုပ္ေဆာင္သြားၿပီး လုိအပ္တဲ့ ဇာတ္သရုပ္ကို ပီျပင္ေအာင္ေဖာ္ျပႏုိင္တာဟာ တကယ့္ကို ေလးစားစရာအခ်က္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ဇာတ္လမ္းမွာ မလုိအပ္တဲ့ အပိုေတြကို ရွင္းမျပဘဲ လုိခ်င္တဲ့ ပြိဳင့္ကိုေရာက္ေအာင္ လုိအပ္တဲ့ေနရာမွာ ျပခဲ့တဲ့ တင္ဆက္ပုံဟာ ဒါရုိက္တာ ဇာတ္ညႊန္းဆရာေတြရဲ႕ ကၽြမ္းက်င္မႈေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ေတာ့ ဒီဇာတ္ကားကို ၁၀/၁၀ေတာင္ ေပးပစ္ခ်င္ပါတယ္။ </div><br />ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္။&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။Ulrich Mühe က ဒီဇာတ္ကားမွာ အေရွ႕ဂ်ာမနီရဲ႕ ရဲအရာရွိတေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းကိုေတာ့ အေနာက္ကို ထြက္ေျပးဖုိ႕ ကူညီတဲ့ သူတေယာက္ကို စစ္ရင္း ဘယ္လုိစစ္ရတယ္ဆုိတဲ့သင္တန္းကို ပုိ႕ခ်ရင္းစလုိက္တာပါ။ သူ႕ရဲ႕ တာ၀န္ေနာက္တခုကေတာ့ အေရွ႕အစုိးရကို ပုန္ကန္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းကို ေထာက္ခံတဲ့ စာေရးဆရာတေယာက္ကို စပုိင္လုပ္ဖုိ႕ပါ။ အထက္ကအမိန္႕အရ အဲဒီစာေရးဆရာရဲ႕ အိမ္မွာ အသံဖမ္းကိရိယာေတြ အမ်ားႀကီးတတ္လုိက္ပါတယ္ ၿပီးေတာ့ သူနဲ႕ သူ႕ရဲ႕ လက္ေထာက္နဲ႕က ေျပာသမွ်အကုန္လုံးကို နားေထာင္ၿပီး Report ေတြ လုိက္ေရးရတာပါ။ ဒီအလုပ္ကိုလုပ္ရင္း ဒီစာေရးဆရာလင္မယားကို သူခင္တြယ္လာၿပီး ရက္စက္တတ္တယ္ဆုိတဲ့ သူ႕ႏွလုံးသားက လႈပ္ႏိႈးလာခ်ိန္မွာေတာ့ ဇာတ္လမ္းက အေကြ႕အေကာက္ေတြနဲ႕ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာျဖစ္လာပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-4355277645234584514?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-75984642634136072992010-04-23T13:41:00.007+08:002010-05-31T09:42:52.650+08:00<div style="TEXT-ALIGN: left; CLEAR: both" class="separator"><br /></div><div style="TEXT-ALIGN: left; CLEAR: both" class="separator" align="justify"><a style="MARGIN-BOTTOM: 1em; FLOAT: right; MARGIN-LEFT: 1em; CLEAR: right; cssfloat: right" href="http://4.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/S9EwgLEUgpI/AAAAAAAAAW4/B8-IyaF7IIA/s1600/patriot_ver2.jpg" imageanchor="1"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/S9EwgLEUgpI/AAAAAAAAAW4/B8-IyaF7IIA/s400/patriot_ver2.jpg" width="268" height="400" tt="true" /></a>ကၽြန္ေတာ္ အႏွစ္သက္ဆုံးဇာတ္ကားတကားေပါ့။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ တင္ျပပုံဟာ စြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းပါတယ္။ Action နဲ႕ Drama အမ်ိဳးအစားလုိ႕ သတ္မွတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ သေဘာက်တာေလးေတြက နိမိတ္ပုံ တင္ျပခ်က္ေတြပါပဲ။ အဓိပၸါယ္တခုကို ႀကိဳတင္ဖြင့္ေျပာထားတာကို မသိေစလုိက္ပါဘူး။ သားသမီးေတြကို ခ်စ္တဲ့ ဖေအ တေယာက္၊ သားေတြကို ဒုကၡမေရာက္ေစခ်င္တဲ့ အေဖတေယာက္ အျဖစ္သရုပ္ေဆာင္သြားတဲ့ Mel Gibson ရဲ႕ အရည္အခ်င္းက ခ်ီးက်ဴးေလာက္ပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ သရုပ္ေဆာင္မႈ အရည္အခ်င္းက ဒီဇာတ္လမ္းကို သယ္သြားတာလုိ႕ဆုိရင္ မွားမယ္မထင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သုံးသပ္ခ်က္ကေတာ့ ၉/၁၀ ေလာက္ေပးပါမယ္။ </div><div style="TEXT-ALIGN: left; CLEAR: both" class="separator" align="justify">ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္။ ။ဘင္ဂ်မင္က မိန္းမဆုံးသြားတဲ့ေနာက္ သူ႕ဘာသူ ေအးေအး လယ္ယာလုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနတဲ့ စစ္သားေဟာင္းတေယာက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္ေတြရဲ႕ အဂၤလိပ္ေတာ္လွန္ေရးက သူတုိ႕မိသားစုကို ရုိက္ခတ္လာပါတယ္။ သူက သူ႕ရဲ႕သားေတြကို စစ္ထဲမ၀င္ေစခ်င္ေပမယ့္ သားျဖစ္သူကေတာ့ စစ္ထဲကို လုိက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီထက္ပုိဆုိးတာက သူတုိ႕အိမ္နားမွာ စစ္ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ သူကေတာ့ စစ္ေၾကာင့္ ဒဏ္ရာရတဲ့ အဂၤလိပ္ အေမရိကန္ အကုန္လုံးကို သူ႕အိမ္မွာ ျပဳစုကုသေပးေပမယ့္ အဂၤလိပ္အရာရွိျဖစ္သူက သူ႕ေနာက္လုိက္ေတြနဲ႕ အတူ သူ႕အိမ္ေရာက္လာၿပီး ဒဏ္ရာရ အေမရိကန္ေတြကို သတ္ပစ္လုိက္တယ္။ သူ႕သားငယ္ကို သတ္၊ စစ္ထဲ၀င္ခဲ့တဲ့့ သူ႕သားႀကီးကို ဖမ္းၿပီး သူ႕အိမ္ကို မီးရိႈ႕သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစလုိ႕ သူ႕ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးက စတင္အသက္၀င္လာခဲ့ပါတယ္။ </div><div style="TEXT-ALIGN: left; CLEAR: both" class="separator" align="justify"> </div><div style="TEXT-ALIGN: left; CLEAR: both" class="separator" align="right"> လူေမာ္</div><div style="TEXT-ALIGN: left; CLEAR: both" class="separator"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-7598464263413607299?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-3105582730642646872010-04-23T12:07:00.000+08:002010-04-23T12:15:14.149+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/S9EdJ9WgMRI/AAAAAAAAAWw/LMq1lHhJ52A/s1600/Birthday.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/S9EdJ9WgMRI/AAAAAAAAAWw/LMq1lHhJ52A/s400/Birthday.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463179879902097682" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-310558273064264687?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-65926858341728874092010-04-23T12:05:00.001+08:002010-05-06T11:24:22.627+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/S9Ec2IuPdLI/AAAAAAAAAWo/McUnYZMCrgs/s1600/Kyarkuli.JPG"><img alt="" border="0" height="334" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463179539357070514" src="http://3.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/S9Ec2IuPdLI/AAAAAAAAAWo/McUnYZMCrgs/s640/Kyarkuli.JPG" style="display: block; height: 334px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" width="400" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-6592685834172887409?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4976805394002850438.post-15055268962999347922010-04-23T11:22:00.002+08:002010-04-24T10:59:28.466+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/S9ES2wFQiDI/AAAAAAAAAWY/tWUr8jbmX-U/s1600/shutter-island-poster.jpg"><img alt="" border="0" height="320" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463168554806315058" src="http://3.bp.blogspot.com/_cmh7dh7utSM/S9ES2wFQiDI/AAAAAAAAAWY/tWUr8jbmX-U/s400/shutter-island-poster.jpg" style="display: block; height: 320px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 212px;" width="212" /></a><br /><br />ဇာတ္ကားက ကၽြန္ေတာ့္ ခံစားခ်က္အရေတာ့ Drama နဲ႕ Mystery အမ်ိဳးအစားလုိ႕ သုံးသပ္မိပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းေကာင္းတခုပါ လီယိုနာဒိုရဲ႕ သရုပ္ေဆာင္ပီျပင္မႈ၊ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဇာတ္အိမ္ခုိင္မာမႈ၊ ၿပီးေတာ့ ေတြးေတာစရာေပးထားတဲ့ Hints ေတြနဲ႕ အတူ သူလုိခ်င္တဲ့ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ Twist တခုကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ တင္ျပသြားတာပါ။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ထူးထူးျခားျခားဂရုစုိက္မိတာကေတာ့ Screenplay ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အကုန္လုံး နားမလည္ဘူးလုိ႕ ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နားလည္သေလာက္ သူ႕ရဲ႕ ဇာတ္ညႊန္းခြဲေ၀မႈဟာ အေတာ္ကို ေက်နပ္ဖြယ္ရာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီဇာတ္ကားကို ၉/၁၀ ေလာက္ေပးခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္။ ။ဒင္နီယယ္က ဒီကၽြန္းေပၚမွာေပ်ာက္သြားတယ္ဆုိတဲ့ အႏၱာရယ္ရွိ စိတ္ေ၀ဒနာသည္နဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ရယူဖုိ႕ ေရာက္လာသူ US Marshall ပါ။ သူနဲ႕အတူ သူ႕ရဲ႕ ပါတနာတေယာက္ "ခ်က္" ပါလာပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူစုံစမ္းမႈေတြ လုပ္ေတာ့ သူစေတြ႕လုိက္တာက သံသယေတြပါပဲ။ အဲဒီသံသယေတြ ေနာက္ကိုလုိက္ရင္းလုိက္ရင္း US Marshall တေယာက္ ဘယ္လုိ စုံစမ္းေထာက္လွမ္းတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ရင္သပ္ရႈေမာေလာက္ေအာင္ တင္ဆက္ထားတာပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4976805394002850438-1505526896299934792?l=ne-ou.blogspot.com' alt='' /></div>Ne Ouhttp://www.blogger.com/profile/13042248677451892211noreply@blogger.com